English
Είδος: Black Metal
Χώρα: Νορβηγία
Έτος: 2015
Εταιρία: Soulseller Records
Οι Gorgoroth έχουν εξελιχθεί σε μία μπάντα που πολλοί οπαδοί της black metal μουσικής λατρεύουν να μισούν. Οι λόγοι πολλοί… η αλλαγή στον ήχο της μπάντας από την εποχή του “Incipit Satan” και μετά, τα συχνά μπλεξίματα των μελών της με το νόμο, η προβοκατόρικη, περιβόητη συναυλία στην Κρακοβία και το σούσουρο που πυροδότησε, η δημόσια παραδοχή του Gaahl πως είναι ομοφυλόφιλος, ο εμφύλιος πόλεμος που ξέσπασε στα δικαστήρια μεταξύ Gaahl και King Ov Hell με τον Infernus για το nametrade της μπάντας (με νικητή τον τελευταίο)… Θέλετε κι άλλα; Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, πάντως, ήταν η επαναηχογράφηση κομματιών της πρώιμης, pure black περιόδου τους με σύγχρονη παραγωγή στο “Under the Sign of Hell 2011”. Μία κίνηση που θεωρήθηκε από πολλούς ως αρπαχτή.
Ποιά είναι η θέση του γράφοντα απέναντι σε αυτά; Μου αρέσει η μουσική των Gorgoroth και δε μου καίγεται καρφί για όλα τα υπόλοιπα. Έτσι απλά! Ας πάμε, λοιπόν, στο “Instinctus Bestialis”, στο οποίο έχουμε για ακόμη μία φορά αλλαγή στη σύνθεση της μπάντας, στη θέση του τραγουδιστή. Ο Atteringer πήρε τη θέση του Pest, ο οποίος για δεύτερη φορά δε στέριωσε στο συγκρότημα. Τα φωνητικά του νέου τραγουδιστή είναι πιο κοντά στο στυλ του Gaahl παρά του Pest. Σε κάποιους θα αρέσουν σε κάποιους όχι. Ο ήχος της μπάντας βρίσκεται ανάμεσα από το “Quantos Possunt…” και το “Ad Majorem…”. Τα ντραμς έχουν πλέον αυτό τον περίεργο, ξύλινο ήχο που είχαν στον προκάτοχό τους, ενώ και ο ήχος των κιθάρων είναι ένα κλικ πιο ογκώδης και όχι τόσο χαμηλά κουρδισμένες. Στις συνθέσεις δε βλέπουμε νέα πράγματα. Τόσο η δομή, όσο και οι ρυθμοί ακολουθούν τα γνωστά μονοπάτια του Infernus. Αν και η, σχεδόν, επανάληψη κάποιων riff και δομών που έχουμε συναντήσει σε προηγούμενα άλμπουμ είναι εμφανής, ωστόσο η συνθετική ικανότητα του Infernus εξισορροπεί την κατάσταση. Τα κομμάτια είναι σύντομα με αρκετή «δράση» – αρπίσματα, ξεσπάσματα με κοφτά, ταχύτατα riff, ακόμη και thrash ρυθμούς. Μοναδικό ξεκάθαρα μελανό σημείο του δίσκου για μένα είναι η αδικαιολόγητα μικρή διάρκεια του, μόλις πάνω από τα 30 λεπτά. Και λέω αδικαιολόγητη, γιατί έχουν περάσει έξι χρόνια από τον προκάτοχό του. 30 λεπτά μουσικής σε έξι χρόνια δεν το λες και επίτευγμα!
Εν ολίγοις, τα πράγματα είναι απλά. Εδώ έχουμε ακόμη ένα τυπικό, χωρίς νεωτερισμούς, Gorgoroth άλμπουμ της νέας περιόδου της μπάντας. Σε όσους άρεσε το “Quantos Possunt…”, όπως σε μένα, θα αρέσει και αυτό. Οι υπόλοιποι ας μην ασχοληθούν. Είπαμε, οι Gorgoroth είναι love or hate κατάσταση!
4.5/6
