Είδος: Crust/D-beat/Black
Χώρα: Ελλάδα
Εταιρεία: Αυτοχρηματοδοτούμενο/7inch Distro/Scarecrow Records
Έτος: 2017

Συνταγή υπέρτατης καταστροφής: μοιράζεις τις δύο πλευρές ενός δίσκου στους Αθηναίους Conspiracy of Denial και στους Πατρινούς Λήθη και… ο Θεός βοηθός! Μιλάμε άλλωστε για δύο μπάντες που έχουν δημιουργήσει τον δικό τους μύθο στην Ελληνική underground σκηνή, οπότε ο μίνι αυτός πρόλογος είναι ο καλύτερος τρόπος να περιγράψει κανείς το τι συμβαίνει στα 36 λεπτά του split-LP που κυκλοφόρησαν πρόσφατα.

Στην πλευρά των Conspiracy of Denial τα πράγματα ξεκινούν αρκετά ήρεμα, με τις σκοτεινές και λασπώδεις μελωδίες να αποπνέουν έντονη τη μυρωδιά της σήψης και της θανατίλας, όμως μετά από μερικά δευτερόλεπτα τα πράγματα αλλάζουν απότομα και σαν σφαλιάρα που σε πιάνει απροετοίμαστο δέχεσαι το πρώτο ράπισμα, για να επιστρέψει και να σου ρίξει μια δεύτερη με την ανάστροφη της παλάμης. Ορυμαγδός, χάος, μίσος και επιθετικότητα είναι μόνο τέσσερις από τις λέξεις που μπορούν να περιγράψουν τη συνέχεια της πρώτης πλευράς του δίσκου. Από τη μία, ανελέητο crust/d-beat, με ριφ που σχίζουν τη σάρκα σαν λεπίδια και με έναν ντράμερ-οπλοπολυβόλο, που για ακόμη μία φορά παίζει αρρωστημένα πράγματα. Από την άλλη, black metal περάσματα – απόρροια της αγάπης του κιθαρίστα της μπάντας για τη Σκανδιναβική σκηνή – να δίνουν ένα σκοτεινό και πιο μυστήριο συναίσθημα στα τραγούδια. Και στη μέση τι; Μα φυσικά η Χριστίνα, που όποιος την έχει γνωρίσει αλλά δεν την έχει δει ζωντανά να τραγουδάει, αδυνατεί να πιστέψει πως είναι το ίδιο πρόσωπο που ξερνάει στίχους πίσω από το μικρόφωνο των CoD.

Στην… απέναντι όχθη, οι Λήθη προσφέρουν για ακόμη μία φορά απλόχερα τόνους μισανθρωπίας με το γνωστό, δυστοπικό crust/black metal ύφος τους, αφού από τα πρώτα δευτερόλεπτα κιόλας, μια βαριά σκιά απλώνεται νοερά στον χώρο και η ατμόσφαιρα γίνεται αποπνικτική και ανυπόφορη. Σε αντίθεση με την πλευρά των Conspiracy of Denial, εδώ το ύφος είναι διαφορετικό, όχι τόσο επιθετικό, μα περισσότερο… μακάβριο και ζοφερό. Μελωδίες άρρωστες και σκοτεινές, σαν αργό, ρυθμικό περπάτημα προς το απόλυτο κενό ξεχύνονται από τις κιθάρες και κραυγές αγωνίας, ως άλλες βασανισμένες ψυχές που ικετεύουν για θάνατο, σε στοιχειώνουν. Οι Λήθη είναι μια σχολή από μόνοι τους, μια μπάντα που δεν αντιγράφει και δεν γίνεται να αντιγραφεί και αυτό το αποδεικνύουν τέλεια σε αυτή την κυκλοφορία, στην οποία παρουσιάζονται πιο ώριμοι από ποτέ.

Την ώρα που γράφονται ετούτες εδώ οι γραμμές, ο δίσκος παίζει μονίμως στο repeat και τα αυτιά μου κοντεύουν να βγάλουν φλόγες από την ένταση της μουσικής που βγαίνει από τα ακουστικά – μέγα λάθος να το ακούσετε έτσι, καλύτερα με κανονικά ηχεία και ένα… ρόπαλο στο χέρι για να σπάτε τα πάντα γύρω σας. Συστήνεται ανεπιφύλακτα και χωρίς δεύτερη σκέψη, για να αναφωνήσετε κι εσείς, «μαλάκα, αυτοί θα μας στείλουν στο τρελάδικο!».

*Στον δίσκο υπάρχουν και δύο άριστες διασκευές, μια των Conspiracy of Denial στο «Ψωραλέα Δυσανθρωπίλα» των Λήθη, και μία των Λήθη στο «Άρνηση» των Conspiracy of Denial.

5/6