Η εποχή της κασέτας όχι μόνο ως συμβατικού μέσου διάδοσης του ήχου αλλά ως μέσου που μετέφερε πολλά περισσότερα. Η τέχνη θα βρει τον τρόπο να εξαπλωθεί, μαζί με το μήνυμα, ηχητικό και οπτικό. Ένα project που χτυπάει στο μάτι και που θυμίζει πως η διάδοση της μουσικής κάποτε ήταν μια ολόκληρη κουλτούρα που κουβαλούσε μαζί της γνώση, αισθητική μα πάνω από όλα συνείδηση.

Μπορώ με σιγουριά να πω πολλοί από εσάς στο ξεκίνημα της πορείας σας στα άδυτα της μουσικής, μα και αργότερα, γράφατε κασέτες μετά μανίας. Σωστά;

Γιατί όπως και να το κάνουμε η κασέτα αποτελούσε βασικό μέσο μετάδοσης και αναπαραγωγής της αγαπημένης μας μουσικής και η απόκτηση της ισοδυναμούσε πολλές φορές με πραγματική εκστρατεία. Είτε γιατί το budget για την αγορά του real thing ήταν περιορισμένο -η χρυσή μαθηματική εξίσωση «ένας δίσκος το μήνα και τα υπόλοιπα κασέτες», έχει πλέον περάσει ως χρωμόσωμα στο DNA μας-, είτε γιατί έπρεπε να ξεράσουμε το γάλα της μάνας μας για να βρούμε κάποιον να μας γράψει υλικό ο οποίος έπρεπε να είναι φίλος / γνωστός κτλ και να μην μας τραμπουκίσει ως νέοπες / φλώρους κτλ αλλά και να έχει αυτό που ψάχνουμε.

Η εισχώρηση της πολυπόθητης κασέτες στην συλλογή μας έμοιαζε με ωδή στους Μεγάλους Παλαιούς και ισοδυναμούσε με κλείσιμο στο δωμάτιο, σφράγισμα πόρτας, παραθύρων κτλ, ταμπούρωμα με προειδοποιητικό «μην ενοχλείτε» ταμπελάκι στην πόρτα, τοποθέτηση ακουστικών και ακρόαση. ‘Όχι όπως τώρα που τα κομμάτια ακούγονται στο youtube πόδι ούτε καν ολόκληρα…

Η αξία της ίδιας της κασέτας ως αντικείμενο ακριβώς την στιγμή που θα έμπαινε στο συρτάρι με τις υπόλοιπες έπαιρνε διαστάσεις σχεδόν μυστικιστικές. Ήταν πλέον ένα σημαντικό κομμάτι της συλλογής μας και έπρεπε και οπτικά να δείχνει έτσι. Δεν ήταν λοιπόν λίγοι από εμάς αυτοί που ξεκινούσαμε των καλλωπισμό των κασετών που έπεφταν στα χέρια μας με σκοπό να αναπαράγουμε λίγο από το δέος του original αλλά και να δώσουμε όπως ανέφερα στο νέο απόκτημα μας με κάθε τρόπο την αξία / βαρύτητα που έπρεπε ως το νέο μέλος της συλλογής.

Για τους περισσότερους σε αυτή τη φάση ξεκινούσε η διαδικασία συγγραφής της λίστας των κομματιών με στοίχιση σε επίπεδο χιλιοστού, η προσπάθεια αναπαραγωγής -με το χέρι φυσικά χρησιμοποιώντας πενάκι, μολύβι ή στυλό- του λογότυπου, ενώ υπήρχαν και πιο μερακλήδες που έβγαζαν φωτοτυπίες τα εξώφυλλα άλμπουμ, έκαναν σμίκρυνση και είτε τα ζωγράφιζαν ξανά είτε τα έβαζαν αυτούσια ή κομμάτια τους στην κασέτα.

Οι παραλλαγές είναι άπειρες όπως ας πούμε η αφεντιά μου που μαζί με τα άγαρμπα ζωγραφισμένα λογότυπα και τις λίστες με διαφορετικά χρώματα στυλό, είχα την φαεινή ιδέα να πετσοκόψω και τις φωτογραφίες των εξωφύλλων από τα άλμπουμ που είχε παρουσιάσει το Metal Hammer σε εκείνο το τεύχος αφιέρωμα -κάπου στο 95- με τους 100 καλύτερους δίσκους του Heavy Metal. Ναι το είχα αγοράσει δύο φορές.

Όπως και να το κάνουμε όμως αυτή η do it yourself διαδικασία που έπαιρνε και διαστάσεις με ανάλογες εικαστικές παρεμβάσεις σε θρανία σχολείων ή άλλες επιφανείς είχε πολλές εξαιρετικά αποτελέσματα στο μάτι -σ.σ. ακόμα θυμάμαι την απορία στο βλέμμα καθηγητή όταν μετά το τελευταίο μάθημα των εξετάσεων στην τρίτη λυκείου είχα ζητήσει να με αφήσουν να πάρω σπίτι μου… το θρανίο που καθόμουν -το ξύλινο κομμάτι του-, μιας και το είχα γεμίσει με άπειρα λογότυπα και στίχους και κάθε χρόνο το κυνηγούσα στο άνοιγμα του σχολείου για να το φέρω από την αίθουσα που το είχαν μεταφέρει / αφήσει, στην νέα αίθουσα τάξη μου-.

Για χρόνια η κασέτα θα μεταφέρει την πραγματική γνώση από χέρι σε χέρι όλων εκείνων που θα θελήσουν να ψάξουν.

Οι τίτλοι τραγουδιών και άλμπουμ, τα μέλη των γκρουπ και οι χρονολογίες που έγραψες με το χέρι σου στο πίσω και το μέσα μέρος του κουτιού τους δεν θα ξεχαστούν ποτέ. Κάνε επιτόπου τεστ στον εαυτό σου. Αυτή είναι η πραγματική γνώση, αυτή που αποκτάς με λίγη προσπάθεια και πολύ λαχτάρα.

Τα λογότυπα που ζωγράφισες με το χέρι σου είναι για πάντα στη μνήμη σου χαραγμένα έτσι δεν είναι. Μπορείς να σε ξαναρωτήσεις…

Άκουγες ολόκληρο το άλμπουμ για να το περάσεις στην ταινία της κασέτας. Και το άκουγες και πάλι και πάλι.

Με λίγα λόγια ήθελε λιγάκι κόπο και πολύ αγάπη η κασέτα και κουβαλούσε πάντα θησαυρούς αν ψαχούλευες λιγάκι μέσα στο κουτί της. Και ναι εν τέλη σε έμαθε πως η μουσική θέλει αγάπη και αφοσίωση.

Εν τέλη δεν κολλάω ντε και καλά στο μέσον. Επιμένω όμως στην διαδικασία αξιοποίησής του. Στον λίγο κόπο, στο πολύ μεράκι, στην μεγάλη λαχτάρα, στην ακόμα μεγαλύτερη αφοσίωση. Και η κασέτα υπήρξε το μοναδικό starting point για όλα τα παραπάνω, κάπου, κάπως, κάποτε…

Όλα τα παραπάνω έκαναν μια βόλτα από το μυαλό μου ξανά, κοιτάζοντας στο pinterest το Dubbed Tape Worship project.

Ο Τόλης Γιοβανίτης για πολλά χρόνια έκανε έφτιαχνε μια προς μια και τις δικές του κασέτες. Κασέτες που έγραφε για την προσωπική του συλλογή και φιλοτεχνούσε στο χέρι με εξώφυλλα, λογότυπα σχημάτων κτλ. Όλα φτιαγμένα στο χέρι, τίποτα σε υπολογιστή. Μια δημιουργική διαδικασία με ζωγραφική /φωτοτυπίες / αρνητικές φωτοτυπίες / κολλάζ, για να γίνονται πιο ζωντανά τα ράφια / συρτάρια με τις κασέτες.

Αυτό το υλικό θέλησε μετά να το μοιραστεί μαζί μας. Το ανεβάζει λοιπόν στο pinterest. Κάθε εξώφυλλο είναι σε υψηλή ανάλυση 300dpi ενώ οι δημιουργίες είναι ελεύθερες για κατέβασμα και εκτύπωση στις δικές σας κασέτες.

https://gr.pinterest.com/TsamashiToYo/