Εταιρία: Doom Metal
Χώρα: Η.Π.Α.
Εταιρία: Dark Descent Records
Έτος: 2015

Διαπιστώνω εδώ και καιρό (σε ενεστώτα, διότι πρόκειται για μία εξακολουθητική διαδικασία) πως είμαι ιδιαίτερα δυσλειτουργικός στην παραγωγή ενός κειμένου το οποίο υποτίθεται πως έχει το ρόλο του να γνωμοδοτήσει αν ένας δίσκος αξίζει ή δεν αξίζει, είναι μέτριος, κακός, αδιάφορος, αν είναι δισκάρα ή οτιδήποτε άλλο, σε μια αξιολογική κλίμακα από το ένα (1) έως το δέκα (10) – εν προκειμένω, μιας και μιλάμε για το Invader, από το ένα (1) έως το έξι (6). Είναι βέβαια ευκολότερο να μιλάς για αυτά που σου αρέσουν, οπότε εκεί ο στόχος (συνήθως) είναι να πεις κάτι ευρηματικό, ώστε να κάνεις τον αναγνώστη σου να γελάσει. Τέλος πάντων, υπάρχουν πολλά που μπορεί να πει κανείς με αφορμή την ακρόαση ενός δίσκου. Κι εδώ η αφορμή είναι καλή: το επερχόμενο Crypt Sermon, το οποίο εγείρει σοβαρές αξιώσεις για τη δεκάδα φέτος. Έχει ήχο, έχει ταυτότητα, έχει ατμόσφαιρα, έχει εξώφυλλο, και επιπλέον –ω, του θαύματος– έχει τραγούδια. Temple Doors και Ηeavy Riders τα ακούσατε ήδη, τα υπόλοιπα είναι ακόμη καλύτερα, βασικά όλο το album ακούγεται μονορούφι από την αρχή ως το τέλος του. Tα αργά, εξυψωτικά μέρη δεν κουράζουν, αλλά εντείνουν την ατμόσφαιρα, εναλλάσσονται έξυπνα με τα mid tempo μέρη που προκαλούν ακατάσχετο headbanging, είναι έξυπνος ο τρόπος που αφομοιώνουν τους Mercyful Fate, το NWOBHM, τα ανατολίτικα περάσματα και μοτίβα που γενικώς είναι ως ένα βαθμό πατέντα στο συγκεκριμένο ύφος, το doom όπως το έπαιξαν οι μεγάλοι του είδους Candlemass, Trouble, και είναι καταπληκτικό, γιατί το κάνουν με τέτοιο τρόπο, χωρίς να αντιγράφουν και να μιμούνται δουλικά τους μέντορές τους, κρατώντας παράλληλα το heavy metal στην προμετωπίδα της μουσικής τους, σε αντίθεση με αρκετό κόσμο ο οποίος ρίχνει τις ταχύτητες, κρεμάει ένα σταυρό δέκα κιλών στο λαιμό του κλπ, μην τα ξαναλέμε. Ο δίσκος μπορεί να ακουστεί εύκολα από οποιονδήποτε χεβιμεταλλά ο οποίος τυγχάνει να μην έχει εντρυφήσει στους Solitude Aeturnus πχ (που ούτε οι Solitude Aeturnus είναι τόσο εξειδικευμένο άκουσμα αν ασχολείσαι σοβαρά με αυτή τη μουσική, αλλά καταλαβαίνεις το επιχείρημά μου), τους οποίους ανεπαίσθητα μου έφερε στο μυαλό το Into the Holy of Holies (τι ανεπαίσθητα δηλαδή, το κύριο riff είναι το μικρό αδερφάκι του seeds of the desolate, αλλά δεν μας χαλάει κιόλας). Byzantium και τα μυαλά στα κάγκελα, Will of the Ancient Call, The Master Bouquet, Out of the Garden, όλα ανεξαιρέτως ύμνοι. Η παραγωγή είναι καθαρή, όχι digital high tech πράγματα, αλλά πιστή σε old school πνεύμα, ακούγονται όλα με διαύγεια, όγκο κι ευκρίνεια, αλλά με φυσικότητα (το θέλω σε βινύλιο οπωσδήποτε). Δεν έχω παράπονο. Σε λιγότερο από ένα χρόνο έχουμε τις κυκλοφορίες των Βelow, των Doomocracy, μου άρεσε και το Isole, τώρα αυτό, όλα βαίνουν καλώς. Άσε τον κόσμο να εκθειάζει τις χρυσές μετριότητες τύπου τελευταίο Primordial και έλα να γουστάρουμε με εξαιρετικό heavy metal (διότι περί αυτού πρόκειται).

5,5/6