Είδος: Black Metal
Χώρα: Greece
Εταιρία: Iron Bonehead Productions
Έτος:  2020

Το πρώτο demo της μπάντας κυκλοφόρησε το 1997 και περιείχε 2 τραγούδια αγνού παγανιστικού φολκ που ήταν ασυνήθιστο αλλά όχι εντελώς άγνωστο από τα ελληνικά black metal συγκροτήματα εκείνης της εποχής. Κανείς δεν είχε ακούσει για τους Empire of the Moon από τότε και παρόλο που τα μέλη της συμμετέχουν στην underground σκηνή της χώρας (για παράδειγμα, με τους Chaosbaphomet ή τους Wampyrinacht), το σχήμα αυτό παρέμεινε στη σκιά. Η επιστροφή έγινε απροσδόκητα με το debut full length το 2014 με την ονομασία Πανσέληνος, ένα αρκετά συμπαγές άλμπουμ στο σύνολό του.

Ένα πολύ γνωστό μουσικό μοτίβο παρακολουθείται ενεργά στο Έκλειψις, το οποίο φέρνει στο φως την εμμονή της μπάντας με το φεγγάρι και εξασκείτε όσο το δυνατόν περισσότερο σε old school δρόμους του ελληνικού black metal. Τα κομμάτια είναι επικά με ελαφρούς heavy metal υπαινιγμούς, υπάρχουν συχνά στο φόντο πλήκτρα και κραυγές στις φωνητικές γραμμές, καθώς και κάποιες καθαρές φωνητικά διάσπαρτα. Είναι δύσκολο να τονίσω κάτι που κάνει τους Empire of the Moon μοναδικούς, αλλά νομίζω ότι οι οπαδοί που ακούνε μανιωδώς αυτού του τύπου black metal θα το απολαύσουν.

Κάποιες από τις πτυχές του δίσκου θα μπορούσαν να δεχθούν κάποια βελτίωση, όπως απόδοση στα τύμπανα ή στις κιθάρες, που έχουν τα σκαμπανεβάσματα τους σε όλη την ακρόαση. Μέρη ορισμένων τραγουδιών περιέχουν την απαραίτητη ένταση, αλλά συχνά το Έκλειψις γίνεται πολύ επαναλαμβανόμενο και επίσης δεν έχει την απαραίτητη ένταση, όπως θα περίμενε κανείς, καθώς οι Empire of the Moon μπορούν να στοχεύουν σε μια πιο σκοτεινή και επική ατμόσφαιρα από κάτι εξαιρετικά έντονο (με την έννοια επιθετικό). Ενώ επιτυγχάνουν σε κάποιο βαθμό, οι συχνά ήπιες συνθέσεις τους προδίδουν και δεν δίνουν πραγματικά στην μπάντα μια ταυτότητα, ειδικά σε έναν ήχο τόσο εξειδικευμένο όσο το ελληνικό black metal.

Η παραγωγή παίζει και αυτή το ρόλο της, δίνοντας μια αίσθηση πως τα κομμάτια δεν έχουν στοχευμένη μίξη, αλλά αντ’ αυτού έχουν πιο ζεστό ήχο από ότι περίμενες. Οι Empire of the Moon προσπαθούν να ανεβάσουν τις στροφές ανα διαστήματα μέσα στη ροή του δίσκου, όπως σε σημεία στο τραγούδι που κλείνει το άλμπουμ «Per Aspera Ad Lunae – IV. Son of Fire» ή το «Per Aspera Ad Lunae – I. The Resonance Within», αλλά ούτε ο ήχος ούτε η επαναληψιμότητα τους επιτρέπει να μεταφέρουν το μήνυμα τους. Δεν ήμουν ποτέ ένας μεγάλος οπαδός αυτού του είδους της τελετουργικής καθαρής φωνητικής αφήγησης, έστω και όταν πειστικές μπάντες όπως οι Acherontas το κάνουν, απλά πατάω το skip.

Το «Per Aspera Ad Lunae – II. Two Queens Appear» είναι μια από τις καλύτερες στιγμές τoυ Έκλειψις, καθώς είναι λίγο πιο ζωντανό, έχει μερικές καλές μουσικές ιδέες, τα synth συνδυάζονται ωραία με τις κιθάρες και η δομή και η διάρκειά του είναι έξυπνα καμωμένα. Ένα επίπεδο πάνω από οτιδήποτε άλλο στο άλμπουμ είναι επίσης το έκτο κομμάτι «Devi Maha Devi», το οποίο διαθέτει πολύ πιο διασκεδαστικές κιθάρες και διατηρεί το ρυθμό του, γι ‘αυτό και αυτά τα δύο κομμάτια θα ήταν αυτά που θα πρότεινα ως πρώτη επιλογή για ακρόαση για να ακούσει από τον δίσκο.

Εκτός από αυτό, τα προβλήματά μου με τον απαλό ήχο και τα ανέμπνευστα κομμάτια, τα οποία είναι δύσκολο για κάποιον να καταλάβει ποια μπάντα είναι μέσα στο ελληνικό black metal, τοποθετούν τον Έκλειψις σε μια ατυχή θέση να είναι ένα με χαμηλά στάνταρ άλμπουμ. Το τελευταίο έτος, νέες μπάντες έφεραν τη σκηνή σε άνοδο (οι Synteleia, ή οι Funeral Storm και πολλά άλλα) με προσεγμένες κυκλοφορίες και αξιοσημείωτη μουσική, θα έπρεπε να κρούσουν τον κώδωνα του κινδύνου στους Empire of the Moon, που πραγματικά ελπίζω ότι θα βρουν την διάθεση που  είχαν στο προηγούμενο άλμπουμ τους. Είναι κρίμα για ένα τέτοιο ωραίο λογότυπο να είναι σε ένα τόσο απλοϊκό εξώφυλλο όπως αυτό και αυτή, που αποτελεί απλά το κερασάκι στην τούρτα της μετριότητας.