Είδος: Heavy/Doom
Χώρα: Σουηδία
Εταιρία: Napalm Records
Έτος: 2019

Ξόδεψα αρκετό ωφέλιμο χρόνο ακούγοντας ξανά και ξανά το «The Door To Doom». Τα δείγματα που έδωσε η μπάντα στην δημοσιότητα πριν την επίσημη κυκλοφορία του άλμπουμ, με είχαν συντονίσει σε ένα συγκεκριμένο μήκος κύματος, περίμενα όμως να ακούσω το υλικό στο σύνολο του για να καταλήξω στα -αναμενόμενα εδώ που τα λέμε-, συμπεράσματα.

Κατανοώ απόλυτα το γεγονός ότι ο Leif θέλει να κρατήσει το πνευματικό παιδί ζωντανό. Το βλέπω σαν μια συνειδητή σχεδόν πατρική κίνηση απέναντι και στους Candlemass αλλά και στον ίδιο. Διότι γνωρίζει καλά αυτός ο άνθρωπος πως χωρίς μουσική δεν μπορεί να την παλέψει για να το πω απλά και λαϊκά. Είναι πολλά τα θέματα υγείας που περνά τα τελευταία χρόνια. Άλλοι στην θέση του θα είχαν κουρνιάσει κάτω από την κουβέρτα τους μιξοκλαίγοντας. Ο Leif σηκώνεται και δημιουργεί. Αυτό και μόνο για μένα είναι αρκετό για να κερδίσει -για ακόμα μια φορά- τον σεβασμό μου.

Πάμε στα βασικά τώρα. Επαναληπτικό μάθημα vol. 66.6: Οι Candlemass από το 1998 και μετά ακολουθούν προοδευτικά ένα συγκεκριμένο συνθετικό μοτίβο που ενώ ξεκινάει αρκετά μουδιασμένα -Dactylis Glomerata / From the 13th Sun-, παρόλα αυτά εξελίσσεται σταδιακά -Candlemass-, για να φτάσει στο «King Of The Grey Islands», το οποίο είναι και το άλμπουμ που βγάζει στο προσκήνιο την κορύφωση του συγκεκριμένου μοτίβου σε επίπεδο έμπνευσης. Από εκεί και μετά φτάνουμε σε μια σχεδόν στάσιμη κατάσταση -Death Magic Doom / Psalms For The Dead-, στο σήμερα -The Door To Doom-.

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του μοτίβου στο οποίο αναφέρομαι; Μουντό riffing, έντονες αναφορές σε traditional Doom φόρμες και έμφαση στο ρυθμικό κομμάτι του υλικού. Και ενώ όλο αυτό ξεκινάει με έντονες αναφορές στους Sabbath των 70s –Dactylis… / 13th…-, εξελίσσεται σε κάτι πολύ πιο επιβλητικό -Candlemass / King…- και τελικά μένει εκεί. Θα προσπαθήσει να ελιχθεί με την προσθήκη κάποιων παραπάνω vintage στοιχείων -Death Magic… / Psalms…- μα ο ελιγμός αυτός δεν φτάνει.

Με βάση όλα τα παραπάνω και παρόλο που η είδηση για τον ερχομό του vJohan Längquist χτύπησε ευαίσθητη χορδή μου, δεν περίμενα κάποιες αλλαγές στο ηχητικό στίγμα της μπάντας. Ακούγοντας δε τα πρώτα δείγματα είχα σχεδόν πειστεί πως ένα μεγάλο μέρος των φωνητικών μελωδιών ήταν γραμμένες για τον προκάτοχο Mats Levén (ο οποίος μάλιστα έχει δοκιμαστεί και σε παρόμοια μοτίβα σαν αυτά που αναφέρω παραπάνω στο “Abstrakt Algebra”, άλμπουμ του Leif).

Το «The Door To Doom» ακολουθεί λοιπόν τα βήματα όλης της παραπάνω πορείας. Το θεωρώ δε ότι καλύτερο μας έχει δώσει η μπάντα μετά το «King…». Και φυσικά δεν τρέφω αυταπάτες για επιστροφή στο 1986 ή στο 1988-89 ή έστω στο 1992. Η χρυσή αυτή εποχή των Candlemass έχει περάσει από τους ίδιους στο χρονοντούλαπο της ιστορίας εδώ και τουλάχιστον 2 δεκαετίες.

Θα ακούσουμε λοιπόν μια πληθώρα πραγματικά γιγάντιων, αρχοντικών riffs, θα ακούσουμε ομιχλώδη, πομπώδη θέματα και αρκετές vintage προσθήκες που δημιουργούν μια μακάβρια ατμόσφαιρα. Ο Johan Längquist θα αξιοποιήσει το υλικό που το δόθηκε, βαδίζοντας σε ασφαλής φωνητικούς δρόμους χωρίς να έχει την πομπώδη εκφραστικότητα που όλοι θα περιμέναμε, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Μου ακούγεται περισσότερο αφηγηματικός και λιγότερο λυρικός.

Υπάρχουν επίσης ενδιαφέροντα leads τα οποία αγγίζουν ακόμα και το κλασσικό Candlemass σύμπαν. Και επειδή θα με ρωτήσετε, όχι δεν θεωρώ το σόλο του Iommi στο ‘Astorolus – The Great Octopus’ κάτι το ιδιαίτερο. Εξάλλου η συγκεκριμένη κίνηση έχει περισσότερο εμπορική παρά καλλιτεχνική αξία -βάση του αποτελέσματος-, όπως άλλωστε το κόκκινο λογότυπο, το εξώφυλλο με το κλασσικό κρανίο, που μας πάει σε άλλες εποχές και το γενικότερο «στήσιμο» του δίσκου. Κατανοητά όλα αυτά όμως, είπαμε πρέπει να επιστρατευτούν δυνατά χαρτιά με σκοπό να παραμείνουν οι Candlemass ζωντανοί -και σε final product επίπεδο-.

Θεωρώ το «Bridge Of The Blind», μια θαυμάσια επιβλητική σύνθεση. Την φαντάζομαι να ξεσπάει ακόμα περισσότερο μα και έτσι -μυστηριώδης και ήρεμη- στέκεται μια χαρά. Το «The Omega Circle» είναι από τις κορυφαίες στιγμές του δίσκου ενώ ξεχωρίζουν τα «Splendor Demon Majesty» -το οποίο περιέχει μάλλον το πιο επικό main theme του δίσκου- και «Under The Ocean».

Εν κατακλείδι θεωρώ το άλμπουμ ότι καλύτερο μας έδωσαν οι Σουηδοί συγκριτικά με τις πρόσφατες -μετά King…- δουλείες τους. Ένας δίσκος με μακάβρια, σκοτεινή ατμόσφαιρα που μπορεί να σε κρατήσει. Μέχρι εκεί.

Κλείνω με μια θερμή παράκληση που ξέρω πως δεν θα την διαβάσει η μπάντα: Σταματήσατε να χρησιμοποιείτε την λέξη «Doom» σχεδόν σε κάθε στίχο ή τίτλο. Υπάρχουν και άλλες λεξούλες για να βάλετε στα lyrics. Ναι;

3.5/6