Hammerheart Records,Sludge Death Metal,Japan,2015,Reviews,Coffins,

Είδος: Sludge Death Metal
Χώρα: Ιαπωνία
Εταιρία: Hammerheart Records
Έτος: 2015

Οι Coffins παραλίγο θα με ανάγκαζαν να παραβώ έναν από τους άγραφους κανόνες της κριτικής δίσκων. Να μην ακούσω όλες τις παλιότερες κυκλοφορίες τους πριν ξεκινήσω να γράφω. Βλέπετε, η μπάντα έχει, ούτε λίγο ούτε πολύ, πάνω από 30 κυκλοφορίες σε δέκα χρόνια, είτε αυτές αφορούν full-length, είτε Ep ή Split. Τελικά, επιστρατεύοντας αρκετή δόση υπομονής κατάφερα να ακούσω τα πάντα. Η λέξη «υπομονή» πιθανώς να σας ωθήσει να υποθέσετε ότι η μπάντα έχει τα χάλια της… λάθος! Η δισκογραφία τους είναι αξιολογότατη, απλά έχει ένα χαρακτηριστικό που με κούρασε. Παίζουν περίπου πανομοιότυπα από τον πρώτο μέχρι το τελευταίο τους δίσκο, με εξαίρεση τον δίσκο του 2013 “The Fleshland”, στον οποίο επιχείρησαν -μάλλον ανεπιτυχώς- να εισαγάγουν μερικά πιο κλασσικά heavy στοιχεία!  Πόσο sludge/doom/death μπορεί να αντέξει μονοκοπανιά κανείς; Τώρα που το ξανασκέφτομαι, για metal, για τους φανατικότερους ακροατές στον κόσμο μιλάμε οπότε μάλλον θα υπάρχουν αρκετοί εκεί έξω που μπορούν… μήπως άρχισα να γερνάω επικίνδυνα;

Ξεφύγαμε… ας επανέλθουμε. Οι Coffins, που είναι, ουσιαστικά,  η μπάντα του κιθαρίστα/(πρώην)τραγουδιστή Uchino Bungo (μία φοβερή φυσιογνωμία και ένας απόλυτα αφοσιωμένος στη μουσική του άνθρωπος), μετρά σχεδόν είκοσι χρόνια ύπαρξης, αν και δισκογραφικά είναι ενεργή από το 2005.  Στην τελευταία της αυτή κυκλοφορία συνεχίζει στο γνωστό της μοτίβο. Ακόμη και τώρα που εγκατέλειψε τον αμιγώς underground χαρακτήρα της και βρίσκεται σε αρκετά  μεγάλη εταιρία, δεν κάνει υποχωρήσεις στον ήχο της. Τα φωνητικά του, διάδοχου του Uchino από το 2013, τραγουδιστή Jun Tokita, γεμάτα βάθος και οργή. Προσωπικά προτιμούσα την «αλητεία» που έβγαζε ο αρχηγός. Τελείως σάπιος, λοιπόν,  ήχος, γερές δόσεις sludge/crust, το doom στοιχείο που κυριαρχούσε σε κάποιες παλιότερες κυκλοφορίες έχει χαλιναγωγηθεί κάπως εδώ. Οι ταχύτητες, ακόμα και έτσι, παραμένουν αρκετά υποτονικές, κατά το συνήθειο των Coffins. 5 κομμάτια και μισή ώρα διάρκειας δεν είναι καθόλου άσχημα για Ep.

Ο δίσκος πάντως, για μένα, δεν ανήκει στις πιο δυνατές στιγμές της μπάντας (θα ξεχώριζα ως καλύτερο το “Buried Death” του 1998), καθώς θεωρώ ότι έχουν δώσει αρκετές καλύτερες συνθέσεις στο παρελθόν. Όπως και να έχει, οι Coffins μένουν πιστοί σε αυτό που τους αρέσει να κάνουν, κυκλοφόρησαν ακόμα έναν αρκετά καλό δίσκο και αξίζει να τους ακούσετε, αν δεν το έχετε κάνει ήδη.

4/6