36.5 C
Athens

Enforcer w/Screamer, Monument, Demolition Train, Nightbreed Live@Κύτταρο Σάββατο 19.12.2015

Published:

Last Updated on 23:43 by Lilliana Tseka

Κεφάλι καζάνι ΣΤΟΠ. Συναυλιάρα τίμια, είκοσι ευρώ με χίλιες τετρακόσιες ογδόντα τέσσερις support μπάντες ΣΤΟΠ. Ηχάρα Κύτταρου στα ντραμς ΣΤΟΠ. Πιώμα βοτκάρας σαν Ουκρανός οικοδόμος ΣΤΟΠ. Βουητό στα αυτιά ΣΤΟΠ. Γαμάουα ΣΤΟΠ.

Η παραπάνω παράγραφος θα ήταν αρκετή για να περιγράψει την τελευταία εμφάνιση των Enforcer στην Αθήνα. Επειδή όμως και η απάντηση του αρχισυντάκτη θα ήταν παρόμοια (Κατσεγραψεπαλιοτεμπέλη ΣΤΟΠ), θα σας δώσω μερικά data ακόμα.

Είμαι πολύ χαρούμενος που τα τελευταία χρόνια βλέπω τόσο συχνά συναυλίες στο Κύτταρο. Πείτε με σκατόγερο, πείτε με φλώρο, θέλω πλέον να πηγαίνω σε συναυλιακούς χώρους με σωστό ήχο, καθαρά ποτά, ανθρώπινες τουαλέτες και χώρο που να μην παραπέμπει σε κελί βασανιστηρίων του Γκουαντανάμο. Και για καλή μου τύχη, το Κύτταρο είναι από τα καλύτερα μαγαζιά αυτού του μεγέθους. Έτσι, θετικά προδιατεθειμένος, πήγα για άλλη μια φορά εκεί, αυτή τη φορά για να δω μια από τις μπάντες που το Ελληνικό κοινό έχει αγαπήσει όσο λίγες από τις «καινούργιες» (τώρα εδώ που τα λέμε, μπάντα με δέκα χρόνια ιστορία πλέον δεν είναι καινούργια, είναι έμπειρη).

Το ξεκίνημα ήταν απλά καύλα. Thrash-ο-καρπαζίδια και Άγιος ο Θεός (Lemmy). Κάθε φορά και καλύτεροι οι Nightbreed, είναι πλέον αυτοδίκαια, εξέχοντα μέλη του Κινήματος (ναι, ξέρω το έχω παραχέσει με την ΠΑΣΟΚάρα). Τα κλασσικά, «ο χώρος δεν είχε ακόμα γεμίσει αλλά όσοι είχαν σκάσει μύτη γούσταραν κάργα τα τραγούδια τους». Πούτσες μπλε. ΑΠΛΑ ΓΑΜΗΣΑΝ. Την προηγούμενη φορά είχα γράψει ότι είχε ξεχωρίσει ο κιθαρίστας τους (τουλάχιστον έτσι θυμάμαι αλλά μην το δένετε κιόλας, memory’s not my strong asset που λέμε και στο χωριό μου). Όχι, ήμουν άδικος, είναι όλοι τους πολύ καλοί παίχτες. Και είναι δουλεμένη μπάντα, κάτι που φαίνεται στο live. Σκέτη απόλαυση.

Επόμενοι οι Demolition Train. Καλή εμφάνιση αλλά δεν τρελαίνομαι. Ενώ το CD τους ήταν ωραίο και το μουσικό τους στυλ μου αρέσει (έχει τη βρώμικη ροκεντρολιά που ταιριάζει στο metal τους όπως ταιριάζει το τζατζίκι στο πιτόγυρο), θέλουν δουλειά ακόμα. Ο Παπακώστας έδινε κάργα ζωντάνια στην εμφάνισή τους, βλέπονταν μια χαρά, αλλά εμένα δεν με ξεσήκωσαν. Εύκολο να κάνεις τον μάγκα/κριτικό/συντάκτη/ξερόλα ε; Ένας σωρός λόγοι μπορεί να έχουν επηρεάσει την απόδοσή τους, εύκολο να πετάξεις ένα «μεχ, δεν τρελάθηκα». Θα τους ξαναδώ στο μέλλον, περιμένω ανέβασμα.

Οι Monument δεν ήταν ποτέ από τις μπάντες που γούσταρα. Συνθετικά κλισαρισμένοι και ενώ παίζουν power metal του γούστου μου, τα τραγούδια τους πότε δεν μου έμειναν. ΑΛΛΑ….τους βγάζω το καπέλο. Στο live βγάζουν τρομερή ενέργεια και πάθος. Ο ήχος τους ήταν άψογος, η εμφάνισή τους επαγγελματική. Και έβγαζαν πάθος. Ε ρε φίλε, αυτό για μένα μετράει. Ναι, δεν τρελαίνομαι για τις συνθέσεις τους όμως συναυλιακά κερδίζουν πόντους. Και εδώ που τα λέμε, αυτό τελικά δεν μετράει όταν πας σε live;

Οι Screamer τώρα. Έχουν ακουστεί αρκετά πλέον στην Ελλάδα. Αρκετά παιδιά γούσταραν την τελευταία τους δουλειά με αποτέλεσμα να περιμένουν την εμφάνισή τους. Καλοί, χρυσοί και Άγιοι. Τους είδα ευχάριστα. Μέχρι εκεί. Αλλά για μένα αυτό που μου έδωσαν ξέρετε τι είναι; Την ικανοποίηση να μπορώ να πω ανοιχτά ότι σε μία συναυλία με τέσσερα support, το opening act ήταν το καλύτερο από τα τέσσερα συγκροτήματα. Ναι ρε, από τις τέσσερις μπάντες που προηγήθηκαν των Enforcer, οι Nightbreed για μένα ξεχώρισαν. Και όχι, δεν το λέω γιατί τους συμπαθώ. Αν σε επόμενη εμφάνισή τους δεν αποδώσουν ή αν στην επόμενη δουλειά τους δεν μου αρέσουν, θα τους κράξω κι ας μου κόψουν την καλημέρα. Όμως πώς να το κάνουμε, είναι ικανοποίηση να έχεις δει ένα τέτοιο event και να ξεχωρίζει η πρώτη μπάντα σε σχέση με τα επόμενα support.

Πάμε τώρα στους Enforcer. Όταν ήρθε η σειρά τους το Κύτταρο ήταν πλέον φίσκα και ο κόσμος έτοιμος για πόλεμο. Και το ξύλο έπεσε σύννεφο, η εικόνα μπροστά ήταν σαν τους καυγάδες του Γαλατικού χωριού, αφού περίμενες να σκάσει μύτη και κάνα μενίρ και κάνα σβουριχτό ψάρι. Το κλασσικό metal το υπηρετούν με πάθος. Το στήσιμο στη σκηνή δείχνει τη διαφορά μεταξύ επαγγελματικής μπάντας και χαβαλέ. Γουστάρουν να παίζουν στην Ελλάδα και το έβλεπες στις φάτσες τους. Έχουν και το οπλοστάσιο τραγουδιών πλέον για να κάνουν τους οπαδούς τους να αφηνιάσουν (το “Undying Evil” είναι μεγάλη υπερκαρατραγουδάρα). Όπως έλεγε και σε μία ταινία του Μεγάλου Μπέρτο (μεγάλος σκηνοθέτης ελληνικού τσοντοκινηματογράφου), «Ηδονή, Πόνος και Καύλα, που θα πέσετε όλοι ταύλα».

Με πιο ψύχραιμη σκοπιά τώρα. Η προηγούμενη εμφάνισή τους πριν από ένα χρόνο ήταν λίγο καλύτερη. Η απόδοσή τους αυτή τη φορά ήταν ένα τσικ κατώτερη. Δεν πειράζει. Ακόμα κι αυτό είναι πολύ παραπάνω από ότι δίνουν οι περισσότερες μπάντες σήμερα στα live τους. Οι Enforcer είναι η μπάντα που δεν θα αλλάξει τον ρου της Ιστορίας του Metal. Δεν διεκδικούν δάφνες πρωτοτυπίας. Χεστήκαμε. Δίνουν καυλομέτουλι, τίμιο, ιδρωτομασχαλίδικο, ροχαλάτο. Μας κάνει.

Elias Chatzialexis
Elias Chatzialexis
Θέλω να αφιερώσω αυτό το βραβείο στον μπαμπά μου, στη μαμά μου, στη γυναίκα μου και στα παιδιά μου, στον David Coverdale και στους Piledriver. Επίσης εύχομαι Παγκόσμια Ειρήνη, Υγεία και του χρόνου φουντούνια.

Related articles

spot_img

Recent articles

spot_img