Η ανακοίνωση του ερχομού των Beastmilk στην Ελλάδα χαροποίησε διαφόρων ειδών ακροατές. Ψαγμένους oπαδούς του τραγουδιστή Kvohst (Hexvessel, ex-Dødheimsgard, ex-Code κ.α), ξεκάρφωτους μεταλλάδες που τους άκουγαν στα κρυφά γιατί είναι πολύ «gothic», ξεκάρφωτους γκοθάδες που τους άκουγαν κρυφά γιατί είναι πολύ «metal» και χαλαρούς τύπους που ψοφάνε για οτιδήποτε ταχυδρομικό (post) και άλλους διάφορους περίεργους… Όλοι αυτοί συνέθεσαν το ανορθόδοξο μωσαϊκό ανθρώπων του κοινού της συναυλίας των Beastmilk. Η δική μου παρέα αποτελούνταν από ανθρώπους όλων των παραπάνω κατηγοριών οπότε τα συμπεράσματα μου για την ποιότητα της συναυλίας απολαμβάνουν όποια αντικειμενικότητα είναι ποτέ δυνατόν να υπάρξει.

Από τους Dada Tapes πρόλαβα το μισό περίπου σετ και αυτό ανάμεσα σε χαιρετούρες και αγορές από το υπερπλήρες merchandise των Beastmilk. Όσο τους παρακολούθησα δεν με ενθουσίασαν αν και εκτελεστικά ήταν αρκετά πάνω του μετρίου με ένα στυλ post newwave alternativeκάτι που μπορεί να έπειθε έναν οπαδό του είδους αλλά εμένα που είμαι λίγο άσχετος με το είδος και έχω μπλουζάκι Impaled Nazarene στη ντουλάπα μου δεν μου έκαναν κάτι. Το ίδιο και οι σαφώς πιο εντυπωσιακοί The Aleph που ακολούθησαν με πιο προσωπικό ήχο και γυναικεία φωνητικά που κούρδισαν περισσότερο τον κόσμο και τους γνώστες του είδους (ποστκάτι είπαμε) αλλά για μένα αποτέλεσαν κι αυτοί ένα ευχάριστο μουσικό χαλί στις συζητήσεις με γνωστούς και φίλους.
Όταν ήρθε η ώρα να ανέβουν στην σκηνή οι Beastmilk έκανα μια ανακεφαλαίωση στο μυαλό μου μήπως και προβλέψω τι πρόκειται να παρακολουθήσω. Και λέω: δισκάρα full legnth το 2013 (βλ. «Climax»), ένα σούπερ ep 7» πιο πριν (βλ. «Use your deluge»), η Linnea Olsson των The Oath νέο μέλος στην συνθεσή τους, ο πολυπράγμων Kvohst στη φωνή, μια μπάντα ηλικίας τεσσάρων ετών, φρέσκοι νέοι και ωραίοι, καυλωμένοι και ξεκούραστοι. Όλα συνηγορούν οτι θα δούμε μια τέλεια συναυλία για τα δικά μου δεδομένα. Και έτσι ακριβώς έγινε. Παίξαν όλα τα τραγούδια του Climax και τα 3 από τα 4 του ep με ήχο πολύ καλό και ενέργεια πολλές φορές περισσότερη από την αναμενόμενη για το ύφος των τραγουδιών. Εκτελεστικά άψογη απόδοση με τσαγανό αλλά και επαγγελματισμό (με την καλή έννοια), και ένας απίστευτος Kvohst να κάνει με την φωνή του ότι θέλει (μέχρι και μερικά ουρλιαχτά «κλεινοντάς μας το μάτι»). Κορυφαία στιγμή η εκτέλεση του «Strange Attractors» κομματιού outsider και τελευταίο του δίσκου που σπάνια παίζουν live το οποίο αποδόθηκε καλύτερα και από το στούντιο και ραγίσαν και οι πέτρες. Κλείσιμο με το «χιτ» «Love in a Cold World» και ανάβουν τα φώτα. Το ότι η εμφάνιση τους κράτισε περίπου μια ώρα μπορεί να ξενέρωσε κάποιους αλλά τα ‘χουμε πει αυτά ε; Το τυρί αγοράζουμε με το κιλό.