Είδος: Black Metal
Χώρα: Ελλάδα
Εταιρία: Ανεξάρτητη κυκλοφορία
Χρονιά: 2018

Η Πατρινή μαυρομεταλλική σκηνή είναι λιλιπούτεια σε σχέση με το μέγεθος της πόλης (μόλις 13 συγκροτήματα καταχωρημένα στο Metal Archives), και σχετικά άσημη. Πέρα από τους εξαιρετικούς Bohemian Grove (το δεύτερο άλμπουμ των οποίων φαίνεται πως έχει κόκαλα μιας και το περιμένουμε εδώ και καμιά πενταετία) μέχρι πρότινος δεν μου ερχόταν κάποιο άλλο όνομα στο νου από τη βορειοδυτική αυτή γωνιά της Πελοποννήσου. Φέτος όμως είχαμε διπλό χτύπημα, αφενός με τους πρωτοεμφανιζόμενους Tristengrav και το αναπάντεχο demo τους, και αφετέρου με τους υπό εξέταση Daemon of Oa, οι οποίοι κυκλοφόρησαν μάλιστα 2 ολάκερα άλμπουμ σε διάστημα τεσσάρων μηνών. Το συγκεκριμένο one-man band αποτελεί project ενός πρώην μέλους των αρκετά πιο γνωστών κλασσικομεταλλάδων Clamor Of Existence, και διανύει το δεύτερο έτος της ύπαρξής του (πέρυσι κυκλοφόρησε το πρώτο EP, “An Evil Inhail”).

Το “Awaiting The Unborn”, δεύτερος κατά σειρά δίσκος της μπάντας για το 2018, λατρεύει δυο πράγματα, τα οποία έχουν ούτως ή άλλως γενεαλογική σχέση – τους Darkthrone των τριών κλασσικών δίσκων και τους Judas Iscariot (οι οποίοι αν μη τι άλλο είναι πνευματικά τέκνα της παρέας του Fenriz). Αυτό μεταφράζεται σε μια πανταχού παρούσα παγωμένη ατμόσφαιρα, με κυκλικής λογικής μακρόσυρτα riffs που φέρουν κάτι από την απανθρωπιά του “Transilvanian Hunger” και την αρχοντιά του ιστορικού σχήματος του Akhenaten. Η έλλειψη εισαγωγικών και επιλογικών τμημάτων έχει ως αποτέλεσμα την μορφοποίηση των κομματιών σε μονοκόμματα κτήνη αποστασιοποιημένα από αναμενόμενες δομές. Εδώ κυριαρχούν η φρενήρης ορμητικότητα και η υπνωτική επαναληπτικότητα, με έξυπνη χρήση μελωδικών θεμάτων, τα οποία σε συνδυασμό με την παραγωγή σε κάποια σημεία δημιουργούν την ψευδαίσθηση πως εντός του υλικού έχουν εμφιαλωθεί υπέρ-διακριτικά πλήκτρα. Το κυρίως επιλήψιμο στοιχείο της κυκλοφορίας είναι για μένα τα πολύ γαργαριστά και επεξεργασμένα φωνητικά, τα οποία προσπαθούν υπερβολικά να ακουστούν απάνθρωπα, με αποτέλεσμα να καταλήγουν σε αρκετά generic black metal χροιά και μη πειστικό αποτέλεσμα.

Ο δίσκος του πατρινού σχήματος προφανώς δεν επαναφευρίσκει τον τροχό, αλλά θα κάνει τον ακροατή να σηκώσει αόρατα πορτοκάλια σε αρκετά σημεία. Φαίνεται πως ο δημιουργός του λατρεύει την ατμόσφαιρα του παραδοσιακού ‘90s black metal με Σκανδιναβική καταγωγή, και αποτίει στα 29 λεπτά της κυκλοφορίας φόρο τιμής στο μαυρομεταλλικό αυτό στυλ. Πολύ καλή προσπάθεια από το σχετικά νεοσύστατο και σίγουρα πολυπαραγωγικό σχήμα.

4/6