Πάει καιρός που έχω να γράψω κάτι και έχω αφήσει την στήλη να μοιάζει φτωχή. Όμως για να γράψω κάτι , πρέπει να έχω και κάτι να πω και κυρίως να αισθάνομαι την ανάγκη να το πω… Θα με γοήτευε η ιδέα, όπως ένας συγγραφέας ή ένας ποιητής, να έχω την ικανότητα, ανά πάσα στιγμή με τη βοήθεια του λόγου και των λέξεων να δίνω ζωή στην πέτρα, ψυχή στο άψυχο, να γράφω έτσι απλά, για πράγματα άξια λόγου, που εμπνέουν και διεγείρουν συναισθηματικά την ψυχή μου.

Έτσι απλά, οι Draconian, πηγή έμπνευσης αυτού του κειμένου, με »αναγκάζουν» να γράψω λίγα λόγια, για το νέο υπέροχο μουσικό δημιούργημα τους. Oι αρχιτέκτονες της θλίψης και της μελαγχολίας, αποδεικνύουν για ακόμα μια φορά, πως η μελαγχολική μουσική γεννά αριστουργήματα. Το προάγγελμα της μουσικής δεινότητας του νέου τους άλμπουμ ‘Sovran’, διαφαίνεται στο ξεκίνημα, από τις πρώτες κιόλας νότες του ανυπέρβλητου ‘Heavy Lies The Crown’, όπου η ανατριχίλα του μεταφυσικού διαπερνά όλο σου το κορμί. Η αγωνία και η θλίψη, η χαρά που προσφέρει απλόχερα η γοητεία της μελαγχολικής μουσικής και η αίσθηση της ανάτασης της ψυχής προς τα ουράνια, προς το θείο, είναι στοιχεία που θα τα συναντήσουμε στο ‘No Lonelier Star’, στο ‘River Between Us’, αλλά και σε όλα ανεξαιρέτως τα κομμάτια του δίσκου, με μια έντονα διαφορετική συναισθηματική προσέγγιση στο καθένα ξεχωριστά.

Οι νότες που επέλεξαν οι συνθέτες είναι πλεγμένες μεταξύ τους με τέτοιο τρόπο, ώστε οι μελωδίες που γεννιούνται, να δένουν αρμονικά, με τα υπέροχα φωνητικά της Heike Langhans (άξια διάδοχος της Johansson) και τις γεμάτο απόγνωση κραυγές του Anders Jacobsson να συγκλονίζουν και διαρκώς να συγκινούν την ψυχή.

Είναι εκπληκτικό, πως όσες φορές και να ακούσεις τα τραγούδια του δίσκου, από την πρώτη ως την τελευταία νότα, αισθάνεσαι το ταξίδι προς την αιωνιότητα να διαρκεί αέναα και ενώ ο προορισμός παραμένει ο ίδιος, καινούργια συναισθήματα και συγκινήσεις διαφοροποιούν την διαδρομή. Το συναίσθημα του υπερφυσικού και του θείου διακατέχει τον ακροατή σε όλη τη διάρκεια της ακρόασης του ‘Sovran’. Αυτό όμως, που προκαλεί τεράστιο σεβασμό και αγγίζει τα όρια του τρόμου, είναι ότι τούτο το νέο μουσικό έργο, που γεννήθηκε από κάτι που δεν υπήρχε πριν, δεν έχει τίποτα από την ματαιότητα του εφήμερου, δεν πεθαίνει. Παραμένει αιώνια αναλλοίωτο στον χρόνο.

Το μυστήριο της δημιουργίας είναι ανεξήγητο, όπως της ύπαρξης ενός Θεού. Σ’ έναν κόσμο στερημένο από Θεό, είναι απορίας άξιο, πως μέσα στον μουσικό κόσμο του Heavy Metal, συντελούνται συνεχώς θαύματα, ικανά να ξεπεράσουν τον άνθρωπο. Ένα από αυτά τα θαύματα, θεωρώ πως είναι και το ‘Sovran’.

Αθάνατες μελωδίες καθάριας έμπνευσης, μας δίνουν να καταλάβουμε ποιο είναι το φως της ημέρας και που βρίσκεται το σκοτάδι. Μας οδηγούν δε, στον δρόμο της Λύτρωσης, προς τον αληθινό κόσμο. Αν, εμείς οι κοινοί θνητοί, που παίρνουμε γεύσεις αυτής της μουσικής πανδαισίας, νοιώθουμε το όνειρο πιο αληθινό, απ’ όσο την πραγματική ζωή, φαντάζεστε πόσο πιο έντονη θα είναι αυτή η αίσθηση για τους δημιουργούς;

Υ.Γ Έχω την πεποίθηση πως οι Draconian θα με »αναγκάσουν» να ξαναγράψω, μετά την αναμενόμενη, πρώτη συναυλιακή τους εμφάνισή στην Θεσσαλονίκη.