Είδος: Modern / Alternative Heavy Rock
Χώρα: Ελλάδα
Εταιρεία: DIY
Κυκλοφορία: Φεβρουάριος 2021

Στην εναλλακτική σκηνή και το περιπετειώδες πλέξιμο διάφορων μουσικών ειδών η Θεσσαλονίκη είναι μεγάλη μανούλα. Το ντεμπούτο των Cargo Lift αποτελεί την πιο πρόσφατη απόδειξη. Δημιουργημένοι το 2016 και έχοντας ήδη στην πλάτη τους δύο ΕΡ (“First” 2017 & “Disguised” 2019), οι Cargo Lift κυκλοφορούν των πρώτο ολοκληρωμένο τους δίσκο διάρκειας 40 λεπτών, προσφέροντας μια ιδιαίτερα πολύπλοκη εμπειρία στον ακροατή. Μουσικά κινούνται σε ένα πολύ θολό μονοπάτι, όπου, σαν πάζλ, διαφορετικές εκφάνσεις του σκληρού ήχου συνυπάρχουν αρμονικά. Δεν ξέρω αν υπάρχει ένας και μοναδικός όρος για να καλύψει σαν ομπρέλα το φάσμα των συνθέσεών τους, κι αν υπάρχει, σίγουρα τους αδικεί. Τα στοιχεία που συνθέτουν το “Then” προέρχονται κατά βάση από τον μοντέρνο αμερικάνικο heavy rock κόσμο, συνδυασμένο με δυτικό grunge, λίγο μεταλλικό progressive, μια πρέζα Palm Desert rock και κάτι ξαφνικές pop πινελιές, έτσι, γιατί κι αυτό χωρούσε μέσα στο mix. Όλα τα παραπάνω αγκαλιάζονται από μια ανάγκη για επιστροφή στην αισθητική των late ‘90s – αρχές ‘00s, ή τουλάχιστον έτσι το αντιλαμβάνομαι εγώ, με καλά φιλτραρισμένες επιρροές. Στο πιο θεωρητικό κομμάτι του δίσκου, η ατμόσφαιρα που δημιουργείται θεωρώ πως είναι κάπως σκοτεινή, εν μέρει δυσοίωνη, σίγουρα έντονα φορτισμένη. Στιχουργικά οι Cargo Lift καταπιάνονται με τα τεκταινόμενα, την απογοητευτική κατάσταση της πανδημίας αλλά και τη γενικότερη νοσηρότητα του κοινωνικού συνόλου, συναισθήματα τα οποία εντείνονται και εκτονώνονται με τα ξεσπάσματα των φωνητικών. Στο σύνολό του το “Then” πιστεύω πως θα κερδίσει το στοίχημα με τους ακροατές, όπως επίσης έχουν μέλλον ειδικά στις ραδιοφωνικές συχνότητες, καθώς τα περισσότερα κομμάτια τους μπορούν άνετα να παίξουν σε σταθμούς της πόλης. Στα λιγότερο θετικά, κατά τη διάρκεια των ακροάσεων κάτι με ενοχλούσε και το συνειδητοποίησα σχετικά αργά. Επειδή τα παιδιά τα έχω δει ζωντανά και είδα ιδίοις όμμασι την ενέργεια που βγάζει ο τραγουδιστής τους, νομίζω πως δεν ξετύλιξε τόσο τον εαυτό του στις ηχογραφήσεις. Μου έλειψε το τσαγανό. Τον περίμενα πιο χυμώδη, πιο οδοστρωτήρα. Όχι ότι δεν είναι καλή η απόδοση, απλά προσωπικά θα τον ήθελα πιο spicy. Καταληκτικά, ο δίσκος θα ήθελα να ανοίξει με κάποιο άλλο τραγούδι, αφενός γιατί μου φαίνεται απότομο το μπάσιμο στον δίσκο, αφετέρου γιατί το κομμάτι δεν έχει τόσο νεύρο ή ορμή όσο άλλα. Το “Break Out”, για παράδειγμα, νομίζω θα ήταν ιδανικό, ενώ μου φάνηκε ιδιαίτερα απότομη η εναλλαγή από το “Home” στο (κινηματογραφικά τέλειο) “Vladivostok”.