English
Είδος: Death Metal
Χώρα: Ελλάδα
Εταιρία: Martyrdoom Productions/Profound Lore/Norma Evangelium Diaboli
Χρονιά: 2014
Έξι χρόνια έχουν περάσει από το βράδυ εκείνο που πατούσα το πόδι μου στο τότε Sin City (αν θυμάμαι καλά) για να δω τους αγαπημένους μου PRIMORDIAL και το σοκ από τον ήχο-μπετονιέρα που ξεχυνόταν από τα ηχεία καθώς έμπαινα στον χώρο του υπογείου παραμένει ακόμα νωπό στη μνήμη. Ναι, οι DEAD CONGREGATION, με το “Graves Of The Archangels” να έχει μόλις κυκλοφορήσει, είχαν ξεκινήσει το δολοφονικό σετ τους και αυτή ήταν πρώτη μου επαφή μαζί τους. Σ’ αυτή την εξαετία που ακολούθησε οι δεσμοί με αυτό το ηχητικό τέρας αναπτύχθηκαν και ισχυροποιήθηκαν, ταξίδια στο εξωτερικό για να τους δούμε έγιναν και η αναμονή για τον διάδοχο ενός από τους σημαντικότερους death metal δίσκους των 00s ολοένα και μεγάλωνε.
Χαλάλι! Με το που σκάνε τα πρώτα δύο χτυπήματα στο εναρκτήριο “Only Ashes Remain” και ξεχύνεται η λάσπη από τα riffs είναι φανερό ότι εδώ δε χωράνε συμβιβασμοί. Ένα δίλεπτο περνάει και στο μυαλό στριφογυρίζει η φράση «ναι, αυτό είναι το death metal που γουστάρουμε». Και όμως δεν είναι αυτό αλλά είναι πολύ παραπάνω, καθώς αναπάντεχα και συνεχόμενα leads βάφουν τα κομμάτια με μπογιές που ζέχνουν τάφο. Αυτό είναι και το μοτίβο όλου του “Promulgation Of The Fall”, δηλαδή ότι… δεν υπάρχει μοτίβο! Αργόσυρτα και θεοσκότεινα funeral doom μέρη (πόσο στοιχειωτικό το ομότιτλο κομμάτι αλλά και το μεσαίο μέρος του “Serpentskin”) διαδέχονται κτηνώδεις καλπασμούς και blastbeats εναλλάσσονται με κάποια από τα πιο ουσιαστικά σόλο που έχουμε ακούσει τελευταία (σε ολόκληρο το metal). Χωρίς να το καταλάβουμε ένα τέταρτο πέρασε σχεδόν και συνειδητοποιεί κανείς ότι τα τρία πρώτα κομμάτια είναι στην ουσία μια ενότητα, μια ιστορία ΟΛΑΚΕΡΗ. Έρεβος, ζόφος, άβυσσος…
Όταν οι προσδοκίες για το δημιούργημα κάποιου που θαυμάζεις, όχι απλά καλύπτονται αλλά ξεπερνιούνται σε βαθμό να νιώθεις λίγο ένοχος πως αδίκησες την μπάντα αφού δεν έβαλες τον πήχη στον ουρανό και ούτε πιθαμή παρακάτω, τα πολλά λόγια περιττεύουν. Τι να πει κανείς άλλωστε; Να επιχειρηματολογήσει ότι αυτός ο δίσκος είναι ταυτόχρονα τόσο old-school αλλά και προοδευτικός με όλες τις εναλλαγές συναισθημάτων και διαθέσεων που περικλείει; N’ αναφέρει λεπτομέρειες όπως το σύντομο techno-thrash ριφάκι κάπου στο 20ο δευτερόλεπτο του “Immaculate Poison” ή να περιγράψει το ντελίριο από την οργιαστική αλληλουχία των solos στο τέλος του; Αρκεί πιστεύω το συμπέρασμα που προκύπτει κάπου προς το τέλους του “Schisma”, του ΕΠΟΥΣ που ήρθε να κοντράρει στα ίσα το άπιαστο “Teeth Into Red” και μέσα στα επτά λεπτά που διαρκεί συμβαίνουν απλά… τα πάντα! Και το συμπέρασμα αυτό είναι η μεγαλειώδης διαπίστωση ότι ενώ όλα εδώ είναι γνώριμα, ταυτόχρονα τίποτα δεν είναι το ίδιο γιατί αυτή είναι η πραγματική Εξέλιξη. Και νομίζω δεν υπάρχει καλύτερος συμβολισμός για το παραπάνω από το γεγονός ότι ενώ το (φανταστικό) εξώφυλλο είναι ενός νέου καλλιτέχνη (A. Lertas), ο Timo Ketola είναι ξανά παρών και αυτή τη φορά συνεισφέρει στους (έτσι κι αλλιώς καταπληκτικούς) στίχους δίνοντας αυτούς του “Nigredo” όπου και περιέχεται η -αγαπημένη μου αυτό το διάστημα- φράση “ocean swallows ocean…”.
Όσοι λατρεύετε το death metal για τους σωστούς λόγους, δηλαδή γιατί βρίσκετε κάτι το ιδιαίτερο σε αυτή την τόσο υπερβατική λέξη που αποτελεί το πρώτο του συνθετικό, δε χρειάζεστε εμένα και κανέναν να σας πει πως το ιδίωμα μόλις απέκτησε ένα ακόμα παντοτινό διαμάντι. Το μόνο που έχω να προσθέσω είναι ότι αν ο διάδοχος του “Promulgation Of The Fall” είναι ανάλογης εμβέλειας τότε δέχομαι να περιμένω άλλα έξι χρόνια γι αυτόν. Και μετά ακόμα άλλα έξι. Έτσι για να συμπληρωθεί η τριπλέτα του Ιερού Αριθμού που χρειάζεται ώστε να έρθει το πλήρωμα του χρόνου και Αυτός να κατέβει στη Γη και να καθίσει στον θρόνο του…
