Είδος: Folk
Χώρα: Φινλανδία
Εταιρεία: Nuclear Blast Records
Έτος: 2021

Οι Auri είναι ένα side project κατευθυνόμενο από τις αιθέριες φωνές του Βορείου Σέλας, όπως εγώ το φαντάζομαι – στην ουσία δεν θα μπορούσε κανείς άλλος να είναι mastermind σε κάτι τέτοιο από τον Tuomas Holopainen των Nightwish. Με συνοδεία την μούσα του και γυναίκα της ζωής του, Johanna, η μουσική των Auri είναι ντε και καλά μαγευτική.

Ο δεύτερός τους δίσκος, “Those We Don’t Speak of”, έρχεται 3,5 χρόνια περίπου μετά το ντεμπούτο των Auri, το οποίο ναι μεν ήταν ενδιαφέρον, αλλά σε καμία περίπτωση αυτό που λέμε «συναρπαστικό». Απ’ ότι φαίνεται, μιας που ο Tuomas ξεμπέρδεψε με τις «αγγαρείες» των Nightwish, βρήκε πάλι χρόνο να δημιουργήσει τέχνη στην οποία θα βάλει ψυχή και σώμα. Βασικά, μετά από δυο συνεχόμενες ακροάσεις του εν λόγω δίσκου ακούγεται πραγματικά σαν αυτό που θα είχε ο Tuomas στο μυαλό του εκείνο το μεσοκαλόκαιρο του 1996, γύρω από εκείνη την περίφημη φωτιά, όταν του ήρθε στο μυαλό η ιδέα των Nightwish. Παρότι μετέπειτα η μουσική των Nightwish πήρε άλλες κατευθύνσεις λόγω δευτερευόντων παραγόντων “we don’t speak of”, οι Auri φαντάζουν περισσότερο σαν το safe space του μέσα στη μουσική βιομηχανία. Πιασάρικα ρεφρέν, αιθέριες φωνές, όμορφιά, πραότητα, είναι λέξεις που μπορούν να χαρακτηρίσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αυτό το δίσκο. Το αγαπημένο μου σημείο του δίσκου είναι σίγουρα το “The Valley”, το οποίο ακούγεται σαν ένα b-side ντέμο του “Dark Passion Play”. Η συμβολή του Troy είναι επίσης απείρως σημαντική – γενικά να’ναι καλά ο Troy που έχει δώσει ζωή στον δημιουργό Tuomas. Συγκριτικά με το πρώτο, το “Those We don’t Speak of” είναι περισσότερο ειλικρινές, περίπλοκο και λιγότερο αφηρημένο. Τα κομμάτια είναι περισσότερο συμπαγή και δεν υπάρχει σημείο που να κάνει κοιλιά.

Θα ήταν το ιδανικό soundtrack για καλοκαιρινές εξορμήσεις στη φύση, ή για ήρεμες φθινοπωρινές νύχτες στην αυλή του σπιτιού, με το πρώτο αεράκι. Κατά τη διάρκεια ακρόασης/ εκτίμησης του ντεμπούτου, προσπάθησα να αποφύγω τις συγκρίσεις με τους Nightwish. Αυτή τη φορά όμως, ήταν αδύνατον.