Φθινόπωρο του 1969 ο Greg T. Walker ως μπασίστας, ο Rickey Medlocke στην κιθάρα και τα κρουστά, ο Jakson Spiers  στα  τύμπανα, ο DeWitt Gibbs πληκτράς και ο Charlie Hargrett στην κιθάρα, δημιουργουν ένα συγκρότημα στο Τζάκσονβιλ της Φλόριντα με το όνομα  Hammer, του οποίου η πρώτη ζωντανή εμφάνιση θα γίνει στο Διεθνές Φεστιβάλ Ροκ του Μαϊάμι τον Δεκέμβριο του 1969.

Τρεις μήνες αργότερα, τον Μάρτιο του 1970 το συγκρότημα μετονομάζεται  σε Blackfoot, τα μέλη του μετακομίζουν δυο Νιου Τζέρσεϋ και ξεκινάνε τα λαιβ κυρίως σε πανεπιστήμια. Και ενώ ο DeWitt Gibbs έφυγε από το συγκρότημα, ο Rickey Medlocke αναλαμβάνει την κιθάρα, μέχρι τον Ιούνιο του 1971 όταν ο Ronnie Van Zant των Lynyrd Skynyrd αναζητά  ντράμερ για την μπάντα του. Ο Medlocke δεν μπορεί να γυρίσει την πλάτη στην τύχη του και αποδέχεται την προσφορά και ο Greg T. Walker μαζί του, οπότε ο Blackfoot το διαλύουν, αν και η ιστορία μας απέδειξε πως απλά μπαίνουν στον πάγο για λίγο.

Φτάνουμε αισίως στον Αύγουστο του 1972, όπου ο Charlie Hargrett βαζει μπροστά να ξαναφτιάξει τους Blackfoot. Συζητά με τον Medlocke, και συναποφασίζουν να κάνουν κάποιες  αλλαγές στον lineup, όποτε εντάσσουν τον Lenny Stadler των Blackberry Hill σαν μπασίστα και τον Jakson Spiers σαν ντράμερ. Ο Danny Johnson των Axis βοήθησε για λίγο στις ρυθμικές κιθάρες. Το καλοκαίρι του 1973 ο Stadler εγκατέλειψε το συγκρότημα , ενώ ο Greg T. Walker επέστρεψε ξανά στους Blackfoot.

Οι Medlocke και T. Walker έστειλαν κάποια demo στους David Hood και Jimmy Johnson, τους δύο ιδρυτές των Muscle Shoals Studios στην Αλαμπάμα. Τα τραγούδια που έστειλαν οι Blackfoot κέρδισαν τους δυο παραγωγούς και οι Hood και Johnson ανέλαβαν το «No Reservations«, το πρώτο στούντιο άλμπουμ των Blackfoot, για την Islands Records το 1975.

Είναι η φύση του κειμένου τέτοια που μας κάνει να ασχοληθούμε με No Reservations» (ίσως και γιατί ήταν, τυχαία, η πρώτη μου επαφή μαζί τους),  αλλά όχι μόνο το γεγονός πως μ´αρέσει να ασχολούμαι με underdogs και outsiderρωτοδισκάκιας πάντως δεν είμαι επουδενί). Είναι η ποιότητα του δίσκου που ουσιαστικά αποτελεί βινυλιακή αποτύπωσηπροάγγελο του μεγαλείου που έρχεται και που αυτό θα μετουσιωθεί εμφατικά σε ένα σερί διαμαντιών που έβγαλαν οι Blackfoot ασταμάτητα (ειδικά όταν ανακάτεψαν στον ήχο τους και χεβιμεταλλικα στοιχεία και επιρροές) με την μια επιτυχία να διαδέχεται την άλλη και που τους έβαλε στο πάνθεον των ηρώων του σκληρού ήχου από το 1976 και τοFlyinHighμέχρι τοSiogoτου 1983 (ναι και τοSiogo”). Εδώ στο ντεμπούτο τους, «πέσανε τα μπετά», πως να το πω πιο ξεκάθαραΚαι για να δώσω ένα πιο οικείο στο μεταλλικό κοινό παράδειγμα (τραβηγμένο φυσικά) να πω πως οι Βlackfoot των 2 πρώτων δίσκων (“No Reservations” και “Flyin’ High” μου θυμίζουν τους Maiden της εποχής DiAnno και η υπόποιπη πορεία τους την εποχή Dickinson.

Χωρίς μουσικούς εξτρεμισμούς ή προοδευτικότητες, αλλά με ξεκάθαρη προσέγγιση στο μινιμαλιστικό μοτίβο των αρχών του σαουθιαρικου hard rock, και των ράθυμων μπλουζ  ο δίσκος κινείται παραδοσιακά σχεδόν συντηρητικά και περιέχει  κομμάτια στα οποία συναντάμε στοιχεία και ιδέες που θα ξανάσκοντάψουμε   σε μελλοντικές δουλειές του σχήματοςΕνδεικτικά αναφέρω το I Stand Alone” που αποτελεί έναν ύμνο στην κουλτούρα του δρόμου και θα εξελιχθεί κατά κάποιον τρόπο στο μνημειώδες Highway Songτου 1979 και το υπέρκλασικό άλμπουμ Strikes”.

Οι δε πιο αργές στιγμές του  σαν το ‘Simple Man’ αποτελούν highlight με την μπαλάντα  ‘Stars’  να ξεχωρίζει σε ένα άλμπουμ χαρακτηριστικό των 70s και των ζεστών αναλογικών παραγωγών του με τις κιθάρες να πρωταγωνιστούν και με αιχμή του δόρατος την φωνή του τραγουδιστή.

Οι συνθέσεις είναι ενδιαφέρουσες και καλογραμμένες/προσεγμένες που η παραδοσιακή προσέγγιση και ατολμία καλύπτεται εύκολα από την ποικιλία και την υψηλή ποιότητα των τραγουδιώνκαι την φωνάρα του Medlocke-. Ακόμα καλύτερα για την εταιρία, αλλά και τους ίδιους, η ύπαρξη των κραχτών, όπως το «Born To Rock NRoll» ή το «Take A Train«. Και μιλάμε για κράχτες ολκής! Ύμνοι του southern hard rock,  που σαν μικρά κομμάτια παζλ δημιουργούν ένα αποτέλεσμα που ακούγεται μονορούφι, σαν μια ολότητα και κάθε φορά που το ακούς σου αρέσει περισσότεροΕδώ είναι που ο ντράμερ Jakson Spiers αρχίζει να δείχνει τη συνθετική του δεινότητα, ένα άλμπουμ στο οποίο συνθέτει όλα τα κομμάτια εκτός από το bluegrass «Railroad Man«, που κλείνει το άλμπουμ και που συνέθεσε ο Shorty Medlocke, παππούς του Rickey.

Ξέχωρα από την φωνάρα του που αναφερθήκαμε και παραπάνω, ο Medlocke είναι εξαιρετικός και στις κιθάρες με τον Hargrett, ενώ στιβαρό ακούγεται και το ρυθμικό μέρος με το ευδιάκριτο μπάσο του Greg T. Walker και τα διακριτικά ντραμς του Jakson Spiers.

Το No Reservationsμπορεί να μην είναι ο καλύτερος δίσκος τους, αλλά είναι καμωμένος με σκληρή δουλειά, γεμάτος με έμπνευση, ταλέντο, πάθος, ορμή, δίψα για επιτυχία· τα υλικά που κάνουν τα όνειρα πραγματικότητα και αποτελεί θεμέλιο λίθο της μετέπειτα πορείας των Blackfoot, όποτε αξίζει να το αποκτήσετε με κλειστά μάτια….

Αν δε, ο δίσκος έδινε έμπνευση και στον Μπουρνταίν να βαπτίσει την διάσημη ταξιδιωτικήμαγειρική εκπομπή του, θα με έκανε να τον αγαπήσω λίγο ακόμα παραπάνω