Τον Οκτώβριο του ’13 οι αμερικανοί θρύλοι του heavy / psychedelic ήχου Dead Meadow είχαν εμφανιστεί για πρώτη φορά στην Αθήνα και στο Six Dogs δίνοντας ένα καταπληκτικό sold out live.

Όταν έμαθα λοιπόν ότι θα βρίσκονται σχεδόν ενάμιση χρόνο μετά πάλι κοντά μας και αυτή τη φορά στο μεγαλύτερο An Club, δεν υπήρχε περίπτωση να μη τους ξαναδώ.
Για να πιάσουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, αυτή έγινε με τους Έλληνες Whereswilder που άνοιξαν τη βραδιά με μόλις 20 λεπτά καθυστέρηση (πάλι καλά) από την επίσημη ώρα έναρξης.

Για περίπου 45 λεπτά, αν και με κάποια θεματάκια στον ήχο που σιγά-σιγά καλυτέρευαν, μας παρουσίασαν το υλικό τους το οποίο βασίζεται στον ευρύτερο ψυχεδελικό ήχο με αρκετά τεχνικά και fuzzy ξεσπάσματα. Καλοδουλεμένα κομμάτια, καλο-προβαρισμένο συγκρότημα, άφησε καλές εντυπώσεις και κέρδισε το χειροκρότημα του κοινού. Το μόνο που θα παρατηρούσα σε αυτή την πρώτη επαφή μου μαζί τους είναι, ότι κατά τη γνώμη μου χρειάζονται λίγο περισσότερη δουλειά στην τραγουδοποιΐα τους έτσι ώστε να δημιουργήσουν πιο δυνατές συνθέσεις που θα μένουν στο μυαλό. Το πρόσημο πάντως γενικά είναι θετικό για τους Whereswilder.

Στις 11 ακριβώς και με το An Club μισογεμάτο (προσωπικά δε με χάλασε, οι συνθήκες ήταν πολύ ανθρώπινες) κάτι που μάλλον οφείλεται στο ότι μας είχαν επισκεφτεί σχετικά πρόσφατα χωρίς να έχουν κάποια νέα δισκογραφική δουλειά συν του ότι ήταν καθημερινή, και ενώ από τα ηχεία μια ψυχεδελική εισαγωγή βασισμένη στο σιτάρ μας έμπαζε στο κλίμα, οι Dead Meadow ανεβαίνουν στη σκηνή και ξεκινάνε το πρόγραμμα τους το οποίο ουσιαστικά επιμερίστηκε σε όλη τη δισκογραφία τους.
Το ερώτημα ήταν αν θα φτάνανε στα ίδια επίπεδα με την αξέχαστη προηγούμενη εμφάνιση τους στην Αθήνα αλλά η απάντηση δεν άργησε γιατί από την αρχή φάνηκε ότι θα ήταν και πάλι καταπληκτικοί!

Με αρκετά καλό ήχο (έως πολύ) για σύμμαχο, το φοβερό power trio από την Washington dc μας απογείωσε με αυτό το εξαίσιο μίγμα Sabbath-Zeppelin-Hendrix-Blues ανακατεμένο με μπόλικη ψυχεδέλεια.

Ο τραγουδιστής-κιθαρίστας Jason Simon μου φάνηκε ακόμα καλύτερος παίχτης από τη προηγούμενη φορά, ο ήχος του ήταν φοβερός και οι αυτοσχέδιες bluesy πινελιές του πανέμορφες, ο μπασίστας Steve Kille αεικίνητος και κεφάτος έχτιζε απόρθητα μπασιστικά τείχη με το rickenbacker του και ο ντράμερ Mark Laughlin δεν άφηνε να πέσει κάτω τίποτα δημιουργώντας με τους 2 συμπαίχτες του ένα απόλυτα δεμένο σύνολο που δεν χάνει ποτέ τη συνοχή του ακόμα και στις πιο αυτοσχεδιαστικές στιγμές.

Οι Dead Meadow για ακόμη μια φορά μας πήραν και μας σήκωσαν, μας ταξίδεψαν, μας πόρωσαν αλλά μας άφησαν έκπληκτους με το… πόσο γρήγορα τελείωσαν! Μετά από μόλις μια ώρα εμφάνιση, κατεβαίνουν από τη σκηνή, ξανανεβαίνουν σχεδόν αμέσως για το παραδοσιακό encore μόλις ενός τραγουδιού και μας καληνυχτίζουν…
Και εδώ δυστυχώς μιλάμε για το απόλυτο ξενέρωμα τουλάχιστον όπως το βίωσα εγώ. Όχι ρε παιδιά…Ορεξάτοι ήσασταν, μας το μεταδώσατε, γεμίσατε το μέσα μας και μας πήρατε… το γλυκό απ’ το στόμα; Fuck εντελώς δηλαδή. Ιστορικό συγκρότημα, με μπόλικη δισκογραφία και μόλις 70 λεπτά live;

Sorry guys, αλλά την επόμενη φορά… όχι κάτω από 2 ώρες! Ας είναι… όποιος αγαπά συγχωρεί. Πότε είπαμε έρχονται πάλι;;