38.1 C
Athens

Decapitated – Blood Mantra

Published:

Είδος: Death Metal
Χώρα: Πολωνία
Εταιρία: Nuclear Blast
Έτος: 2014

Decapitated, μια μπάντα που πηγαίνει κόντρα στα θέσφατα της «μεταλλότητας» ή «μεταλλοσύνης» γι’ αυτό και την γουστάρω τόσο πολύ. Μετά το “Carnival is Forever”, η αλήθεια είναι ότι περίμενα τον επόμενο δίσκο τους με μεγάλο ενδιαφέρον αν και είχα πολλούς ενδοιασμούς για το αν θα κατάφερναν ποτέ να πάνε το όλο πράμα έστω και λίγο παραπέρα.

Τι έγινε λοιπόν στο “Blood Mantra”? Το πρώτο πράγμα που μου έκανε τρομερή εντύπωση είναι ο εξωφρενικός ήχος της κιθάρας, σχεδόν εξωπραγματικός. Από την μια τραχύς και στεγνός, από την άλλη ζουμένιος και πλούσιος. Η προσέγγιση που κάνανε στο gain είναι σεμιναριακού επιπέδου καθώς είναι τόσο δύσκαμπτο και ταυτόχρονα γλιστερό ώστε σου σκάει σαν κοτρόνι τυλιγμένο σε πετσέτα. Εντυπωσιάστηκα τόσο πολύ από την χροιά των εγχόρδων που μπήκα στον πειρασμό να αρχίσω να ψάχνομαι για τον EVH 5150III αν και πολύ υποψιάζομαι ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ περίεργο blending, που ποιος ξέρει τι άλλο έχει μέσα. Το δεύτερο πράγμα που με εξέπληξε, αρνητικά αυτή τη φορά, είναι ο απαράδεκτος ήχος στα τύμπανα. Πραγματικά δεν πίστευα στ’ αυτιά μου όταν διαπίστωσα με πόσο φθηνό τρόπο επέλεξαν ν’ αποδώσουν το rhythm section του δίσκου. Ελεεινή ντραμασινάτη πλαστικούρα, που δεν χωράει πια ούτε στην πιο αραχνιασμένη γωνία της σύγχρονης μουσικής, η οποία επιτέλους στρέφεται ξανά μεγαλειωδώς στον οργανικό ήχο της δεκαετίας του 90. Ειδικά από μια μπάντα με budget τέτοιου βεληνεκούς περιμένεις όπως και να ‘χει κάτι πολύ πιο φινετσάτο.

Decapitated - Blood Mantra 2

Προσπερνώντας -ή ξεπερνώντας- τις τεχνικές λεπτομέρειες ωστόσο, εδώ έχουμε να κάνουμε αναμφίβολα μ’ έναν δίσκο πολύ μουσικό. Πέρα από το αστείρευτο και ανηλεές -όπως πάντα- γκρουβάρισμα της μπάντας, εντύπωση μου έκαναν και κάποιες ινταστριαλίζουσες (π.χ. η γέφυρα στην μέση του “Blood Mantra”) ή ακόμα και κραστίζουσες μελωδίες (άκου την γέφυρα στην μέση του “veins”) που επιχείρησαν να χωνέψουν στις συνθέσεις τους, ειδικότερα τα πιο industrial περάσματα μου θύμισαν μέση περίοδο Napalm Death. Η παικτικότητα, όπως ήταν αναμενόμενο, χτύπησε ταβάνι μια και ο Vogg είναι ίσως ο μεγαλύτερος βρομοχεράς της γενιάς του όμως από την άλλη τα solo του δεν με πόνεσαν όσα εκείνα του “Carnival…”, τα βρήκα ένα τσακ λιγότερο εμπνευσμένα και φλύαρα. Δυνατό σημείο του δίσκου είναι και οι γραμμές του front man, ο οποίος επέτρεψε σε όλα τα κομμάτια να αναπνέουν ακριβώς όσο πρέπει ενώ η απόκοσμη χροιά της φωνής του, χρωμάτισε τον δίσκο με έναν πιο post apocalyptic τόνο.

Το κομμάτι που ξεχώρισα είναι το “The Blasphemous Psalm to the Dummy God Creation”, το οποίο είχε στριμάρει η μπάντα λίγο καιρό πριν στο διαδίκτυο και είναι με δυο λέξεις σκέτο έπος, το κατατάσσω εύκολα ανάμεσα στα καλύτερα κομμάτια της σύγχρονης death δισκογραφίας. Για να πω την αλήθεια, θα περίμενα να μην αποκαλύψουν με την πρώτη το δυνατότερο hit του δίσκου όμως δυστυχώς ακούγοντας προσεκτικά ολόκληρο το album ομολογώ ότι δεν εντόπισα κάτι πιο δυνατό από αυτό. Μια ακόμα πολύ καλή στιγμή του δίσκου είναι το “veins”, το οποίο επειδή ακριβώς μου θύμισε μέση περίοδο Napalm Death με κάποιες Tragedy πινελιές δεν ήταν δύσκολο να το αγαπήσω. Ένα τρίτο κομμάτι που ξεχώρισα είναι το “moth defect” το οποίο είναι ένα καλό παράδειγμα που εξηγεί τους λόγους για τους οποίους αγαπήσαμε το “Carnival Is Forever”, ενώ από την άλλη αν θα έπρεπε να απαντήσω στο ερώτημα αν έβαλαν και κάποια κομμάτια απλά και μόνο για να φουσκώσουν την χρονική διάρκεια του album, η απάντηση θα ήταν δυστυχώς θετική (βλ. “Nest”, “Blindness”, “Red Sun”).

Περνώντας στο στιχουργικό μέρος του δίσκου ακούμε ιστορίες για το τέλος και για το μετά το τέλος του κόσμου. Προσωπικά όταν ο στίχος δεν είναι κοινωνικοπολιτικός δεν έχει απολύτως τίποτα να μου πει και τον παραβλέπω, όμως αυτή η θεματολογία μ’ αρέσει. Ιδιαίτερα αφότου διάβασα πριν κάποια χρόνια το “The Road” του Cormac McCarthy, που πλέον είναι από τα αγαπημένα μου μυθιστορήματα, με ψήνουν αυτές οι ιστορίες και δίνω σημασία και σε τέτοιους στίχους αλλά και σε αντίστοιχου περιεχομένου ταινίες (και video games). Τέλος το εξώφυλλο θεωρώ ότι είναι cool και γενικά ταιριαστό στην ατμόσφαιρα του δίσκου.

Συμπερασματικά λοιπόν ήλπιζα απ’ αυτούς, να δημιουργήσουν έναν δίσκο δίχως αχίλλειο πτέρνα ενώ εκείνοι όχι μόνο δεν απέφυγαν κάτι τέτοιο αλλά ζωγράφισαν από πάνω κι έναν στόχο στην καρδιά. Κυρίως ο ήχος στα τύμπανα (που ευτυχώς στο βινύλιο είναι καλύτερος) αλλά και 2-3 κομμάτια που είναι σαφώς πιο αδύναμα από τα υπόλοιπα έκαναν το Blood Mantra διάτρητο σε κάθε καλόπιστη κριτική. Δεν θα συνιστούσα σε κάποιον που δεν γνωρίζει την μπάντα, να την ανακαλύψει μ’ αυτόν τον δίσκο, από την άλλη αν σας άρεσε το “Carnival Is Forever” αξίζει να δώσετε προσοχή και στο “Blood Mantra” γιατί οι καλές στιγμές του είναι όντως επικών διαστάσεων.

Related articles

spot_img

Recent articles

spot_img