English
Είδος: Technical Thrash
Χώρα: U.S.A.
Εταιρεία:
Έτος: 2015
Οι περισσότεροι που είσαστε στη φάση του τεχνικού thrashστο στυλ των Vektor γνωρίζετε ήδη τους Black Fast. Αλλά δυστυχώς η πλειονότητα της μάζας αγνοεί την ύπαρξη τους παρόλο που είναι από τις πιο αξιόλογες συγκροτηματάρες εκεί έξω για να ασχοληθείς. Με καταγωγή από το Μιζούρι (που στην Ελλάδα είναι διάσημο για τα γαϊδούρια του που μας έστελναν από ‘κει οι Αμερικάνοι κατά την διάρκεια του εμφυλίου 1944-1949) οι BlackFastέχουν κυκλοφορήσει ένα demo ΕΡ το 2011 και το αυτοχρηματοδοτούμενο ντεμπούτο τους πριν 2 χρόνια με τίτλο “Starving Out the Light” που είχε όχι απλά κάνει αίσθηση αλλά πάταγο στους κύκλους του τεχνικού thrash. Οι ελιτιστές βέβαια ζητούσαν μια λιγότερο «φλατ» παραγωγή. Αδιαφορούσαν για τα τραγούδια που ήταν όλα τους διαμάντια και κολλούσαν σε τεχνικές (δευτερεύουσες) λεπτομέρειες. Αυτή τη φορά όμως τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα για αυτούς τους αστείους τυπάκους. Πλέoν την παραγωγή έχει αναλάβει ο Eric Rutan που έχει καταφέρει να αναδείξει όλα τα μέλη του συγκροτήματος και να γυαλίσει τον ήχο, που ταυτόχρονα έχει γίνει πιο ογκώδης.
Τα τραγούδια για ακόμη μια φορά όπως και στην προηγούμενη δουλειά τους, στηρίζονται στα πολύπλοκα και δαιδαλώδη ριφφ. Όχι μονο σε αυτά όμως.Tα με φυσικό ήχο ντραμς (τα οποία δεν περιορίζονται σε ανελέητο κοπάνημα αλλά έχουν ενδιαφέρουσες αλλαγές και εύστοχα γεμίσματα) δεν είναι σε δεύτερη μοίρα, τουναντίον μιας σε συνδυασμό με το πυκνό μπάσο σχηματίζουν ένα τσιμεντένιο rhythmsectionπου συχνά παίρνει τον πρώτο ρόλο. Έναν πρώτο ρόλο που εναλλάσονται συνεχώς τα ντραμς , οι κιθάρες και τα φωνητικά που θα σας φέρουν σίγουρα στον νου τον Chuck Schuldiner. Γενικά η προσέγγιση που οι Black Fast έχουν στη σύνθεση κομματιών μοιάζει σαν μια μίξη Kreator με Death (εποχής Symbolic & Sound Of Perseverance), χωρίς τα Voivodικά σημεία των Vektor.
Εξαιρετικός δίσκος με αρκετά μελωδικά σημεία(“The Fall”), ευκολομνημόνευτα riff(“The Keep”),ενίοτε black metal αισθητικής (“I Conpire” και “Vacuous Idol” στα σχισμένα φωνητικά περισσότερο), με χαρακτηριστικά πολλές εναλλαγές ρυθμού (εξαίσιο δείγμα το“The Comig Swamp”), με πάνω από όλα ουσιώδη στοιχεία χωρίς φλυαρίες, χωρίς κουραστικά μοτίβα και υπερφίαλες συνθέσεις που κουράζουν. Δεν είναι καλύτερο από το ντεμπούτο τους. Δεν είναι κατώτερο όμως. Δεν έχει και το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού που το “Starving Out the Light” είχε, που μας έπιασε στον ύπνο και μας πήρε από τα μούτρα. Ιδανικό σκοτεινό artwork που δένει με το underground προφίλ και την μαυρίλα που σου βγάζει η μουσική των Black Fast. Απαιτητικό άλμπουμ που κινείται σε απαιτητικούς μουσικούς δρόμους και απευθύνεται σε ακόμα πιο απαιτητικούς ακροατές. Αξίζει.
4,5/6
