English
Είδος: Melodic Black / Death Metal
Χώρα: –
Εταιρεία: Century Media Records
Έτος: 2019
Σε περίπτωση που δεν έχετε ξανακούσει για τους Belzebubs, πρόκειται για ένα metal κόμικ με στροφή προς αυτή την υποκουλτούρα, με εξαιρετικό χιούμορ και πολύ καλογραμμένες ιστορίες, από το Φιλανδό καλλιτέχνη JPAhonen. Ακόμα και αν δεν έχετε το κόμικ στα χέρια σας, υπάρχουν πολλές εικόνες στο ίντερνετ και πιθανόν να έχει πέσει το μάτι σας σε κάποιες σχετικές σελίδες τριγύρω. Πριν σκεφτεί κανείς ότι αυτή η κριτική είναι για το ίδιο το κόμικ, στην πραγματικότητα είναι για ένα πραγματικό άλμπουμ μουσικής που βγήκε από τους φανταστικούς χαρακτήρες του βιβλίου, που γενικώς είναι πολύ ενδιαφέρον concept.
Ενώ το Metalocalypse ήδη υπάρχει, μια Αμερικάνικη σειρά κινουμένων σχεδίων για ένα κυρίαρχο (σε εκείνο το σύμπαν) death metal συγκρότημα, τους Dethklok, οι Belzebubs υιοθετούν πιο πολύ black metal αισθητική και ονόματα μελών, που υποστηρίζεται από το αμιγώς ασπρόμαυρο κόμικ και με το γεγονός ότι οι χαρακτήρες εκεί έχουν corpse paint συνεχώς στην καθημερινότητά τους. Και αφού το Belzebubs είναι περίεργο όνομα για μπάντα, που θα ακύρωνα αν είχε πραγματική υπόσταση, μέσα στo πλαίσιο ενός κόμικ ταιριάζει τέλεια και κάτι μου θύμισε όταν πρωτοάκουσα το single του “Cathedrals of Mourning”. Σύντομα κατάλαβα περί τίνος πρόκειται και έπεσα με τα μούτρα στο “Pantheon of the Nightside Gods”.
Το άλμπουμ ξεκινάει με αυτό το συγκεκριμένο κομμάτι, που έχει ένα πολύ ωραίο βίντεο κλιπ επίσης, ως ένα από τα πιο πιασάρικα. Από τους στίχους, και μερικών άλλων κομματιών, και ό,τι έπιασα ακούγοντας, το “Pantheon of the Nightside Gods” πατάει σε πολύ γερούς στίχους και αυτό εν μέρει ήταν αναμενόμενο, παρόλο που όταν ακουστεί ολόκληρο, μπορεί να το προσεγγίσει κανείς σαν κάτι με πολύ λίγα black metal στοιχεία. Υπάρχει μια επικότητα που βγαίνει από τα πλήκτρα και τα synths στο υπόβαθρο, τα οποία συχνά οδηγούν τις συνθέσεις σε κάτι που θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι συμφωνικό black / μελωδικό death. Στην πραγματικότητα, η δουλειά στην κιθάρα θυμίζει άλλα πιο «εύηχα» είδη όπως το power (πραγματικά, όλα τα σολο του δίσκου είναι σα να ακούς heavy / power), ή ακόμα και σκέτο symphonic metal.
Το χτίσιμο των κομματιών σε διάφορα σημεία του δίσκου απλώς θυμίζει μια πιο βαριά έκδοση των Nightwish με growls αντί για καθαρά γυναικεία, και αυτό υποστηρίζεται και από τις γενικώς ομαλές συνθέσεις. Η δομή τους είναι τέτοια πολύ τυπικού μέταλ, δε θυμίζει την αντισυμβατικότητα του πρώιμου είτε πρόσφατου blackmetal, και μου είναι δύσκολο να το τοποθετήσω και στο καλάθι με το melodicdeath ακόμα. Τα φωνητικά ουσιαστικά περιορίζονται σε semi-screaming, κάτι που επίσης δε θυμίζει black, όμως ταιριάζει στη μουσική τέλεια, και είναι αλήθεια πως το “Pantheon of the Nightside Gods” έχει άριστη ροή και πολύ καλή παραγωγή. Κομμάτια όπως τα “Acheron” και “Num Gloria Lucifer” είναι διασκεδαστικά, ενώ άλλα (“Blackened Call”, “The Werewolf Bride”) όχι και τόσο, και φυσικά το “Cathedrals of Mourning” είναι από τα καλύτερα και πιο έντονα του δίσκου.
Μετά από αυτό όμως, ένα πραγματικά βαρύ riff έρχεται πολύ αργότερα στην εισαγωγή του “Dark Mother”, του μεγαλύτερου σε διάρκεια κομματιού του άλμπουμ. Το “The Crowned Daughters” μας φέρνει και μερικά καθαρά φωνητικά που είναι πολύ καλά, παρόλο που η εισαγωγή του με τις ακουστικές κιθάρες είναι πολύ βαρετή και θυμίζει ήχο που θα έβαζε κανείς για ξυπνητήρι. Υπάρχει πολλή συμφωνική δουλειά, πολλά πλήκτρα, οριακά σκληρά φωνητικά, υπερβολικά μελωδικές κιθάρες, δημιουργείται η ατμόσφαιρα που δε θυμίζει και πολύ ακραίο ήχο, παρά τα αχνά στοιχεία.
Συνθετικά, οι περισσότερες από τις ιδέες του δίσκου είναι αρκετά καλές για ένα mainstream κοινό, το απόλαυσα αλλά μάλλον θα κρατήσω 1-2 κομμάτια για περαιτέρω χρήση. Το “Pantheon of the Nightside Gods” είναι ευχάριστη έκπληξη και πάει καλά με την ιδέα του κόμικ και του δημιουργού του, αν και θα ήθελα οι οπαδοί να μην το υπερεκτιμήσουν και να το δουν γι’ αυτό που είναι, ένα καλό και λίγο βαρύ symphonic metal δίσκο. Ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο.
3.5/6
