Είδος: Black Heavy Metal
Χώρα: Νορβηγία
Εταιρεία: Peaceville Records
Κυκλοφορία: Ιούνιος 2021

Συμβαίνει το εξής μαγικό με τους Darkthrone: 35 χρόνια πορείας, 18 ολοκληρωμένοι δίσκοι και κάθε γαμημένη φορά που κυκλοφορούν νέο υλικό από το 1995 και μετά σου δημιουργούν ένα τεράστιο άγχος. Τί θα ακούσω αυτή τη φορά; Ποια είδη θα εξερευνήσουν σε αυτόν τον δίσκο; Ποιος θα τραγουδάει τελικά; Πόσο θα πειραματιστούν; Και πάει λέγοντας. Παρόλα αυτά, με ελάχιστες εξαιρέσεις (κι αυτές όσον αφορά κομμάτια και όχι ολόκληρο δίσκο), όχι μόνο καταφέρνουν να μας προσφέρουν κάτι ανατρεπτικό, αλλά να μας κάνουν να τους αγαπήσουμε ξανά απ’ την αρχή, σαν να συστήνονται φτου κι απ’ την αρχή στο κοινό τους.

Ούτε μια εβδομάδα πριν, οι Νορβηγοί κυκλοφόρησαν τον 18ο (ΔΕΚΑΤΟ ΟΓΔΟΟ ΓΤΧΜ) δίσκο τους, με τον κατ’ εμέ συμβολικό τίτλο “Eternal Hails……”. Στα πολύ πρακτικά ζητήματα, μιλάμε για ένα δίσκο, όπου οι Darkthrone διατηρούν τους αριθμούς (πέντε κομμάτια στο σύνολο) και τις διάρκειες των τελευταίων δίσκων, με κάθε τραγούδι να ξεπερνά άλλοτε λίγο άλλοτε περισσότερο τα 7 λεπτά, καθώς επίσης εισάγουν νέα στοιχεία στο ευρύτερο στυλ τους κάνοντας το τελικό αποτέλεσμα αρκετά μοναδικό ώστε να προκαλεί ενθουσιασμό και αρκετά οικείο ώστε να χτυπάει τη φλέβα της αναπόλησης. Η ατμόσφαιρα που δημιουργείται είναι αρκετά δυσοίωνη, κατηφής και ζοφερή, ενώ παράλληλα ελλοχεύει μια πρωτόγονη αίσθηση, μεταφέροντας τον ακροατή σε μια απόκοσμη, υγρή σπηλιά, μακριά από κάθε είδος έμβιου όντος.

Πιο συγκεκριμένα, οι Darkthrone μοιάζουν να εξερευνούν το Black – Doom ιδίωμα, που είχαν ήδη εισάγει ως ένα βαθμό με το “Old Star” του 2019, ωστόσο αυτή τη φορά είναι διανθισμένο με περισσότερα Heavy στοιχεία, ανεβάζοντας τον πήχη λίγο υψηλότερα. Στο εναρκτήριο “His Master’s Voice” οι Darkthrone μας εισάγουν σε αυτό το περίεργο limbo μεταξύ Black και Doom, όπου οι κιθάρες εκπέμπουν έναν Μπλακσαμπαθικό αέρα με διάσπαρτα στοιχεία από τις πρώτες κυκλοφορίες των Νορβηγών. Συμπαθητική η παρουσία του μπάσου που γεμίζει και δίνει όγκο στον ήχο, ενώ στα drums ναι μεν δεν διακρίνουμε κάποια ιδιαίτερη τεχνική ή εξέλιξη, ωστόσο κρατά το tempo δίνοντας μια πιο επική διάσταση στη σύνθεση. Ακολουθεί το ιδιαίτερα ενδιαφέρον “Hate Cloak” όπου πρακτικά αυτό που ακούμε είναι ο Tom G Warrior να τραγουδά ακυκλοφόρητο και περιπετειώδες κομμάτι Candlemass. Μούχλα, λασπουριά και δυστοπία. Περνάμε στο “Wake of the Awakened” – περίεργη ακολουθία λέξεων αλλά το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, όπου οι ρυθμοί αυξάνονται σε στυλ καλπασμού, δημιουργώντας έτσι την τάση στον ακροατή να βγει στα δάση και να ξεκινήσει το κυνήγι. Η τελετουργική ατμόσφαιρα εντείνεται με τα πλήκτρα του Moog synthesizer που δίνουν μια πιο ιεροτελεστική εσάνς. Εξαιρετικό το άκρως σκοτεινό πέρασμα με το πιο αργό rhythm section και το black riffing που ακολουθεί. Προτελευταίο κομμάτι του “Eternal Hails……” είναι το “Voyage To a Northpole Adrift”, όπου συναντούμε πιο επικά συνθετικά στοιχεία και δομές με πολύ πιο ατμοσφαιρικούς τόνους. Αρκετά σημεία θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και ως “post”. Για το τέλος οι Darkthrone μας φύλαξαν το “Lost Arcane City of Uppakra”, το οποίο βλέπω πολλοί να εκθειάζουν, ενώ προσωπικά το κρίνω ως τη μέτρια στιγμή του δίσκου. Αρκετά επαναλαμβανόμενο, με καταθλιπτικές τάσεις που θεωρώ πως δεν κολλούν καθόλου στη γενική εικόνα των Νορβηγών. Το θεωρώ “out of character” κομμάτι. Επίσης είναι η πιο «διαστημική» από όλες τις συνθέσεις της κυκλοφορίας, ειδικά από το τέταρτο σχεδόν λεπτό και μετά. Το κατανοώ ότι μπορεί να λειτουργεί και σαν outro, αλλά επειδή καταλαβαίνω πόσο «βλαμμένοι» είναι με τρομάζει για την συνέχεια. Θα μας βγάλουν κάναν post psych δίσκο και θα τραβάμε τα μαλλιά μας.

Όσον αφορά στην παραγωγή του δίσκου, σίγουρα είναι απομακρυσμένη από κάθε είδους γυάλισμα. Μοιάζει θα λέγαμε οριακά ερασιτεχνική, ωστόσο το λογίζω ως τέχνασμα για να μας μεταφέρει σε πιο old school εποχές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο ήχος είναι ρετρό. Σε καμία των περιπτώσεων. Είναι σαν να πάγωσε ο χρόνος γύρω τους και να εξακολουθούν να δημιουργούν σαν να είναι αρχές δεκαετίας ’90.

Στα επίσης θετικά του δίσκου να συμπεριλάβω το γεγονός ότι καλώς ο Fenriz απομακρύνθηκε στο background με τα φωνητικά γιατί ο Nocturno Culto έχει κάνει μαγική δουλειά με την διαχείριση της φωνής του. Αρμόζει και κουμπώνει εξαιρετικά στο ευρύτερο ύφος του “Eternal Hails……”. Με τις κραυγές του σε ταξιδεύει στην πρώιμη περίοδο του συγκροτήματος, ενώ με τα πιο βαθιά, doom περάσματά του εντείνει την ήδη τεταμένη ατμόσφαιρα και προσδίδει θεατρικότητα/δραματικότητα.

Το – αρκετά ιδιαίτερο – εξώφυλλο είναι μια δημιουργία του David Hardy, καλλιτέχνη γνωστού για τις διαστημικές του ανησυχίες. Ονομάζεται “Pluto and Charon” και φιλοτεχνήθηκε το 1972. Με μια πιο πλατιά ματιά, ο συγκεκριμένος πίνακας θεωρώ ότι αποτέλεσε ίσως την ιδανικότερη επιλογή για το “Eternal Hails……», καθώς δένουν εξαίσια τα νοήματα. Από τη μία πλευρά οι Darkthrone που για ακόμα μια φορά προσπαθούν να διαστέλλουν τα όρια και τους ορίζοντες τους και τα νέα κομμάτια τους έχουν μια πιο εξερευνητική διάθεσή (συμπεριλαμβανομένης και της ατμόσφαιρας που χτίζουν) και από την άλλη πλευρά βλέπουμε απεικονισμένο έναν πρώην πλανήτη, νυν πλανήτη – νάνο που απασχολεί τόσα χρόνια τους αστροφυσικούς επιστήμονες, όπως ακριβώς συμβαίνει με τους Νορβηγούς και τους θιασώτες της ακραίας μουσικής.

Για να μην μακρηγορώ, το “Eternal Hails……” κέρδισε τις εντυπώσεις σχεδόν σε όλα τα σημεία, έχασε λίγο στα επιλαμβανόμενα σημεία. Δεν πειράζει, λατρεύω το γεγονός ότι δεν επαναπαύονται και συνεχώς πιέζουν τα όριά τους. Η στασιμότητα είναι επικίνδυνη. Φυσικότατα προτείνεται με τα μπούνια, ακόμα και σε πιο παραδοσιακούς doom ακροατές που γουστάρουν φάσεις Pentagram ή Saint Vitus.