Η μόδα των reunion πλέον έχει ξεφτίσει. Στην αρχή όταν ξεκίνησε ήταν συναρπαστικά νέα, ασχέτως είδους μουσικής. Μπάντες που είχαν διαλύσει πολλά χρόνια πριν, επανασυνδέονταν για να δώσουν ικανοποίηση στους οπαδούς τους. Μετά άρχισαν να γίνονται όλο και πιο συχνά reunions μέχρι που φτάσαμε να έχουμε περιπτώσεις που μπάντες διαλύονταν αφήνοντας (αν έχεις το Θεό σου) ανοιχτό το παράθυρο για μελλοντικό reunion.  Ειδικά στο metal είχαμε περιπτώσεις συγκροτημάτων που επανασυνδέθηκαν χωρίς ποτέ να έχουν και καμία σοβαρή απήχηση απλά επειδή το ένα EP που κυκλοφόρησαν στα 80’s (το οποίο δεν ήταν και τίποτα το σπουδαίο) έγινε συλλεκτικό και ξαφνικά από το πουθενά απέκτησαν “οπαδούς”, έγιναν cult ονόματα και επανασυνδέθηκαν για να παίξουν ένα show για τους κυρίως Ευρωπαίους νέους φίλους τους και μετά ξαναγύρισαν στη λήθη αφού έβγαλαν τ’ απωθημένο τους να παίξουν επιτέλους στην Ευρώπη (ή να παίξουν επιτέλους ένα live με πάνω από 8 άτομα κοινό). Όλα αυτά μας έκαναν επιφυλακτικούς ακόμα και σε περιπτώσεις συγκροτημάτων πραγματικά σπουδαίων. Και ο φόβος της απομυθοποίησης των νεανικών ειδώλων μας έγινε βάσιμος σε πολλές περιπτώσεις. Η υπόθεση του reunion των Cirith Ungol είναι όμως μια μοναδική για μένα περίπτωση. Ήταν κάτι που πραγματικά του ευχόμασταν εδώ και πάρα πολλά χρόνια πάρα πολλοί οπαδοί τους. Έπρεπε επιτέλους στα μάτια μας να αποκατασταθεί μια αδικία, ένα συγκρότημα πρώτης κατηγορίας, ένα συγκρότημα με μοναδικό ήχο και ξεχωριστό στυλ για τα δεδομένα της εποχής του, θέλαμε να νοιώσει την αγάπη μας, να δει από κοντά τα βλέμματα θαυμασμού μας. Στην εποχή τους πέρασαν απαρατήρητοι από τους περισσότερους, μέχρι και χλευάστηκαν από πολλούς του χώρους μας. Τους χρωστάγαμε ένα μπράβο, μια εμπειρία που μπορεί να μην αποκαθιστούσε πλήρως την αδικία της μη επιτυχίας τους τότε που έπρεπε αλλά θα τους έδινε την ικανοποίηση πως ότι έκαναν τότε, ότι αγωνίστηκαν για να κυκλοφορήσουν, βρήκε την αποδοχή μου του άξιζε. Εμείς χρωστούσαμε στους Cirith Ungol, όχι αυτοί. Και ευτυχώς που μας δόθηκε η δυνατότητα να το κάνουμε στο Up the Hammers, γιατί όπως και να το κάνουμε, εμείς οι Έλληνες είμαστε από τα κορυφαία σε ζωντάνια metal κοινά. Ελπίζω να το ένιωσαν το πόσο γουστάραμε. Ελπίζω να τους δώσαμε έστω ένα μέρος από την ευχαρίστηση που μας προσέφεραν. Γιατί ακόμα και να κάθονταν ακίνητοι στην σκηνή του Gagarin και απλά να μας κοίταζαν χωρίς καν να έπαιζα, θα τους αποθεώναμε γιατί το αξίζουν. Αλλά επειδή δεν είμαστε μόνο από τα πιο ζωντανά metal κοινά αλλά και από τα πιο τυχερά, είχαμε την ευλογία να παρακολουθήσουμε μια Ιερή Τελετή, μία μυσταγωγία. Όχι, δεν είναι αερολογίες αυτά που γράφω, είναι ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό που αισθάνθηκα στο live. Οι Cirith Ungol μας έδωσαν ένα από τα καλύτερα reunion shows στην ιστορία της μουσικής μας (για να μην πω το καλύτερο). Εκτελεστικά ήταν υπεράνω οποιασδήποτε κριτικής, Και σαν attitude ήταν από τις πιο σοβαρές, καλοπροβαρισμένες περιπτώσεις επανασύνδεσης που έχω δει. Δεν μπορούσες με τίποτα να καταλάβεις ότι αυτό το συγκρότημα όλα αυτά τα χρόνια ήταν ανενεργό, έμοιαζαν με μπάντα που ήρθε πάνω στα συναυλιακά ντουζένια της. Τραγούδια δε θα ξεχωρίσω, γιατί τα αγαπάω όλα. Και ναι, αν γινόταν θα ήθελα να έπαιζαν ΟΛΑ τα τραγούδια της ιστορίας τους (από 5-6 φορές μη σου πω). Αλλά όχι, δεν γκρινιάζω, δεν έχω το δικαίωμα να γκρινιάζω, νοιώθω απεριόριστη ευγνωμοσύνη. Κλείνοντας έχω να πω μόνο αυτό, ευχαριστώ, ευχαριστώ που θυμίσατε για μια βραδιά πως είναι να βλέπεις τα ινδάλματά σου να παίρνουν κεφάλια στη σκηνή και συ να νιώθεις πάλι teenager. Ευχαριστώ.