Είδος: Heavy Metal/Gothic Rock
Χώρα: Σουηδία
Εταιρία: Spinefarm
Έτος: 2015

Ας ξεκινήσουμε από τις αλλαγές που παρατηρούμε στην μπάντα λίγο πριν την επίσημη κυκλοφορία του “Meliora”. Καταρχήν οι Ghost, τηρώντας τις δεσμεύσεις τους έχουν για τρίτη φορά σε τρεις δίσκους διαφορετικό τραγουδιστή, τον Papa Emeritus III. Για όσους λάτρεψαν τους δύο προηγούμενους, πάντως, τα νέα είναι καλά, καθώς τα φωνητικά μοιάζουν ακριβώς ίδια (σα να τραγουδάει ο ίδιος άνθρωπος ένα πράγμα.!.!.!). Έπειτα, τόσο ο Papa όσο και τα Nameless Ghouls έχουν αλλάξει εμφανισιακά, με τον μεν να έχει διαφορετικό σχέδιο corpsepaint, τα δε νέες μάσκες.

Το εξώφυλλο του δίσκου  δημιούργησε ο Πολωνός καλλιτέχνης Zbigniew Bielak, ο οποίος έχει επιμεληθεί και το εξώφυλλο του “Infestissumam”. Απεικονίζει έναν γιγαντιαίο, γοτθικού ρυθμού, ναό, στο μέσο μιας παρόμοιας αισθητικής μητρόπολης, ένα ναό αφιερωμένου στον ίδιο τον Papa Emeritus III,  τον οποίο απεικονίζει εις διπλούν (αν δεν μου ξεφεύγει κάποια ακόμη κρυφή απεικόνιση) και, κατά συνέπεια και στους ίδιους τους Ghost. Το όνομα του δίσκου μεταφράζεται σε «για το κυνήγι του καλύτερου».

Οι Ghost, λοιπόν, κυνηγάνε με το νέο τους δίσκο -και ποια μπάντα θα μου πείτε δεν το κάνει;- να κυκλοφορήσουν τον καλύτερό τους δίσκο. Κατά τη γνώμη μου το καταφέρνουν. Το “Meliora” φαίνεται να έχει εξαλείψει τα προβλήματα του “Infestissumam”. Ποια ήταν αυτά; Η παραγκώνιση των κιθάρων στη μίξη και η ανισότητα στην ποιότητα των τραγουδιών. Το άλμπουμ μπαίνει δυναμικά από την αρχή με το uptempo “Spirit”, χωρίς χρονοτριβές τύπου “Per Aspera Ad Inferi”. Στο νέο άλμπουμ ο ήχος είναι σαφώς πιο ισορροπημένος και heavy σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, ο οποίος άγγιζε τα όρια της pop/rock κατά διαστήματα, ενώ από άποψης ποιότητας τα κομμάτια του κινούνται σταθερά σε υψηλά επίπεδα. Υπάρχουν δε, πολύ περισσότερα καθαρόαιμα heavy riffs από όσα ακούσαμε στην προηγούμενη δουλειά τους.

Όλα τα στοιχεία που αγαπήσατε ή μισήσατε στους Ghost είναι παρόντα στο “Meliora”. Τα ιδιαίτερα φωνητικά του Papa, τα οποία σε συνδυασμό με την ηγετική φυσιογνωμία του εντός και εκτός  σκηνής δημιουργούν τον ακρογωνιαίο λίθο της επιτυχίας των Ghost. Θα περιμέναμε, πάντως, να ακούσουμε πιο «πιασάρικα» refrain, καθώς με εξαίρεση αυτά του “Absolution” και του “He Is”, δεν καταφέρνουν να ξεπεράσουν σε μεταδοτικότητα τα στάνταρ που έθεσαν τα “Monstrance Clock” και “Year Zero”. Για τις κιθάρες τα είπαμε λίγο πιο πάνω, απλά να επισημάνουμε τη φοβερή δουλειά στις lead, είτε στις αρμονίες είτε στα σόλο. Τα πλήκτρα, ποτέ αποδίδοντας απλό ήχο πιάνου, πότε organ, πότε retro 70’s, αλλά και με τα φοβερά σόλο, συμμετέχουν όσο πάντα στη δημιουργία της μυστηριακής ατμόσφαιρας. Η δουλειά στο μινιμαλιστικό, πάντα, σετ των ντραμς και το μπάσο είναι απέριττη και αψεγάδιαστη, ένας τομέας της μπάντας του οποίου η αξία έχει σταθερά παραβλεφθεί. Γενικότερα, η τεχνική κατάρτιση των μελών της μπάντας έχει σκιαστεί από την υπερτόνιση της θεατρικότητας της εμφάνισης και των αδιάκοπων εμπορικών και καλλιτεχνικών τρυκ, αλλά και από την αέναη ανούσια κοκορομαχία μεταξύ των metal οπαδών  σχετικά με την αυθεντικότητα της μπάντας.

Οι συνθέσεις του “Meliora” χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες, κατά τη γνώμη μου. Η πρώτη αφορά κομμάτια που βασίζονται στα riff και στη ζωντάνια του ρυθμού και είναι φτιαγμένα για να ξεσηκώσουν εκτελεσμένα ζωντανά (Spirit, Cirice, Absolution, Majesty, From the Pinnacle to the Pit). Η δεύτερη περιλαμβάνει τις πιο occult, εσωστρεφείς συνθέσεις τους (He Is, Mommy Dust, Deus In Absentia), συμπεριλαμβάνοντας και τα δυο μονόλεπτα interludes (Spöksonat, Devil Church).

Τελειώνοντας, θα αναφερθώ στους στίχους, οι οποίοι, κατά τη γνώμη του γράφοντος, αποτελούν τροχοπέδη πλέον για την ολόπλευρη εξέλιξη της μπάντας. Η ανεξάντλητη εξύμνηση του άρχοντα του σκότους, υπηρετεί μεν τη συνολική θεματική της μπάντας, αλλά δε βλέπω το λόγο γιατί θα έπρεπε να αποτελεί μονόδρομο. Μία ζοφερή ιστορία, για παράδειγμα, στα πρότυπα, ας πούμε, του “Abigail”  (χωρίς καμία διάθεση σύγκρισης…) θα έδινε άλλη βαρύτητα στο αποτέλεσμα, πιστεύω.

Συμπερασματικά, μετά το ντεμπούτο τους, όπου η μπάντα έψαχνε ακόμα την ταυτότητά της και το πιο προσωπικό, αλλά άνισο “Infestissumam”, οι Ghost κυκλοφορούν τον πιο μεστό δίσκο τους. Θα διαφημιστεί πολύ, θα προβληθεί πολύ, θα αγαπηθεί και θα μισηθεί. Στο τέλος, όμως θα είναι μία τεράστια επιτυχία, αυτό είναι σίγουρο.

5/6