Είναι κάποια άλμπουμ που είναι καταδικασμένα να μείνουν κλασσικά. Ακόμα και όταν την εποχή που πρωτο-κυκλοφορήσουν δεν κάνουν την μεγάλη επιτυχία ή ξεχαστούν γρήγορα από τα charts. Το μυστικό είναι στα υλικά κατασκευής τους και στο timing που θα ηχογραφηθούν με την προϋπόθεση πως αυτή την αύρα της εποχής ή της καλής στιγμής καταφέρει να αποτυπωθεί στα αυλάκια του βινυλίου. Στα 1981 ο Graham Bonnet είχε ένα χρόνο μακριά από τους Rainbow και καμία δικαιολογία για να μην πετύχει. Στην καλύτερη φάση της καριέρας του με συμμετοχή σε μόλις ένα καλό άλμπουμ και μια περιοδεία μπορούσε να είναι διάσημος σαν ο άνθρωπος που στάθηκε όρθιος φορώντας τα παπούτσια του Ronnie James Dio, να έχει αφήσει πίσω δυο πατάτες (τα αδύναμα σόλο άλμπουμ του) και σαν ερμηνευτής να είναι πιο ώριμος από ποτέ. Με το όνομα του (με την βοήθεια του “Since You’ve Been Gone”), λοιπόν, ζεστό σαν την άμμο της ερήμου και διψασμένο για επιτυχία σαν βεδουίνο που περιπλανάται για μέρες σε αυτή, έκανε ότι έπρεπε για να ικανοποιήσει και τον πιο απαιτητικό θαυμαστή του. Αρχικά πλαισίωσε την ομάδα γύρω του με κύριο συνθέτη τον Russ Ballard, κιθαρίστα το Micky Moody, ντράμερ τον Cozy Powell, ενώ στα πλήκτρα είχε τον Jon Lord! Παραγωγό εμπιστεύτηκε τους John Eden (Status Quo, Nazareth) και Francis Rossi (γνωστός σαν συνιδρυτής, τραγουδιστής και κιθαρίστας των Status Quo). Ο Russ Ballard του χάρισε τέσσερα δυνατά κομμάτια (“S.O.S”, “I’m A Lover”, “That’s The Way It Is” και “Liar”) με το τελευταίο να γίνεται  και single.  O Cozy Powell, αν και η μουσική στον δίσκο έχει AOR προσανατολισμό, δεν αλλάζει το παίξιμο του, τα χτυπήματα είναι ζεστά και με παλμό, όπως ορίζει η βίβλος του Hard Rock. Το σύνολο του δίσκου βέβαια έχει μια τάση να θυμίζει μια μίξη Rainbow περιόδου ‘Down To Earth’ και Whitesnake late ‘70s με Status Quo.  Όχι απαραίτητα επιτηδευμένα και ούτε απλά συνειρμικά. Περισσότερο συνειδητά, πέρα δε από την οποία ομοιότητα με τους Rainbow, ο ήχος είναι εναρμονισμένος με το πνεύμα της εποχής. Μιας εποχής που ανεξάρτητα το είδος, όταν μιλάμε για παρακλάδι το Rock ‘n’Roll και, είτε αυτό λέγεται Punk, AOR, Hard Rock, Glam ή Ν.W.Ο.Β.Η.Μ., έχει κοινό παρονομαστή την προσπάθεια δημιουργίας ευκολομνημόνευτου ρεφραίν και μια μελωδίας που κολλάει στο μυαλό. Οι κιθάρες χωρίς να  είναι ακραίες ξεφεύγουν από το κοινότυπο AOR και φέρνουν στο μυαλό Status Quo, Whitesnake και Survivor, λογικό αν σκεφτούμε το παρελθόν του Micky Moody.

Το  άλμπουμ ξεκινά επιβλητικά με τα πλήκτρα του Lord στο ‘Night Games’ (σύνθεση του Ed Hamilton) να δημιουργούν μια από τις καλύτερες εισαγωγές έβερ με το κομμάτι να συνεχίζει σε υψηλό επίπεδο καθ’όλη την διάρκεια του και μια ξεδιάντροπα εθιστική ρεφρέναρα. Η συνέχεια γίνεται πιο bluesy με την τριάδα ‘Anthony Boy’ (Chuck Berry), ‘Dirty Hand’ και ‘Out On The Water’. Η διασκευή του “Anthony Boy” του Chuck Berry είναι πολύ καλή. Θα έλεγε κάποιος πως τα πλήκτρα είναι παράταιρα σε μια σύνθεση του Berry αλλά μάλλον λειτουργεί εδώ αυτό. Τα υπόλοιπα δυο κομμάτια της τριάδας μου αρέσουν πολύ και είναι και αμφότερα είναι γραμμένα από το δίδυμο Bob Young-Micky Moody. Τα δύο κομμάτια με αναφορές σε Status Quo, Whitesnake και Survivor (που αναφερθήκαμε και παραπάνω),και ίσως και στο ξεχασμένο (και τότε αλλά ειδικά τώρα) ‘Young & Moody’ LP από το 1977. Το Dont Stand Out In The Open ακούγεται σαν δυο τραγούδια ενωμένα. Ένα απλό pop/rock, με συμπαθητική μελωδία που ενώνεται με ένα εθιστικό Whitesnak-ό ρεφραίν που σου κολλάει στο μυαλό και μάλλον είναι το αγαπημένο μου του άλμπουμ. Ενός άλμπουμ του οποίου η πρώτη πλευρά τελειώνει με μια ακόμη διασκευή, σε The Kinks και το Set Me Free(Ray Davies) που ακούγεται σαν τραγούδι τίτλων τηλεοπτικής σειράς του ‘80 και το γράφω με θετική έννοια και μια νοσταλγία –μικρή- ίσως.

Η δεύτερη πλευρά ξεκινάει δυνατά με το single Liar, ένα ακόμα τραγούδι που ξεδιπλώνεται το ταλέντου του Bonnet αν και σαν σύνθεση είναι λίγο τσαπατσούλικη ιδίως αν αναλογιστείς πως το έγραψε ο Bullard όποτε μοιάζει μάλλον για ευκολάκι. Το S.O.S (και αυτό του Russ Ballard) έχει μια απλότητα στο ρεφραίν, αλλά είναι ένα πολύ καλό κομμάτι πομπώδους AOR και δίνει ωραία πάσα για να πέσουν οι ρυθμοί στο bluesy και αργόσυρτο Im A Lover που αφήνει τον Bonnet να ξεδιπλώσει την φωνάρα του. Το Be My Baby είναι ένα κομμάτι που φυσικά είναι διασκευή από Ronettes, και έξι χρόνια αργότερα θα γίνει επιτυχία από το soundtrack της ταινίας του Patrick Swayze ‘Dirty Dancing’, όπου τα κοριτσόπουλα όλων των ηλικιών έβλεπαν στο βίντεο μια-δυο φορές την ημέρα και έπαιζαν το βινύλιο του ανελλιπώς! Όμως εδώ δεν λειτουργεί, έτσι απλά, δημιουργώντας μια ανόητα κακή στιγμή στο άλμπουμ. Άλλο ένα τραγούδι που πιθανόν να εκτιμούν πολλοί είναι το στολισμένα με ωραία πλήκτρα  ΑΟR/bluesy ‘That’s The Way That It Is’. Σύνθεση του μπασίστα των The Moody Blues, Paul Bliss, που κλείνει εύστοχα τον δίσκο. Ο ‘Line Up’ είναι ένας δυνατός δίσκος που άντεξε στην δοκιμασία του χρόνου. Βέβαια 38 χρόνια μετά ακόμα είναι αστεία η χρήση τόσων πολύχρωμων λωρίδων στο εξώφυλλο του που παρέπεμπε στο ουράνιο τόξο, μην τυχόν και κάποιος ξεχάσει το πέρασμα του Bonnet από τους Rainbow…