Είδος: Hardcore
Χώρα: Η.Π.Α.
Εταιρία: Ipecac Recordings
Έτος: 2018

Τα Social Media έχουν αντικαταστήσει τα σαΐτ με ειδησεογραφικό χαρακτήρα και γενικότερα ο όρος μουσική δημοσιογραφία είναι ένα ανέκδοτο, ειδικά το τμήμα των ‘νέων’. Ζούμε σε έναν κόσμο που επαγγελματίες διαφημιστές προμοτάρουν τους πελάτες μέσω των τους facebook, twitter και instagram και μόνο η στήλη των κριτικών/παρουσιάσεων εξακολουθεί να έχει κάποια σημασία…o ή και όχι ούτε αυτή τελικά μιας και το Youtube ή το bandcamp είναι πιο αξιόπιστα για τον μέσο καταναλωτή/ακροατή που θέλει έναν μπούσουλα πριν αγοράσει ένα νέο άλμπουμ ή κάποιο παλαιότερο που τώρα έπεσε στην αντίληψή του ώστε να σχηματίσει μια γνώμη πριν χαλάσει τα χρήματά του. Ωστόσο αν συνεχίζουμε να γράφουμε την γνώμη μας χωρίς υπερβολές και κυρίως με το να εστιάζουμε σε αξιόλογες δουλειές και να προτείνουμε ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες, νομίζω πως θα ‘κρατήσουμε’ το αναγνωστικό κοινό που θα εκτιμήσει τον πολύτιμο χρόνο που του γλιτώνουμε ώστε να εμπλουτίσει την δισκοθήκη του με επιλογές που του υποδείξαμε. Το σούπερ γκρουπ των Mike Patton και Dave Lombardo (συν τους Justin Pearson και Michael Crain των Retox) τους παρουσιάσαμε τον Αύγουστο του 2017 όταν κάνανε μια εκκωφαντικό είσοδο σαν Dead Cross με το ομότιτλο στούντιο δίσκο τους. Το με τον ίδιο τίτλο ξανά EP είναι ένα μείγμα παλαιού και νέου υλικού. 2 νέα studio tracks συνοδευόμενα από 2 remixes από το προαναφερθέν ντεμπούτο τους. Δεν μπορούμε να πούμε πολλά για τις νέες ηχογραφήσεις, τα ‘Skin of a Redneck’ και ‘My Perfect Prisoner’ είναι δυνατά κομμάτια στο ύφος του στούντιο άλμπουμ, που ήδη έχουν καθιερώσει σαν τον μοναδικό ήχο των Dead Cross. Ο Patton έχει έναν χαρακτηριστικό τρόπο που τραγουδά και για άλλη μια φορά εδώ δημιουργεί, βοηθούμενος επίσης από τις πολλαπλές αλλαγές του ρυθμού και το εξαιρετικό drumming του Lombardo, ένα πραγματικά εξαιρετικό groovy, σχιζοφρενικό, σκοτεινό, αστικό hardcore (μίνι) soundtrack. Τα 2 remix τώρα: ‘Shillelagh’ (από τον Panicker) παραπέμπει σε μια ’90s industrial προσέγγιση που συναντά τους Korn, ενώ ‘Church of the Motherfuckers’ (από τον Planet B) είναι πολύ ηλεκτρονικό, αν όχι dubstep ή κάτι τέτοιο στα αυτιά μου (πολύ σύγχρονο όμως) και όπως μπορείτε να καταλάβετε οι ομόσταβλοι στην Three One G Panicker και Planet B τους βοηθούν να κάνουν εντελώς αγνώριστα τα 2 κομμάτια από το ντεμπούτο τους. Το 10″ (μαύρο) βινύλιο θα κυκλοφορήσει στις 29 Ιουνίου, οπότε μέχρι τότε …