Όχι, δεν έχει επέτειο ο βαρύτερος δίσκος του πρώτου μισού του 80ies. Ούτε κάποιο μέλος του από εκείνη την σύνθεση πέθανε ή έχει γενέθλια. Προς τι τότε το άρθρο; Γιατί έτσι. Γιατί το Heavy Metal Maniac είναι κάτι παραπάνω από απλά ένα δίσκο. Ηχογραφημένος στην αρχή σαν demo, η εταιρεία αποφάσισε ότι είναι αρκετά καλό και το κυκλοφόρησε. Και πολύ καλά έκανε μιας και ηχητικά πρόκειται για την απόλυτη μορφή τραχύτητας και αλητείας. Επηρεασμένοι από Judas Priest, Motorhead και το punk της εποχής, το Heavy Metal Maniac ακούγεται σαν να έχουν πάει οι Judas Priest του 1980-1982 γυμναστήριο, να πίνουν κηροζίνη και να λένε «γεια» στο γείτονα με λοστό. Το να μιλήσω track by track είναι εντελώς περιττό. Θεωρείται ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους του speed metal, υπήρξε πηγή έμπνευσης για τους μετέπειτα thrashers και απολαμβάνει ιδιαίτερου σεβασμού μεταξύ των μεταλλάδων αυτού του ήχου (ε, των μεταλλάδων δηλαδή).

Θα σταθώ στο ομώνυμο Heavy Metal Maniac όπου, συγκρατημένα μιλώντας, θα το χαρακτήριζα σαν ένα λεωφορείο που πέφτει πάνω σου….από τον 13ο όροφο. Το riff του Iron Dogs είναι ξεκάθαρα ότι πιο βαρύ ακούστηκε μέχρι και το 1985 και το «αντί σόλο» στο κλείσιμο του Cry of the Banshee δεν υπάρχει περίπτωση να μην το χώνεψαν καλά οι black metallers των 90ies. Λάβετε υπ’όψην σας ότι όταν κυκλοφόρησαν την επόμενη χρονιά το αριστούργημα Violence And Force μερίδα των οπαδών τους  γύρισε την πλάτη γιατί, ενώ είχε μια πολύ καλή heavy metal παραγωγή, δεν ήταν τόσο βάρβαρος ο ήχος όσο του Heavy Metal Maniac.

 

Ακούστε οπωσδήποτε τα Heavy Metal Maniac, Violence And Force, Kill After Kill, Dark Command (o πιο «σκοτεινός» δίσκος τους) και μετέπειτα τα τραγούδια Death Revenge, Riders Of Darkness, Feel the Knife. Πρόκειται για σεμινάρια επιθετικού και χυδαίου Heavy Metal.