English
Είδος: Atmospheric, Melodic Black
Χώρα: Ισπανία
Εταιρία: Sleaszy Rider Records
Χρονιά: 2014
Έχει χαθεί η μπάλα με αυτές τις κωλοταμπέλες. Άλλοι παρουσιάζονται ως epic metal μπάντα και ηχούν σαν κακέκτυπο των Amon Amarth με κιθάρες a-la Dragonforce, άλλοι λένε ότι παίζουν κλασικό heavy με nwobhm επιρροές και ότι κοντινότερο σε αυτό τους τον ισχυρισμό είναι τα μπλουζάκια που φοράνε καθώς από μουσικής πλευράς βαράνε ότι κατεβάσει η κούτρα τους.
Ένα παράδειγμα ‘ατυχούς’ παρουσίασης όσον αφορά τη μουσική τους ταυτότητα είναι και οι Ισπανοί Dantalion. Γράφει στο promo της sleazy rider λοιπόν ότι τα παιδιά παίζουν doom metal με τεράστια ριφφ, θρηνώδεις μελωδίες και σπαραγμούς, ωραία λέω κι’ εγώ για να δούμε. Ακόμα περιμένω να ακούσω doom στο νέο πόνημα των Dantalion. Πες το atmospheric black ρε παίχτη καλύτερα. Εγώ το doom αλλιώς το ξέρω. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου ότι είναι χαμηλοκουρδισμένο ή αργόσυρτο του κοτσάρουν και το doom από δίπλα, έχουμε μπερδέψει τη πούτσα με τη βούρτσα μου φαίνεται. Η πραγματικότητα είναι ότι στην αρχή παίζανε depressive black metal και αργότερα αποφάσισαν να κρατήσουν μόνο τη μελαγχολία, χαλαρώνοντας σε ταχύτητες αλλά κρατώντας τα ακραία φωνητικά.
Πέμπτη κυκλοφορία λοιπόν για τους Ισπανούς με καινούργιο τραγουδιστή και αλλαγή πλεύσης στον συνθετικό τομέα. Όσοι κόβουν φλέβα με τις πρώτες δουλειές των Amorphis, Moonspell, My dying bride αλλά και με τους Rotting Christ στην πιο ατμοσφαιρική (century media) εποχή τους θα εκτιμήσουν δεόντως. Η μελαγχολία ξεχειλίζει, η ζοφερή ατμόσφαιρα που δημιουργούν οι Dantallion για 43 λεπτά σε πνίγει, σε καταστρέφει. Τα σόλο των Andres και Brais προσπαθούν να εξισορροπήσουν την κατάσταση προσφέροντας κάποιες στιγμές ανάτασης αλλά καταπνίγονται από τις καταθλιπτικές μελωδίες και την ολοκληρωτική μαυρίλα της φωνής του Diego. Το νέο τους εγχείρημα είναι σωστά δομημένο και του έχει δοθεί η πρέπουσα σοβαρότητα αλλά σε μια σκηνή που έχει κυριολεκτικά ‘στραγγίσει’ δύσκολα κάνουν τη διαφορά. Πόσο μάλλον όταν το υλικό δεν έχει κάποιο ΄κράχτη’, ένα κομμάτι που να ξεχωρίζει των υπολοίπων. Σαν σύνολο πάντως την δουλειά του την φέρνει εις πέρας επάξια.
Κυκλοφορία που κλείνει το μάτι στη δεκαετία του ’90, προσεγμένη, με προσωπικό ήχο, που παρά τις αναμενόμενες επιρροές δεν πέφτει στη παγίδα της στυγνής αντιγραφής.
3,5/6
