Είδος: Heavy Metal
Χώρα: Ιταλία
Εταιρία: Metalmaster/Horror/Lucifer Rising/Svart/Shadow Kingdom
Έτος: 1989

Για τους Ιταλούς Death SS δεν υπάρχουν πολλά που μπορούν να ειπωθούν εν είδει σύστασης. Όποιος ασχολείται σοβαρά με το heavy metal γνωρίζει έστω τα στοιχειώδη της διαδρομής ενός σχήματος, του οποίου οι απαρχές χάνονται πίσω στα τέλη των ‘70s και το δίχως άλλο πρωτοπόρου στον ήχο του: οι Death SS (όπου SS το ονοματεπώνυμο του τραγουδιστή και βασικού μέλους από τις απαρχές έως σήμερα, SteveSylvester – εξαγγλισθέν του Stefano Silvestri) ήταν από τα πρώτα σχήματα που ενέταξαν στοιχεία σατανισμού, τρόμου, αποκρυφισμού και θεατρικότητας στο κλασικό heavymetal που έπαιζαν (οι ίδιοι χαρακτήρισαν το στυλ τους «horrormusic» – σήμερα το λέμε ευγενώς «occult»), αντλώντας επιρροή κατευθείαν από τον Alice Cooper, τον Arthur Brown κλπ «αρχαίους», πολύ πριν εμφανιστούν στο προσκήνιο τύποι όπως ο Marylin Manson, οι Ghost ή η σκανδιναβική black metal σκηνή των αρχών του ’90. Εν πάση περιπτώσει, πρόκειται για αυτό που λέμε «cult» περίπτωση, ειδικά αν κοιτάξει κανείς τα εξώφυλλα, το make-up, τα κοστούμια και τη γενικότερη αισθητική τους. Το ζήτημα είναι, μετά από αυτόν τον πρόλογο, αν αξίζει κανείς να ασχοληθεί παραπάνω.

Αρκεί να ακούσει κανείς το Black Mass LP (Metalmaster) του 1989 και να μεταφερθεί σε μια εποχή όπου ο χαρακτηρισμός «black metal» υπήρξε μια υποκατηγορία εντός του heavy metal, υποκατηγορία στην οποία εντάσσονταν σχήματα όπως οι Mercyful Fate ή οι Venom (που το βάφτισαν άλλωστε, με το δεύτερο LP), αρκετά προτού αυτό αποκτήσει διακριτή υπόσταση ως μουσικό είδος με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Έχω φάει πάνω από 200 λέξεις και δεν ξέρω αν το περιγράφω επαρκώς, στο κάτω κάτω ο ήχος είναι χέβι μέταλ, με κομμάτια-ύμνους, με παραγωγή σκοτεινή αλλά διαυγέστατη (όχι «μπουντρουμιακά» πράγματα δηλαδή), με φοβερά σόλο και τη love-it-or-hate-it φωνή του SteveSylvester μπροστά να επικαλείται τον Οξαποδό και να διηγείται ιστορίες τρόμου σαν το χαμένο ξαδερφάκι του King Diamond από το Pesaro (όσοι γελάσουν με τα περί ιταλικής γραφικότητας ας πάνε να χαζέψουν μία το εξώφυλλο του All the Witches Dance των άλλων βλαμμένων Mortuary Drape κι όταν συνέλθουν μιλάμε πάλι ή -για να μην το πάμε πολύ μακριά- το ντεμπούτο των Βρετανών Demon, που επίσης είχαν το θεατρικό/horror στοιχείο στα live τους, κρατώντας στο μυαλό τους τις χρονιές που τα παραπάνω κυκλοφόρησαν). Το εναρκτήριο «Kings of Evil» με το ακουστικό πέρασμα και το απλό πλην ΤΟΣΟ εμπνευσμένο κιθαριστικό lead, με ένα από τα πλέον ευμνημόνευτα ανθεμικά (υψώνεις γροθιά δηλαδή) ρεφραίν του είναι instantclassic, το «CursedMama» με την εξαιρετικά εθιστική μελωδία και τα διπλομποτίδια αμέσως μετά το επαναλαμβανόμενο σαν mantra ρεφραίν του επίσης. Το mid-tempo«HorribleEyes» με lead και ακουστικά περάσματα ως σιγοντάρισμα από πίσω κλιμακώνεται μνημειωδώς για να επιστρέψει στο βασικό του grimμοτίβο. Σε σημεία οδίσκος αγγίζει το speed («Devil’s Rage»-σολίδια ολκής), άλλοτε κινείται σε πιο αργούς ρυθμούς («In the Darkness»-μάλλον η μέτρια στιγμή του δίσκου) και βασίζεται σε απλά κυρίως μοτίβα, με κλιμάκωση στο κιθαριστικό σόλο που παίζει εμπνευσμένα θέματα, ενώ σε όλη τη διάρκειά του αποπειράται (και το καταφέρνει)  να αποδώσει την ατμόσφαιρα μιας οργιαστικής τελετής (βλ. το ομώνυμο του άλμπουμ με την απαγγελία στα λατινικά, το εκκλησιαστικό όργανο και -οποία έκπληξις- το παράφωνο σαξόφωνο, το οποίο ακούγεται και στο «WelcometomyHell» – ενδεχομένως κατ’ αναλογία με το φλάουτο στους BlackWidow του Sacrifice. Μοιραία εδώ έρχονται στο νου και οι Covenτου Witchcraft Destroys Minds and Reaps Souls, για το πραγματολογικό της υπόθεσης).Το δε οπισθόφυλλο της επανακυκλοφορίας του LPαπό τη Svart είναι μάλλον αυτό που ο ιθύνων νους του σχήματος ήθελε ως οπισθόφυλλο από την αρχή (για να δώσω μια ιδέα θα παραπέμψω σε σκηνές του Eyes Wide Shut του Kubrick). Γενικά οι Death SS φλέρταραν με όλο αυτό το πακέτο που έφτασε να είναι σήμερα «ψωμοτύρι» στο metal, δηλαδή ακραία εξώφυλλα, ειδικά για την εποχή τους, ακραίο imagery, σατανιστικοί στίχοι (που εδώ δεν είναι καγκουριά), απλά κατάφεραν να το επενδύσουν με εξαιρετικό heavy metal, με τραγούδια που, οκ, ποτέ δεν έφτασαν να γίνουν σουξέ στις μεγάλες πίστες, τουλάχιστον εκτός Ιταλίας, μπορεί να ακούγονται πρωτόλεια (generic το λέμε στο χωριό μου) αλλά αποτελούν ακράδαντο τεκμήριο ύπαρξης ενός σχήματος που αξίζει κανείς να ανακαλύψει. Κρατώ ως θετικό το ότι πλέον βρίσκονται τα τρία πρώτα άλμπουμ χωρίς να χρειάζεται να δώσει κανείς τρία μεροκάματα για το καθένα.

Come with us! We ‘re the Kings of Evil, we wanna fight for a new creation/ Come with us! in the Satanic Service, we wanna destroy to reconstruct!