Published:

Last Updated on 15:31 by Lilliana Tseka

Μια αγγελία στην τοπική ‘Express & Star’ για τον ντράμερ, μια αγγελία στο Kerrang! προς αναζήτηση κιθαρίστα, αμέτρητες οντισιόν, στολές να θυμίζουν την sci-fi ταινία Mad Max, ένας ανήσυχος μάνατζερ και ο τραγουδιστής των αδικημένων Tredegar που αποδεικνύεται φανατικός οπαδός των Cloven Hoof. Δεν ήθελε περισσότερα ο Lee Payne για να δημιουργήσει ένα ακόμα εξαιρετικό άλμπουμ. Με τον Jon Brown να ξεχωρίζει ανάμεσα σε 75 ντράμερ, κυρίως για το πνεύμα συνεργασίας παρά για την τεχνική του, το δυναμικό του παίξιμο αλλά και την απαράμιλλη ομαδικότητά του, ο Payne βρίσκει ένα σύντροφο για το όραμα του. Μαζί διαλέγουν το sci-fi ίματζ και πηγαίνουν στον ιδιοκτήτη της Heavy Metal Records να υπογράψουν καινούριο συμβόλαιο. Φυσικά δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα το λάιν-απ της μπάντας. Εκκρεμούσε ο κιθαρίστας και ο τραγουδιστής. Ο Andy Wood που επιλέχθηκε για τη θέση του κιθαρίστα αν και πρώτος επιλαχών και όχι πρώτη επιλογή (μετέπειτα τραγουδιστής των Gaskin για λίγο διάστημα κάπου στα 2005 περίπου) ενημερώνει τα μέλη πως ο τραγουδιστής Russ North της παλιάς του μπάντας -των προαναφερθέντων Tredegar- είναι φανατικός οπαδός των Hoof και πως γνωρίζει όλα τα κομμάτια απ’έξω! Να σημειωθεί πως οι Tredegar είχανε πρώην μέλη των Budgie (ουσιαστικά δημιουργήθηκαν από τους Ray Phillips και Tony Bourge όταν εγκατέλειψαν τους Budgie) συγκρότημα που έπαιζε και ο μόλις αποχωρήσας τραγουδιστής των Ηoof Robert Kendrink που έπαιξε στο live-studio ‘Fightin’ Back’ του 1986. Στο πρόσωπο του Russ North οι Cloven Hoof βρήκαν το καταλληλότερο άνθρωπο την πιο κατάλληλη στιγμή. Ο κόσμος έχει συνδέσει τη φωνή του με τις καλύτερες στιγμές του συγκροτήματος αν και αυτό τεκμαίρεται. Οι προσωπικές επιλογές του καθενός διαφέρουν και προσωπικά βρίσκω τα στούντιο άλμπουμ τους σχεδόν ισάξια, τουλάχιστον αυτά μέχρι το 2006. Το δε μουσικό ύφος είχε ξεφύγει από τα στενά όρια του N.W.O.B.H.M. μιας και φλέρταρε και με το αμερικάνικο Power πλέον. Οι συνθέσεις πατούσαν πάλι στο αρχέγονο βρετανικό Heavy Metal αλλά από την μια η φωνή του North που το επέτρεπε και από την άλλη η λοξή ματιά προς την αμερικάνικη αγορά είχε κάνει τον ήχο του συγκροτήματος πιο πλούσιο και πιο φρέσκο. Μην ξεχνάμε βρισκόμαστε ήδη στα 1988 με τους Maiden να είναι τεράστιοι και στις 2 πλευρές του Ατλαντικού και το όλο σκηνικό είχε φύγει πια από το Νησί και μεταφερθεί στις Η.Π.Α. αλλά και την Γερμανία. Οι μελωδικές στιγμές έχουν πληθύνει, τα κιθαριστικά σόλο δίνουν και παίρνουν ενώ ο North ακούγεται απλά εκπληκτικός. Είχε την τύχη βέβαια να ερμηνεύσει κάποια μοναδικά κομμάτια όπως το επιβλητικό ‘Nova Battlestar’, τον απόλυτο ύμνο ‘Reach for the Sky’, το πολυεπίπεδο ομώνυμο με τα βιμπράτο στη γέφυρα, το  ‘The Fugitive’ (με ομοιότητες με το The Prisoner των Maiden στο ρεφραιν) και το με το επικό ρεφραιν ‘Road of Eagles’ (αρχικά γραμμένο για το ντέμο του 1982 και με αλλαγμένους στίχους για να ταιριάζει στο κόνσεπτ του δίσκου, εγκυκλοπαιδικά οι αρχικοί στίχοι έχουν μεσαιωνική θεματολογία). Σαφώς όμως η ανάδειξη των συνθέσεων ήρθε και μέσα από την ερμηνεία του. Την ίδια στιγμή πρέπει να αναφέρω πως πολλές φορές έχω τύχει να ακούσω συζητήσεις για το πώς θα ακούγονταν ο δίσκος με τραγουδιστή τον πολύ Bruce Dickinson. Αυτό δεν μειώνει την αξία του North αλλά μάλλον μεγαλώνει τις ίδιες τις συνθέσεις και κυρίως τον δημιουργό τους Lee Payne. Στο ‘Dominator’ ακούμε 4 παιδιά διψασμένα για επιτυχία, με ενθουσιασμό για την καινούρια αρχή και με εμπιστοσύνη στο υλικό τους. Στιχουργικά υπάρχει ένα κόνσπετ με αφορμή ένα περιστατικό που έγινε στα 1988 με επιστήμονες να τοποθετούν ανθρώπινο αυτί σε ένα ποντίκι, συμβάν που ενέπνευσε τον Payne να μιλήσει για την ηθική που συγκρούεται με την επιστήμη, μέσω μια αλληγορικής ιστορίας στο ύφος του Φρανκεστάϊν. Μας διηγούνται την ιστορία του Dominator,  ένα εργαστηριακό δημιούργημα επιστημόνων. Αυτό το γενετικά πανίσχυρο ον που μεταλλάσσεται σε έναν αιμοσταγή δικτάτορα. Ο Dominator καταστρέφει τους δημιουργούς του και χαράζει μια διαγαλαξιακή αυτοκρατορία με έναν στόχo: την ολική του επικράτηση. Το άλμπουμ καταγράφει την άνοδο και την πτώση αυτού του όντος. Στο εξώφυλλο όμως πέρα από την αισθητική Μad Max που προαναφέραμε θα παρατηρήσει κάποιος πως βλέπουμε μια γυναικεία μορφή και όχι του Dominator. Το έργο του John Blanche για το περιοδικό White Dwarf θυμίζει έντονα το Ηeavy Metal περιοδικό και την αντίστοιχη ταινία του 1980.  Στο τραγούδι ‘Warrior Of The Wasteland’ μια ‘αμαζόνα’, που θα μπορούσε να σκοτώσει τον αδίστακτο δικτάτορα και να γίνει η ηρωίδα της ιστορίας, φαίνεται να επεξηγεί με πειστικό τρόπο γιατί παίρνει η μορφή της επάξια την θέση του Dominator στο εξώφυλλο. Ελπίζω για όσους δεν τον έχουν ήδη, να πάρει ο δίσκος τη θέση του δίπλα στα υπόλοιπα διαμάντια της δισκοθήκης σας το ίδιο επάξια. Θα πρότεινα την φρέσκια επανέκδοση της βραζιλιάνικης Classic Metal Records με 12σέλιδο βιβλιαράκι με τους στίχους και φωτογραφίες, συν μπόνους ένα ζωντανά ηχογραφημένο medley με τα Highlander, Road Of Eagles, Laying Down The Law από το Κeep It True φεστιβάλ το 2009.

Giorgos Tsekas
"Κάποτε Όταν Θα ‘χουμε Καιρό... Θα Σκεφτούμε Πάνω Στις Ιδέες Όλων Των Μεγάλων Στοχαστών, Θα Θαυμάσουμε Τους Πίνακες Όλων Των Μεγάλων Ζωγράφων, Θα Γελάσουμε Με Όλους Τους Χωρατατζήδες, Θα Φλερτάρουμε Όλες Τις Γυναίκες, Θα Διδάξουμε Όλους Τους Ανθρώπους" Μπ. Μπρεχτ
Exit mobile version