Eightball Live Club,Death’s Black Descent III,Progressive Death,Black Metal,Akercocke,Mgla,The Dead Creed,Temple of Evil,2017,Reports,News,

Παροξυσμός επικράτησε το Σάββατο που μας πέρασε στο Eightball Live Stage στα Λαδάδικα Θεσσαλονίκης. Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, το «φεστιβάλ» Death’s Black Descent της Krisis Productions ήρθε και μας πήρε τα μυαλά. Αυτή τη χρονιά, στην Death / Black μάζωξη της πόλης, οι τιτάνες του Progressive Death / Black Akercocke, οι Πολωνοί Black Metallers Mgla, οι Κύπριοι Temple of Evil και το alter ego των The Psalm, The Dead Creed προσέφεραν μια απ’ τις πιο γεμάτες συναυλίες που έχω βιώσει ποτέ. Μιλάμε για μια συναυλία που κάθε της διάσταση είχε μόνο θετικά σημεία αναφοράς, κάτι που ομολογουμένως έγινε αντιληπτό από όλους όσους παραβρέθηκαν.

Akercocke w Mgla, Temple of Evil The Dead Creed 14.01.2016 photo gallery 1

Με μια μικρή καθυστέρηση στις πόρτες (αλλά μη φανταστείτε τίποτα τρομακτικό), η βραδιά άνοιξε με τους The Dead Creed, με το Eightball να έχει ήδη αρκετό κόσμο μέσα (αργότερα θα επικρατούσε αδιαχώρητο). Οι Dead Creed ουσιαστικά είναι ένας άνθρωπος, ο mainman των The Psalm, ο οποίος έχει δημιουργήσει ένα υπέροχο υβρίδιο “μοναστηριακού ακουστικού Death Metal” που βρίθει μοναδικότητας. Έχω αναφερθεί πολλάκις φορές στους Dead Creed μιας και ουκ ολίγες ήταν οι συναυλίες στις οποίες παραβρέθηκα. Νομίζω πως ήταν η σοφότερη / καταλληλότερη επιλογή  για το άνοιγμα της συγκεκριμένης βραδιάς. Ελάχιστο φως από κεριά, θυμιατά, ένας ‘απρόσωπος’ μουσικός και μια κιθάρα ήταν αρκετά για να μας μεταφέρουν στο προσωπικό μας σκιερό safe place, όπου η αναμόχλευση του ενδότερου εαυτού είναι η κύρια ασχολία μας. Ο τελετουργικός χαρακτήρας που εκπέμπει η μουσική των Dead Creed προκαλεί θαυμασμό και όπως πρόσεξα, έκπληξη, σε ανθρώπους που δεν γνώριζαν μέχρι πρότινος περί τίνος πρόκειται. Η αλήθεια είναι πως ένιωσα μια μικρή ικανοποίηση που είδα ανθρώπους να κεντρίζεται το ενδιαφέρον τους, αφού πνευματικά έχω επενδύσει στο συγκεκριμένο πρότζεκτ. Θεωρώ πως πέρα από την ‘ευστροφία’ και την μοναδικότητα των Dead Creed, υπάρχει μια βαθιά ποιότητα που μπορεί να σου προσφέρει πολλά αν αφεθείς λίγο στην τροχιά του. Σχόλια περί της απόδοσης του Θωμά φαντάζουν αστεία και περιττά, μιας και η προσωπικότητα του είναι έκδηλη κάθε δευτερόλεπτο και φυσικά, αφού είναι ο δημιουργός του όλου φαινομένου, η λογική επιτάσσει πως θα είναι (και όντως ήταν) άψογος. Το μόνο μελανό σημείο είναι το γεγονός πως επικρατούσε από ένα σημείο και μετά μια αχαλίνωτη βαβούρα από τον κόσμο που αποδιοργάνωνε την προσήλωση σου. Παιδιά, καταλαβαίνω το ότι είδατε γνωστούς ή φίλους που έχετε να δείτε καιρό και θέλετε να πείτε τα νέα σας, να βγείτε 2 φωτογραφίες, να να να… αλλά ρε μάγκες πάτε έξω να τα πείτε. Δε χρωστάω τίποτα εγώ και οι υπόλοιποι που ήρθαμε να δούμε την μπάντα (την εκάστοτε μπάντα, έτσι; Όχι επειδή είναι οι Dead Creed επάνω στη σκηνή, γενικά ισχύει αυτό) να ακούμε για τα χιόνια, την πρώην, τα ποδοσφαιρικά του καθενός ή το τελευταίο επεισόδιο Vikings. Συγκεντρωθείτε λίγο.

Akercocke w Mgla, Temple of Evil The Dead Creed 14.01.2016 photo gallery 2

Οι Κύπριοι Temple of Evil που έμελλε να εμφανιστούν για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη, ανέλαβαν τη σκυτάλη χωρίς να χάνουν πολύ χρόνο. Και αυτοί εμφανίστηκαν με κεριά και κρανία και μαύρα χυτά κουστούμια σαν ράσα, κάτι που κέντρισε την προσοχή μας αμέσως. Εξοπλισμένοι με τον πρώτο τους full length δίσκο, τον “The 7th Awakening”, ο οποίος μάλιστα κυκλοφόρησε πριν από σχεδόν ένα χρόνο μέσω της Deathhammer Records, οι Temple of Evil απέδειξαν από τα πρώτα κιόλας λεπτά πως βαδίζουν σε κλασικά θα λέγαμε black metal μονοπάτια, με αρκετά μελωδικά περάσματα στις δομές τους. Ο old – school, ας μου επιτραπεί η έκφραση, ήχος τους και ο τρόπος παιξίματός τους, σε συνδυασμό με την θεατρικότητα της εμφάνισής τους και την κόκκινη λαίλαπα που εξαπέλυσαν τα φώτα, μας άφησαν με καλές εντυπώσεις. Αντικειμενικά, και αυτό που θα πω ειλικρινά δεν θα το πω με κακό τρόπο, οι Temple of Evil δεν είναι το συγκρότημα που ανακαλύπτει εκ νέου τον τροχό ή έχει τόσο ανατρεπτικές και πρωτοπόρες συνθέσεις, ωστόσο αυτό που έχουν επιλέξει να υπηρετήσουν το κάνουν καλά, με το προσωπικό τους στοιχείο και χαρακτήρα να είναι κάθε στιγμή εκεί.

Η συνέχεια μας επιφύλασσε τους Mgla. Τούτοι οι Πολωνοί έχουν καταφέρει τον τελευταίο χρόνο να διευρύνουν μαζικά το fanbase τους, με τον τελευταίο τους δίσκο, το “Exercises In Futility” να έχει αποκτήσει φανατικούς ακροατές. Ανέμενα πως και πώς να τους δω ζωντανά για πολλούς λόγους, μα κυρίως γιατί ήθελα να δω πως αποδίδουν επάνω στη σκηνή και ποιο είναι το τελικό / συνολικό vibe που δημιουργούν. Κατ’ αρχάς να πω πως το γεγονός ότι η on stage παρουσία τους ήταν αυτή που έπρεπε να είναι για να επικεντρωθείς στο καθαρά μουσικό κομμάτι της εμφάνισής τους. Κουκούλες που κρύβουν τα πρόσωπά τους, πανομοιότυπο ντύσιμο για να μην ξεχωρίζεις ποιος είναι ποιος και εν τέλει καμία, μα καμία, συνδιαλλαγή με το κοινό. Το όλο αυτό στήσιμο στα δικά μου μάτια λειτούργησε ακραία θετικά. Δεν αποσπάστηκε η προσοχή μου από ανούσιες προτάσεις και σχολιασμούς, ούτε από τα τυχόν μπιχλιμπίδια και μπλιμπλίκια επάνω στη σκηνή. Πολλοί παραπονέθηκαν λέγοντας πως οι Mgla έτσι ήταν κρύοι, απόμακροι, μη ενδιαφέροντες. Κάτι που οκ, ως ένα σημείο το καταλαβαίνω, αλλά καταλάβετε και σεις πως δεν είναι όλα τα συγκροτήματα ίδια.  Στα δικά μου μάτια και βασιζόμενη στη μουσική τους, τους στίχους τους και τα μηνύματα που περνούν, ίσως τελικά αυτό το ‘απρόσωπο’ να κάνει μόνο καλό. Περνώντας στο μουσικό κομμάτι της υπόθεσης, οι Mgla ήταν εκπληκτικοί. Αξιοζήλευτη απόδοση που κέρδισε σε όλα τα σημεία. Δεν πρόσεξα παραφωνίες, μπουκώματα, λάθη κ.ο.κ. Μάλιστα, έπιασα τον εαυτό μου κάποιες φορές να είμαι φοβερά προσηλωμένη στις κιθάρες και να «χαζεύω» ουσιαστικά με το πόσο σωστό και άρτιο είναι το παίξιμό τους. Φυσικά, τρομερή ήταν η συμβολή του μπασίστα, που με το ευδιάκριτο μπάσο του έδινε το κατάλληλο βάθος και έρεβος. Κρυφός ήρωας ο ντράμερ των Mgla. Ο άνθρωπος παίζει να είναι στην πραγματικότητα ένα υπερκίνητο ρομπότ. Δεν εξηγείται διαφορετικά η σβελτάδα του ή το γεγονός ότι δεν έχασε τίποτα. Φανταστικός.

Akercocke w Mgla, Temple of Evil The Dead Creed 14.01.2016 photo gallery 3

Εν τω μεταξύ, για να κάνουμε και λίγο κους κους, σταματημό δεν είχαν οι συζητήσεις σε διάφορα πηγαδάκια για το πόσο «κλάιν μάιν» έχουν γίνει οι Mgla και πόσο τους κατάπιε το “hype” των καιρών και πόσο δεν είναι πλέον αληθινό black metal γιατί «να δες, και η κουτσή Μαρία ακούει πλέον Mgla». Εγώ το μόνο που ξέρω είναι ότι αρχικά ΘΑ ΘΕΛΑΤΕ οι μπαντούλες σας να έχουν καταφέρει ό,τι έχουν καταφέρει οι Mgla, κατά δεύτερον άμα δε γουστάρετε να τους δείτε γιατί «πολύ χάιπ βρε αδερφέ», αράξτε και πιείτε τη μπυρίτσα σας στο μπαρ και τρίτον νταβατζιλίκια και metal police δε χρειαζόμαστε. Ο καθένας θα ακούει και θα στηρίζει Ό,ΤΙ γουστάρει. Άντε γιατί το κακό παραέγινε με τις αυθεντίες και τους λεζάντες.

Η ώρα έφτασε για τους μεγάλους Akercocke να κυριαρχήσουν επάνω στη σκηνή. Σοβαροί και ‘χαβαλέδες’ (με την καλή έννοια) ταυτόχρονα, οι Akercocke κατάφεραν να μαγνητίσουν τα βλέμματα και να προσφέρουν στιγμές απείρου κάλους στους παραβρισκόμενους. Φάνηκαν και ομολογουμένως ήταν ορεξάτοι από το πρώτο λεπτό, με το ιδιαίτερο πάθος που τους διακρίνει να ξεχειλίζει από κάθε πόρο του σώματός τους. Χαρακτηριστικό της εμφάνισής τους ήταν το ασταμάτητο όργωμα της σκηνής, τα χοροπηδητά τους και το παιχνίδι που έκαναν με τον κόσμο στις μπροστινές σειρές. Μπορεί η μουσική τους να μην είναι τόσο εύπεπτη και να μην απευθύνεται ουσιαστικά σε ευρύ κοινό, παρόλα αυτά, η παρουσία τους στο Eightball μπορούσε άνετα να γίνει αιτία κατεδάφισης του μαγαζιού. Κόσμος αλαφιασμένος να κοπανιέται χωρίς σταματημό, crowd surfs και μανιασμένα ουρλιαχτά ήταν μερικά highlights του τι επικράτησε όση ώρα οι Akercocke έδιναν τους καλύτερους εαυτούς τους επάνω στη σκηνή. Φυσικά δεν πέρασαν όλα αυτά απαρατήρητα από το συγκρότημα αφού ο πληκτράς έβγαζε αβέρτα φωτογραφίες του χαμού, ενώ ο Jason Mendonça άδραξε κάθε ευκαιρία να ευχαριστήσει το κοινό για την τόση ενέργεια του, που έκανε τους ίδιους να πετούν απ’ την χαρά τους. Προσωπικά ποτέ δεν είχα τρομερή τριβή με το συγκρότημα, γι’ αυτό και ίσως από ένα σημείο και μετά κάπως ένιωσα να κουράζομαι, ωστόσο αυτό δεν αλλοιώνει την άκρως έντονη και τίγκα καταστρεπτική εμφάνιση των Akercocke.

Είμαι 100% σίγουρη πως κανείς από όλους όσους βρέθηκαν στο Eightball (το οποίο Eightball ήταν ΑΣΦΥΚΤΙΚΑ γεμάτο) δε μπορεί να πει πως δεν πέρασε καλά. Ήταν μια συναυλία που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στο μυαλό και στις καρδιές μας. Εδώ που τα λέμε, ε… δεν γίνονται και συχνά αυτά. Γιγάντιο ‘ευχαριστώ’ στον οπαδισμό των Krisis Productions που μας φέρνουν τέτοια καλούδια! Ως την επόμενη φορά…!