English
Είδος: Doom / Stoner
Χώρα: Η.Π.Α.
Εταιρεία:-
Έτος: 2017
Οι Clouds Taste Satanic (Clouds από εδώ και πέρα για λόγους ευκολίας) είναι ένα σχετικά νέο συγκρότημα. Κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους “To Sleep Beyond The Earth” το 2015 και μέσα σε μόλις 2 (και κάτι) χρόνια έβγαλαν 4 δίσκους. Είχα την τύχη να γράψω την κριτική στα 2 από τα 3 πρώτα albums τους, οπότε είναι απόλυτα κατανοητός ο ενθουσιασμός που ένιωσα όταν έλαβα τον κωδικό για το “The Glitter of Infinite Hell”. Παρά την πρόσφατη δημιουργία του συγκροτήματος, οι Αμερικανοί έχουν αποκτήσει μια ισχυρή δυναμική στο χώρο του doom/stoner και παρά το μικρό διάστημα ανάμεσα σε κάθε δίσκο καταφέρνουν να διατηρούν ένα καλό επίπεδο ποιότητας σε κάθε κυκλοφορία.
Με το νέο τους album φαίνεται πως κάνουν μια επιστροφή στις ρίζες τους. Σε αντίθεση με τα δύο προηγούμενη που αποτελούνταν από μικρά(?!) τραγούδια, της τάξεως των 6-8 λεπτών, στο “The Glitter of Infinite Hell” επανέρχονται στο μοτίβο της πρώτης τους δουλειάς με κομμάτια διψήφιας διάρκειας και συγκεκριμένα της τάξεως των 18 λεπτών. Η αυξημένη διάρκεια των τραγουδιών δεν είναι η μοναδική επιστροφή στις ρίζες τους. Το album έχει, ως ένα βαθμό, στοιχεία που θυμίζουν τα πρώτα των Black Sabbath αλλά και γενικότερα τη σκηνή των 70s. Προφανώς οι Αμερικανοί έχουν περάσει τα στοιχεία αυτά μέσα από ένα πιο σύγχρονο πρίσμα με το αποτέλεσμα να είναι αρκετά ενδιαφέρον. Με τον ίδιο τρόπο διακρίνει κανείς και στοιχεία από τα πρώτα doom συγκροτήματα. Μην αφήσετε τη χρήση του όρου post-doom στα tags του bandcamp να σας κοροϊδέψει, όποια μη doom στοιχεία υπάρχουν απλά προσθέτουν, η τονίζουν, πόσο βαριά είναι η εν λόγω κυκλοφορία.
Προφανώς η μεγάλη διάρκεια των κομματιών να ξενίσει κάποιους, αυτό το χαρακτηριστικό άλλωστε κάνει δυσκολότερη και τη δουλειά ενός συγκροτήματος αφού πρέπει να καταφέρει να έχει αρκετές αλλαγές μέσα στο ίδιο το τραγούδι για να μην καταντάει βαρετό αλλά ταυτόγχρονα οι αλλαγές αυτές να μένουν σχετικά κοντά στη σύνθεση ώστε να μην μιλάμε για ένα ποτ πουρί κομματιών λες και είμαστε σε επαρχιακό σκυλάδικο. Οι Clouds το καταφέρνουν, ως ένα βαθμό, σε αυτό το album, όπως ακριβώς το είχαν καταφέρει και στο ντεμπούτο τους.
Στα υπόλοιπα χαρακτηριστικά της κυκλοφορίας τώρα, το album έχει συγκεκριμένη θεματολογία, όσο αυτό είναι εφικτό σε μια κυκλοφορία χωρίς φωνητικά, ή αυτή την εντύπωση δίνουν οι τίτλοι των κομματιών σε σχέση με τον τίτλο του album. Επιστροφή στις ρίζες δείχνει και η χρήση ενός πίνακα του 1550 για εξώφυλλο, συγκεκριμένα της “Καθόδου του Χριστού στην Κόλαση” του Ολλανδού Hieronymus Bosch. Όσοι παρακολουθούν την πορεία των Clouds σίγουρα θυμούνται τα απίστευτα εξώφυλλα των 2 πρώτων album τους.
Συνολικά μια αρκετά καλή κυκλοφορία, που δε θα απογοητεύσει ούτε όσους ακούν γενικά doom/stoner αλλά ούτε και τους οπαδούς των Clouds.
4,5/6
