Είδος: Hard Rock/Classic Rock/Progressive
Χώρα: Μ. Βρετανία
Εταιρία: earMUSIC
Έτος: 2017

Με πάνω από 50 χρόνια στην πλάτη, χιλιάδες συναυλίες στο παλμαρέ τους και 20 στούντιο άλμπουμ οι Deep Purple είναι ένας ζωντανός θρύλος του σκληρού ήχου. Με τον τελευταίο δίσκο να έχει τίτλο Infinite που σημαίνει απέραντος/άπειρος αλλά την περιοδεία που τον προωθεί να ονομάζεται The Long Goodbye Tour οι Βρετανοί μας θυμίζουν τη φλεγματική καταγωγή τους και ίσως να μας δηλώνουν με λεπτό σαρκασμό και ειρωνεία ότι το τέλος έφτασε. Ίσως πάλι το ακριβώς αντίθετο! Έτσι με μια αντίφαση να πλανάται ως προς το μέλλον τους οι Purple μπήκαν στα ίδια στούντιο του Nashville, Tennessee που είχαν ηχογραφήσει το προηγούμενο δίσκο τους, ‘Now What?!’ με τον ίδιο παραγωγό -έναν ακόμα ζωντανό θρύλο, τον Bob Ezrin- δημιουργώντας έναν ακόμα εξαίσιο δίσκο αντάξιο του ονόματος τους. Η επιτυχία του ‘Now What?!’ ήταν αξιοσημείωτη εμπορικά και καλλιτεχνικά. Ειδικά εμπορικά αφού σε 6 μήνες έγινε χρυσός στην Γερμανία και ήταν ο πρώτος δίσκος μετά το 1993 και το The Battle Rages On…που μπήκε στο UK top 40 albums charts. Αν και δύσκολα θα κάνουν τις ίδιες πωλήσεις μουσικά το Infinite είναι πολύ ανώτερο του προκατόχου του. Με περισσότερα prog στοιχεία, ένα ήχο ζεστό, αναλογικό βγαλμένο από τα 70’s και χωρίς να ακούγεται μελό ή νοσταλγικό τα 3/5 της MK II δίνουν πάλι τα διαπιστευτήρια τους στο πολυπληθές κοινό τους. Αυτή η μίξη των blues με τις prog αλχημείες φαντάζουν ονειρικές κυρίως όταν τα πλήκτρα του Don Airey κυριαρχούν και τα σόλο του Μorse σιγοντάρουν, την ώρα που ο Gillan φλερτάρει με το μεταλλικό κοινό χαρίζοντας απλόχερα τα ώριμα αλλά πάντα αβανταδόρικα για την μπάντα αιχμηρά φωνητικά του. Η κύρια επιτυχία του δίσκου είναι, και μάλλον χρεώνεται στον Ezrin αυτό, πως αναβιώνει το δίπολο Lord/Blackmore και την επί σειρά ετών διασταύρωση των ταλέντων τους σαν μια άλλη επίδειξη ικανοτήτων. Αυτή τη φορά οι Airey/Morse χαρίζουν κάποιες από τις καλύτερες ιδέες τους, με πραγματικά προοδευτικά σημεία-όχι ασκήσεις για τα ακροδάκτυλα πάνω στη ταστιέρα ή αυνανιστικές τάσεις πάνω στα πλήκτρα- και πάνω σε αυτές ο Gillan ξεδιπλώνει με ευκολία την υπέροχη φωνή του, που ναι ακούγεται ακόμα εξαιρετική! Ξεχωρίζουν τα ‘Time for Bedlam’, ‘One Night in Vegas’ (απλά υπέροχο), ‘Surprising’ και το μελαγχολικό ‘All I Got Is You’. Φοβάμαι πως οι Purple ακολουθούν την μοίρα των σύγχρονων κλασσικών των γραμμάτων, όπως ο Ουμπέρτο Έκο. Σχεδόν όλοι γνωρίζουν το ‘Το Εκκρεμές του Φουκώ’ (ή το ‘Όνομα του Ρόδου’), πολλοί το διάβασαν ή το αντέγραψαν (Dan Brown…), λίγοι το έχουν και κυρίως οι παλιότερες γενιές, ενώ ελάχιστοι μάλλον έχουν διαβάσει το έσχατο πόνημα του. Ομοίως σχεδόν όλοι ξέρουν το ‘Child in Time’ ή το ‘Smoke on the Water’, κυρίως παλαιότεροι το έχουν στη συλλογή τους και ελάχιστοι ακολουθούν τις τελευταίες δουλειές τους οπότε και το ‘Infinite’. Είναι κρίμα γιατί τα ‘Χρονικά μιας Ρευστής Κοινωνίας’ (αυθεντικός τίτλος ‘Pape Satan Aleppe’*) παρόλο που πρόκειται για συλλογή άρθρα που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό L’ Espresso από το 2000 και μετά είναι ένα ιδιαιτέρως ενδιαφέρον βιβλίο, όπως ενδιαφέρον κρίνω πως είναι σε αντιστοιχία και το ‘Infinite’. Αλλά νομίζω δεν ξεκαθαρίσαμε αν είναι το κύκνειο άσμα των Deep Purple ή όχι, αλλά έχει πραγματικά καμιά σημασία αυτό; Αυστηρά …

4,5/6

«Pape Satan,Pape Satan Aleppe», έλεγε στην 7η ωδή της Κόλασης, από τη Θεία Κωμωδία, ο Δάντης Αλιγκέρι ανάμεσα στον θαυμασμό, στον πόνο, στην οργή, στην απειλή και ίσως στην ειρωνεία.