Είδος: Rock’ n Roll
Χώρα: Νορβηγία
Εταιρία: Nuclear Blast Records
Έτος: 2018

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μισεί τα δώρα. Έστω για να μην τσουβαλιάζω δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιον τόσο στριφνό ή καρικατούρα από ήρωα του Ντίκενς, που να μην έχει χαρεί έστω μια φορά όταν πρόσφερε ή πήρε ένα δώρο κάποια στιγμή στην ζωή του. Δεν έχει σημασία πόσο ακριβό ή πολύτιμο ήταν. Η χειρονομία και μόνο μας γέμισε. Προσωπικά μιλώντας θεωρώ εξαιρετικό δώρο για έναν άνδρα ένα μάτσο πούρα, άσχετα αν είμαι αντικαπνιστής, μιας και θεωρώ πως δεν κάνω κακό μια στο τόσο να χαρίζω ένα γλυκό τσούξιμο στον άμαθο λαιμό μου πλημμυρίζοντας το μυαλό μου με μια ξένοιαστη ζάλη και αρώματα. Στα λιγότερο μερακλήδικα, και πιο συχνά που δέχομαι, είναι τα βιβλία που είναι το διαχρονικότερο δώρο μάλλον και φυσικά οι δίσκοι. Είτε cd είτε βινύλιο είναι μια καλή και value for money επένδυση και δύσκολα δεν γίνεται δεκτή με ενθουσιασμό από τον αποδέκτη του δώρου. Εκτός αν έχεις φίλο ιδιοκτήτη δισκοπωλείου και σου φέρνει κάθε χρόνο ότι περισσεύει στο stock. Φυσικά το 2001 το Demolition ήταν το καινούριο Priest οπότε δεν το έκανε από τσιγκουνιά…Αλλά πως γίνεται να έχω την πλήρη δισκογραφία των Chrome Division, όταν δεν είμαι οπαδός των Dimmu Borgir (οπότε δεν με πολυνοιάζει η εκτός Borgir δραστηριότητα του Shagrath), ούτε έχω αγοράσει κανένα άλμπουμ του κατά τα άλλα συμπαθούς supergroup; «Εκτός αν έχεις φίλο ιδιοκτήτη δισκοπωλείου και σου φέρνει κάθε χρόνο ότι περισσεύει στο stock.» που λέγαμε πιο πάνω λοιπόν και τώρα στα χασομέρια (ή στα πίσω πίσω που λέει και ένας συνάδελφός μου) στο κύκνειο άσμα των Chrome Division σας παρουσιάζω το πέμπτο δίσκο τους. Ποζεράδικο εντελώς -με την καλή έννοια-, με ροκενρολλάδικη αισθητική, ταχύτητα, τσαμπουκά, τίγκαρισμένο στα κλισέ, φορτωμένο με σόλο που τα περισσότερα είναι για την καυλάντα και αχρείαστα αλλά κολλάνε στο όλο κλίμα οι Νορβηγοί κάνουν μια θεαματική έξοδο με το «One Last Ride» μπολιάζοντας στα Motorhead ιδανικά τους κάποια πιασάρικα περάσματα από Turbonegro και Hellacopters για να αφήσουν μια εντυπωσιακή τελευταία ανάμνηση στους όποιους οπαδούς τους. Δεν υπήρξαν ποτέ κακοί και είναι και εδώ ακόμα μια φορά άκρως διασκεδαστικοί, αλλά μέχρι εκεί. Νομίζω αυτοί περνάγανε καλά με το πρότζεκτ γεμίζοντας τα πορτοφόλια τους αλλά και τον χρόνο τους δημιουργικά (κοινώς ξεφαντώνοντας). Σίγουρα θα λείψουν σε λίγους. Τουλάχιστον ξέρω τι δεν θα πάρω τα Χριστούγεννα του 2019 για δώρο. (Και) Για φέτος κλείσαμε…

2/6