Είδος: Death / Doom
Χώρα: Ολλανδία
Εταιρεία: Century Media
Κυκλοφορία: Ιανουάριος 2021

Η επιστροφή των Asphyx στην δισκογραφία αποτέλεσε ένα από τα ελάχιστα καλά πράγματα που έγιναν μέσα στον Ιανουάριο που μας πέρασε. Ηθελημένα άργησα να τοποθετηθώ για τον δέκατο δίσκο των Ολλανδών, κυρίως γιατί οι αντιδράσεις που είδα και προσωπικά είχα ήταν αρκετά ανάμεικτες, συνεπώς έδωσα μπόλικο χρόνο στο “Necroceros” για να μου “επικοινωνήσει” όλα όσα ήθελε να πει.

Τοποθετώ τους Asphyx στην κατηγορία των συγκροτημάτων που “παίζουν” (με την έννοια ότι αλλάζουν) ελάχιστα με την επιτυχημένη τους συνταγή, ακολουθώντας μια πορεία που μπορεί φαινομενικά να μοιάζει πως δεν παρεκκλίνει καθόλου, ωστόσο κάθε φορά έχει κάτι καλό και νέο να προσφέρει. Φαεινό παράδειγμα οι Bolt Thrower, οι οποίοι πατούσαν σε μια συγκεκριμένη συνθετική φόρμα που κανέναν όμως δεν κούρασε· ίσα ίσα κάθε σταθμός (δίσκος δηλαδή) προκαλούσε (και εξακολουθεί να προκαλεί) δέος. Παράλληλα, τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι εντόνως πως η όλη επιδημική κατάσταση και ο βάλτος στον οποίο έχουμε σκαλώσει – πνευματικά, συναισθηματικά, οικονομικά, διαπροσωπικά, επαγγελματικά και πάει λέγοντας – πιθανώς να είναι η κατάλληλη ευκαιρία για να ανθίσει εκ νέου όλο το Death Metal ιδίωμα. Είναι ιδανικές οι συνθήκες, δεν νομίζετε και σεις; Τα λέω όλα αυτά για να καταλήξω στο ότι οι Asphyx όντως έκαναν την αρχή και έδωσαν μια νέα ώθηση στο μουσικό τους ιδίωμα, απ’ όπου επαναλαμβάνω πως περιμένω να δούμε πολλά πράγματα μέσα στο έτος, ενώ ταυτόχρονα πάτησαν και με τα δύο πόδια επάνω στο γνωστό τους modus operandi, κυκλοφορώντας ένα δίσκο που δεν ξεστρατίζει από την λαμπρή τους πορεία, ωστόσο έχει πράγματι να προσφέρει έναν νέο αέρα.

Ως ήταν αναμενόμενο, το “Necroceros” αποτελείται από μια πλέξη Death και Doom συνθέσεων, με πολλές εναλλαγές αναμεταξύ τους, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα κλειστοφοβική και συνάμα μονολιθικά πρωτόγονη· συνεπώς ταχύτατοι ρυθμοί διαδέχονται αργούς και τούμπαλιν. Παρόλα αυτά, οι Asphyx αυτήν την φορά μας δείχνουν και μια ακόμα όψη του προσώπου τους, εντάσσοντας νέα στοιχεία στις δομές τους, όπως αρκετά μελωδικά κιθαριστικά περάσματα, ανανεώνοντας με αυτόν τον τρόπο τον χαρακτήρα τους. Ενδεικτικό παράδειγμα, το οκτάλεπτο (!) κομμάτι “Three Years of Famine”, όπου συναντάμε ένα ήρεμο, σχεδόν παρηγορητικό μελωδικό πέρασμα που ξαφνιάζει τον ακροατή (καλώς ή κακώς, αυτό το κρίνει ο καθένας μας ανάλογα τα γούστα του) περίπου στη μέση, ενώ πριν και μετά οι Asphyx μας βομβαρδίζουν με το γνωστό και μη εξαιρεταίο ύφος τους. Οι κιθάρες χαρακτηρίζονται από αλληλουχία γρήγορων και αργών riffs, τα οποία μάλιστα είναι και πάρα πολλά, αν τα βάλει κανείς κάτω. Θα έλεγε κανείς ότι ο Paul Baayens έχει μια τιγκαρισμένη αποθήκη κάπου στο σπίτι του και κάθε πρωί διαλέγει με ποια riffs θα ασχοληθεί. Ο Martin van Drunen, διαχρονικός σαν τις Ομηρικές αξίες, είναι όσο βάρβαρος και ωμός όσο πρέπει, με πληθώρα συναισθημάτων (ναι, το λέω σοβαρά, περνάει από όλο το φάσμα των αρνητικά φορτισμένων εκρήξεων) και κυρίως με εκείνο τη χαρακτηριστική βραχνή και τραχιά χροιά που σου ξυπνά βαθιά καταπιεσμένους εφιάλτες. Ως ραχοκοκαλιά του δίσκου λειτουργεί ο ενθουσιώδης και υπερδραστήριος Alwin Zuur με το μπάσο του να έχει ισχυρή παρουσία σε όλα τα κομμάτια, ενώ ο Stefan Huskens στα τύμπανα είναι όσο τεχνικός και όσο ξυλοκόπος πρέπει.

Τεχνικά λοιπόν μιλάμε για μια άρτια ενορχήστρωση και εκτέλεση, πλαισιωμένη από ανθρώπους με πραγματικό ταλέντο και εμπειρία, με μια τάση να επαναφέρουν την αισθητική των αρχών ‘90s αποφεύγοντας όμως την ξερή και ανούσια ρετρολαγνία. Ξέρουν τι κάνουν και το κάνουν καλά.

Από εκεί και πέρα, επέρχεται αυτό που λέμε business as usual. Είναι ένας αρκετά αναμενόμενος δίσκος, παρά την προσθήκη νέων στοιχείων και τολμώ να πω ότι θα ήθελα το “Necroceros” ως σύνολο μικρότερο σε διάρκεια. Ναι, έχουν βγάλει και άλλους δίσκους που κρατούσαν μια ώρα, όπως το “Embrace The Death” για παράδειγμα, αλλά προσωπικά θα προτιμούσα να ακολουθούσε τη λογική των “Last One On Earth” και “The Rack” που περνούσαν λίγο το μισάωρο. Κυρίως γιατί στο “Necroceros” ένιωσα από ένα σημείο και μετά μια ‘κούραση’ γιατί ξέρω που το πάνε. Επαναλαμβάνω, τέλειο τεχνικά, αλλά του λείπει η τσαχπινιά και εκείνο το στοιχείο της έκπληξης που θα σε αφήσει σέκο. Απαραίτητος για τη συλλογή, μέτριος για να ξεκινήσει κανείς να εμβαθύνει στους Ολλανδούς· δεν είναι δα και η λαμπρότερη στιγμή της καριέρας τους. Ευχάριστοι και ιδανικοί για σαββατιάτικο τσαμπουκά, αλλά για απείρου κάλλους σούτια έχουμε παλαιότερα διαμάντια.

5/6