Είδος: Heavy Metal
Χώρα: Σουηδία
Εταιρία: Nuclear Blast Records
Έτος: 2016

Οι Grand Magus ‘φτάσαν αισίως στο 8o δίσκο τους και τέταρτο υπό την σκέπη της Νuclear Blast. Από το 2008 και το “Iron Will” που ανέβηκαν επίπεδο αλλά και στη συνέχεια και το “Hammers of the North” του 2010 που έπιασαν κορυφή μοιάζουν να βρίσκονται σε μια διαρκή αναζήτηση, στα όρια του απεγνωσμένα θα έλεγα, του επόμενου χιτ, του single που θα κάνει τον κόσμο να τραγουδήσει στη συναυλία, που θα γίνει σουξέ στα ροκ κλαμπ. Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς την χρήση τόσο απλοϊκών σχεδόν τεμπέλικων σε σημεία ρεφραίν, που κρατάν στο έδαφος τις αντικειμενικά πολύ καλές συνθέσεις και δεν απογειώνουν το τελικό αποτέλεσμα. Τρομερή παραγωγή, ωραία ριφφ, (πραγματικά) εξαιρετικά ντραμς και μια 90’s Manowarίστικη αισθητική στα ρεφραίν που ξενερώνει κόσμο και κοσμάκη σε σχεδόν το μισό άλμπουμ. Κρίμα γιατί αν άφηναν την εμμονή στα Manowarlike (τονίζω στα cheesy Manowar να εξηγούμαστε…) και επικίζοντα ρεφραίν και ξεδίπλωναν το ταλέντο που έχουν στο κλασσικό Heavy Metal θα μιλούσαμε για αριστούργημα. Ναι, πρέπει να πει κάποιος στους Σουηδούς πως έχουν τη στόφα και το ανάστημα να γράψουν μεγάλα τραγούδια στο ύφος των Judas Priest και χάνουν χρόνο και ουσία σε παιδικά – ευκολοχώνευτα ρεφραινάκια που αναμασούν “λέξεις κλειδιά” για να βαφτίσεις με το ζόρι κάτι επικό. Συνθετικά και κυρίως στα κιθαριστικά μέρη αλλά και τις φωνητικές γραμμές πετυχαίνουμε τους Grand Magus σε καλό φεγγάρι και ξεχωρίζει O Ύμνος γραμμένος στα χνάρια των θεών Priest “Born For Battle (Black Dog of Brociliande)”. Αν είχαν και άλλα αναλόγου ύφους και επιπέδου τραγούδια, που ουσιαστικά θα είχαν αν δεν αναλώνονταν σε χαζές εμμονές που αναφέρθηκα παραπάνω θα μιλάγαμε για δισκάρα, στα top της χρονιάς. Όχι πως είναι κακός δίσκος, πολύ καλός είναι, αισθητά καλύτερος του προ διετίας προκατόχου του και σίγουρα 2-3 σκαλιά πιο πάνω από δευτεράτζες τύπου Sabbaton που για κάποιο λόγο οι σημερινοί έφηβοι αγαπάνε…Εξ’ου και ο παρακάτω βαθμός…

4/6