Είδος:Black / Death Metal
Χώρα: Πολωνία
Εταιρεία: Mystic Production
Έτος: 2018

Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από το καλύτερο άλμπουμ των Behemoth, όταν ο Nergal είχε μόλις νικήσει τη λευχαιμία, τους Χριστιανούς και τη σκεπτική ακραία σκηνή με το μεγάλο αριστούργημα που ήταν το “The Satanist”. Ένας δίσκος με τέλειο ήχο, φοβερές συνθέσεις και πολύ επιθετικότητα, είχε ζωγραφίσει μια εικόνα της μπάντας στα καλύτερά της. Ο συνδυασμός αυτού και του “Evangelion” περιέχουν όλα όσα θέλω από αυτό το συγκρότημα πέρα από τις πρώτες τους δουλειές, αφού δε με συγκίνησαν και πολύ οι δίσκοι που έβγαζαν στην αρχή της δεκαετίας, με όλα τα γνωστά τους κομμάτια και τον ήχο που άρχισαν να δημιουργούν τότε.

Ανάμεσα στο τότε και στο τώρα, η πιο γνωστή κίνηση του Nergal ήταν οι Me and that Man, με ένα δίσκο που κυκλοφόρησε πέρυσι και δείχνει το ταλέντο του με τα καθαρά φωνητικά σε ροκ/country ρυθμούς, κάπως λυπηρό άλμπουμ, κρατώντας τη θέση του σε εντελώς mainstream σημείο όπως ήταν και τόσο καιρό οι Behemoth, αλλά τώρα κινούμενος και σε κοινό εκτός του ακραίου ήχου. Δεν είναι κριτική του συγκεκριμένου δίσκου όπως αναρωτιόμουν αρκετά πώς θα ακούγεται το επόμενο Behemoth εξαιτίας αυτού, αφού η επιτυχία είναι πλέον παντού και έχουν φτάσει σε δημοσιότητα τους Dimmu Borgir.

Με την πρώτη ματιά, το “I Loved You At Your Darkest” έχει εξώφυλλο (γίνεται και έκθεση στο Λονδίνο για τα σχέδια του δίσκου) παρόμοια με το “The Satanist”, και η παραγωγή είναι παρεμφερής, έχει ίδια διάρκεια σχεδόν αλλά με τρεις παραπάνω συνθέσεις. Ο δίσκος ανοίγει με παιδιά να τραγουδούν στην εισαγωγή του “Solve”, που είναι αρκετά αντιθρησκευτικό έτσι όπως ξέρουμε τους Behemoth, κάτι που συνεχίζει παντού στιχουργικά, ο δίσκος είναι αρκετά μέσα σε αυτό το θέμα και δε χρειάζεται να μαντέψετε προς ποια κατεύθυνση.

Αυτό που επιχείρησαν εδώ οι Behemoth είναι ένας δίσκος που να περιέχει λίγο την αρνητική τους ενέργεια σα μπάντα, αλλά να έχει και στοιχεία από rock, με τέτοια σόλο, ακόμα και πιο progressive μέρη που δεν το κάνουν και συχνά. Αυτό θα τρομάξει αρκετούς οπαδούς, αλλά δεν έγκειται εκεί το πρόβλημα. Ο Nergal έχει όλη την υποστήριξη και καλλιτεχνική ελευθερία να κινηθεί οπουδήποτε θέλει, ο πήχης είναι ψηλά και περιμένουμε αγνή βλάσφημη ομορφιά από αυτή τη μπάντα. Δεν είναι αρνητικό που έχουν γίνει πιο ομαλοί και έβγαλαν ένα πιο προσβάσιμο, είναι απλά ότι το “I Loved You At Your Darkest” δεν έχει περιεχόμενο με αντίστοιχη συνοχή και συνέπεια όσο τα προηγούμενα ακριβώς.

Δε θα έλεγα ότι έχουν αλλάξει και πολύ όσον αφορά τους στίχους, αλλά ποτέ δεν είχαν και τους πιο ωραίους στίχους έτσι κι αλλιώς, αφού υπάρχουν πάμπολοι γνωστοί άγνωστοι που γράφουν καλύτερα από το Nergal στο ίδιο στυλ, ο οποίος πιο πολύ είναι ένας μέντορας εφηβικής αγανάκτησης παρά κάποιος που φιλοσοφημένα αποδομεί τη θρησκεία. Αυτό που δεν κάνουν πολλές μπάντες όμως, είναι να τραγουδούν τόσο καλά. Και ευτυχώς που τα τερατώδη φωνητικά του Nergal στέκονται και κρατούν όλο αυτό στα χέρια τους, πολύ καλύτερα από τις απαλές συνθέσεις.

Η αναπάντεχη ψυχρολουσία στη mainstream σκηνή έχει αφαιρέσει την ομορφιά αυτής της μπάντας, αλλά όλα είναι τόσο φανταχτερά και καλοδιαχειρισμένα που δε μπορείς να το πετάξεις και στα σκουπίδια εύκολα. Υπάρχουν καλές στιγμές, αλλά είναι μόνο στιγμές ανάμεσα σε μεγάλα κομμάτια μετριότητας. Μου άρεσαν τα “Wolves ov Siberia”, “Sabbath Matter” και “God = Dog”, με αυτό να είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα περίπτωση. Ξεκινάμε σχεδόν Ne Obliviscaris κιθαρογραμμές, μπαίνει σε ένα γαμάτο Behemoth μέρος, προχωράει με ανάλατα rockσόλο και έχει ακριβώς το ίδιο τελείωμα με την εισαγωγή. Τα ίδια παιδιά, τραγουδάνε με τον ίδιο τρόπο, τους ίδιους στίχους. Έκαναν copy paste την εισαγωγή του δίσκου στο τρίτο κομμάτι. Πανέξυπνο.

Αυτή ήταν η στιγμή που κατάλαβα, ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα άριστα γυαλισμένο, βαρετό δίσκο. Μερικά κομμάτια δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον, όπως τα “Bartzabel”, “Havohej Pantocrator” ή “If Crucifiction Wasn’t Enough”, σε όλα ανυπομονούσα να τελειώσουν. Το “Ecclesia Diabolica Catholica” είναι καλό, όπως και το “Rom 5:8”, αλλά πουθενά στο δίσκο δεν υπάρχει μια πραγματικά αξιομνημόνευτη στιγμή. Και το να παίρνεις εδάφια από τη βίβλο δεν αναιρεί το γεγονός ότι έχουμε να κάνουμε με ένα εντελώς cringy τίτλο, που μόνο μη μεταλλάδες θα γουστάρουν ίσως. Κάνει το “You Will Never Be One of Us” να ακούγεται σαν ωραίος τίτλος δηλαδή. Σκεφτείτε την εναλλαγή των Gorgoroth με την άφιξη του Gaahl, αυτό συνέβη και εδώ από το “The Satanist” στο “I Loved You At Your Darkest”.

Έχοντας πει όλα αυτά, είμαι σίγουρος ότι αυτός ο δίσκος θα κάνει δέκα φορές περισσότερη επιτυχία απ’ ότι έχουν βγάλει μέχρι τώρα. Με τέτοια βίντεο κλιπ (τρία γι’αυτό το δίσκο….) και πιο εύκολη μουσική, μαζί με τέλεια εμπορευματοποιημένο αντιθρησκευτικό στοιχείο, τους δίνει μεγάλη ώθηση στην εναλλακτική μουσική. Παρόλα αυτά, μιλάμε για ένα πολύ εύθραυστο αποτέλεσμα που έχει πολύ υλικό των Behemoth που θα έπρεπε να έχει ξεσκαρταριστεί. Και οι Primordial τα ίδια έκαναν αλλά εκεί ψιλοδούλεψε ευτυχώς. Αυτό εδώ, με όλες τις ορχήστρες, τις χορωδίες, όλα τα λεφτά του μέταλ κόσμου, δεν αξίζει πάνω από 2-3 ακούσματα.

Αν θέλετε μια αναλογία, σκεφτείτε την ομάδα ποδοσφαίρου της Γερμανίας. Ο Nergal πήρε το μουντιάλ τέσσερα χρόνια πριν με ένα εκπληκτικό δίσκο και φέτος ούτε από τους ομίλους δεν πέρασε. Είμαι ευθέως απογοητευμένος από το αποτέλεσμα και δεν είμαι καν οπαδός τους, είναι γεγονός ότι οι Behemoth δεν είναι και τίποτα σε αυτή τη φάση τους. Το “I Loved You At Your Darkest” δεν έχει το μουσικό επίπεδο όπως οι προηγούμενες κυκλοφορίες, δεν έχει τη δύναμη, συνδέει δύο κόσμους με αποπροσανατολισμένο τρόπο και θα σας αφήσει μπερδεμένους. Είναι κρίμα ότι πάντα μ’άρεσε η ιδέα με παιδιά να τραγουδάνε σε τέτοιους δίσκους, αλλά δύο φορές δε βγήκε πουθενά φέτος (σπόντα για Marduk). Και για να απαντήσω στο “We Are the Next 1000 Years”, θα έλεγα ένα μεγάλο όχι, απλά ήσασταν τα προηγούμενα 25 χρόνια.

2/6