Είδος: Symphonic Black/Death/Gothic
Χώρα: Αγγλία
Εταιρεία: Nuclear Blast
Έτος: 2017

Νομίζω πως η πρώτη φορά που αποφάσισα να… κοιτάξω λίγο πιο πέρα από τους Iron Maiden και τους Metallica ήταν περίπου την περίοδο που οι… King Diamond του black metal, ή κατά κόσμον CRADLE OF FILTH, κυκλοφόρησαν το (αξιοπρεπές) ‘Damnation and a Day’, όμως όπως πολλοί άλλοι, έτσι κι εγώ τους λάτρεψα λόγω του ‘Midian’, της υπέρτατης δισκάρας που κυκλοφόρησαν στην αυγή της νέας χιλιετίας. Κι αν μετέπειτα ανακάλυψα πως η προ-00’s δισκογραφία τους κρύβει ουκ ολίγα διαμάντια, δεν μπορώ δυστυχώς να πω το ίδιο και για την μετά-00’s, αφού -πέραν απ’ το ‘Hammer of the Witches’, που και πάλι δεν ήταν ακριβώς αυτό που ήθελα- έκτοτε δεν υπήρξε άλλη δουλειά τους να με ενθουσιάσει. Μέχρι σήμερα…

Πατώντας το play και όντας φυσικά προκατειλημμένος λόγω της απογοήτευσής μου για τις τελευταίες κυκλοφορίες των Βρετανών -το δηλώνω χωρίς φόβο και πάθος- προσπάθησα να αφήσω τον εαυτό μου να «χαθεί» όσο πιο ουδέτερα γίνεται στη μουσική, αποβάλλοντας από το μυαλό μου πως ακούω κάτι από τους CoF. Ίσως αυτό να ήταν και το «σημείο-κλειδί» στην όλη κριτική, αφού δεν χρειάστηκαν παρά μόνο λίγες ακροάσεις για να διαπιστώσω πως ναι, το ‘Cryptoriana – The Seductiveness Of Decay’ είναι επιτέλους αυτό που έψαχνα τα τελευταία χρόνια από τον Daniel ‘Dani Filth’ Lloyd Davey και την εκάστοτε «παρέα» του.

Πότε δυναμικό και παθιασμένο και πότε ατμοσφαιρικό και μαγευτικό, έχει ως βάση του μια ενδιαφέρουσα black/death metal ριφολογία αποτελούμενη από πιασάρικες ιδέες -έστω κι αν υστερεί στο κομμάτι της έμπνευσης, αφού αρκετά από τα riff μοιάζουν χιλιοπαιγμένα- με τις «κοφτερές» κιθάρες αυτή τη φορά να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο και να μην θάβονται πίσω από τα χορωδιακά-ορχηστρικά μέρη και τα πλήκτρα όπως στο πρόσφατο -και μη- παρελθόν. Η θεατρικότητα είναι κάτι που ξεχωρίζει ως συνήθως, κάτι στο οποίο βοηθά και η φωνή του Dani, με τον κοντό να δείχνει πως ποτέ δεν θα πάψει να βγάζει συναίσθημα πίσω απ’ το μικρόφωνο, είτε τα φωνητικά του είναι σκοτεινά και ζοφερά, είτε απλά τσιρίζει σαν όρνεο έτοιμο να επιτεθεί στη λεία του.

Τέλος, η παραγωγή του δεν θα μπορούσε να είναι κάτι λιγότερο από «κρυστάλλινη», με τα πάντα να αναδεικνύονται ιδανικά, με τους Cradle of Filth, βέβαια, να μην υστερούν ποτέ σε αυτό το κομμάτι.

Εντάξει, δεν θα υπερβάλλω, το ‘Cryptoriana – The Seductiveness Of Decay’ δεν είναι ‘Midian’, δεν είναι καν ισάξιο με τα ‘Dusk…’ και ‘Cruelty…’, είναι όμως ένας δίσκος με αρχή, μέση και τέλος, ένας δίσκος που θα σε κρατήσει εκεί είτε τον ακούς για πρώτη, είτε για εκατοστή φορά.

4,5/6