Candlemass – King of the Grey Islands

Published:

Last Updated on 18:23 by Lilliana Tseka

Είδος: Epic Doom Metal
Χώρα: Σουηδία
Εταιρεία: Nuclear Blast
Έτος: 2007

Από την εποχή της κυκλοφορίας του καταπληκτικού πλην υποτιμημένου Chapter VI (1992) οι Candlemass πνέουν τα λοίσθια: ο δίσκος αυτός δεν πέτυχε, παρά το γεγονός ότι ήταν η πλέον λογική συνέχεια των θρυλικών αριστουργημάτων που προηγήθηκαν. Η μπάντα διαλύεται το 1994 και ο ιθύνων νους, μπασίστας, βασικός συνθέτης, εν ολίγοις η ψυχή των Candlemass, Leif Edling ξεκινά τους Abstrakt Algebra. Το project δεν πηγαίνει μακριά. Ο Edling επαναφέρει τους Candlemass και κυκλοφορεί το Dactylis Glomerata (1998), υλικό που προοριζόταν για το δεύτερο δίσκο των A.A. καθώς και καινούρια τραγούδια. Άνισος δίσκος. Το From the 13th Sun πέρασε και δεν ακούμπησε. Έπρεπε να έρθει το 2002, οπότε το φως της μέρας βλέπει το ομώνυμο ντεμπούτο των Krux, μία συνεργασία με τον φοβερό Mats Leven και μέλη των Entombed, ένας μονολιθικός δυναμίτης που απέδειξε ότι ο μάστορας δεν το ‘χασε. Την ίδια χρονιά οι Candlemass επανασυνδέονται με το κλασικό line up (Messiah Marcolin, Mats Bjorkmann, Lars Johansson, Leif Edling, Jan Lindh) και δίνουν συναυλίες. Τρία χρόνια αργότερα θα έρθει το ομώνυμο Candlemass (2005), καλός δίσκος αλλά όχι αντάξιος του ένδοξου παρελθόντος. Ωστόσο οι συγκρούσεις με τον Messiah θα βάλουν οριστικό τέλος (μέχρι σήμερα τουλάχιστον) στην κλασική σύνθεση της μπάντας. Επιτακτική λοιπόν η ανάγκη για έναν τραγουδιστή αντάξιό του.

Το ημερολόγιο γράφει 2007. Οι Candlemass, μετά από audition, ανακοινώνουν τον αντικαταστάτη του Messiah. Ο Robert Lowe, η Φωνή του «αντιπάλου δέους» εξ Αμερικής, των Solitude Aeturnus συμπληρώνει ένα κενό δυσαναπλήρωτο (θυμάμαι τη χαρακτηριστική δήλωση του Edling, στην οποία έλεγε ότι ο Lowe «σκότωσε όλους τους ανταγωνιστές του», κάτι που ήταν μάλλον εύλογο αν σκεφτούμε τις καθηλωτικές του ερμηνείες στη Solitude Aeturnus δισκογραφία). Το καταφέρνει με το παραπάνω, όπως ακούγεται στον ένατο δίσκο των Candlemass, το King of the Grey Islands (2007). Σε παραγωγή της μπάντας (και βοήθεια από τον Andy Sneap), η μπάντα βγάζει από το βαθύ σκότος ένα δίσκο που, μετά από οχτώ χρόνια, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι αποτελεί αντάξια συνέχεια της κληρονομιάς του συγκροτήματος. Να μιλήσω για τα Emperor of the Void, Of Stars and Smoke, με τα φανταστικά, επικά, σκοτεινά και μεγαλειώδη ρεφραίν τους; Για το Man of Shadows; Το φοβερό Destroyer με τα καθηλωτικά riffs, το σολιστικό ρεσιτάλ του Lars Johansson και την μηδενιστική εσχατοσύνη των στίχων του; “I am injected, with venom and your piss/ My life is hatred, I spiral down the abyss/ A mind on kill mode, expressionless face/ Brain like a child, Fuck the human race”. Το Embracing the Styx όπου οι Candlemass δανείζονται στοιχεία από τη Slayer riff-ολογία, προσαρμόζοντάς την άρτια στο ύφος τους; Λιγότερο αγαπημένες στιγμές τα Devil Seed και Demonia 6, αλλά το κακό είναι μικρό. Στα ίδια πάνω κάτω επίπεδα κινείται και το Clearsight, το οποίο χώρεσε για να χωρέσει… Ενδιαφέρον κάπως είναι το Edgar Gray, bonus τραγούδι στη βινυλιακή έκδοση του δίσκου. Την παρτίδα σε αυτά σώζει η εξαιρετική ερμηνεία του Lowe, ο οποίος νιώθει κάθε λέξη που εκφέρει. Ο αντίλογος θα μπορούσε να εστιάσει στο ότι το King… υπολείπεται ελαφρώς της κλασικής περιόδου, και είναι ένας ισχυρισμός που έχει βάση. Επίσης είναι γεγονός ότι οι Candlemass εδώ δίνουν μεγαλύτερη βάση στα riffs σε σχέση με τις μελωδίες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο δεν υπάρχει αξιόλογη κιθαριστική δουλειά. Τουναντίον. Το παραπάνω, σε συνδυασμό με την διαυγή και ογκώδη παραγωγή αφενός στοχεύει να καταστήσει το δίσκο εύκολα προσβάσιμο (όσο γίνεται) και στο μη εξειδικευμένο doom ακροατήριο, αφετέρου όμως είναι δηλωτικό και μιας πρόθεσης για μια μικρή αλλαγή στην κατεύθυνση και στη νοοτροπία σύνθεσης, η οποία παρέμεινε ίδια σε όλη την Robert Lowe περίοδο στους δίσκους που ακολούθησαν μέχρι την αποχώρησή του από τους Candlemass. Ωστόσο η φόρμουλα εδώ είναι πετυχημένη και αποδίδει τα μέγιστα.

Αρκετό καιρό μετά, θεωρώ πως το King of the Grey Islands ήταν ο δίσκος που τοποθέτησε τους Candlemass ξανά σε κεντρική θέση στο doom metal στερέωμα, κυρίως δε στο βαθμό της έξωθεν του ειδικευμένου ακροατηρίου αναγνωρισιμότητας. Οφείλω δε να ομολογήσω πως στο Live εκείνης της περιοδείας το συγκρότημα φαινόταν –και ήταν– αρκούντως ανανεωμένο και δυναμικό επί σκηνής. Είναι το κατεξοχήν προτεινόμενο album σε κάποιον που θέλει μία γεύση από το κεφάλαιο Robert Lowe και μία επιτυχημένη συνολικά κυκλοφορία την οποία επισκέπτομαι τακτικά. Όχι συνεχώς, αλλά τακτικά.

Рандолф Картер
Καλησπέρα σας και συγχαρητήρια για την εκπομπή σας. Είναι τιμή για μένα να βρίσκομαι στο πλατό σας. Ήμουν πάντα εκεί. Απλώς δεν το ήξερα.
Exit mobile version