English
Το 1996 ήταν μία πολύ καλή χρονιά για τη μέταλ μουσική, καθώς σε τουλάχιστον τρεις διαφορετικές χώρες άρχισαν να στήνονται διοργανώσεις αφιερωμένες στο είδος. Και φέτος το καλοκαίρι γιορτάζουν τα εικοστά τους γενέθλια το ελληνικό Rockwave, το γαλλικό Hellfest και το βελγικό Graspop: είκοσι κεράκια στην τούρτα των μεταλάδων που κάθε χρόνο μαζεύονται για να απολαύσουν ζωντανά την αγαπημένη τους μουσική.
Για το Rockwave έχουμε κάνει την απαραίτητη επετειακή ανασκόπηση εδώ (link μέρος 1) και εδώ (link μέρος 2), ώρα λοιπόν να σας μεταφέρω στο φετινό Graspop. Όσοι έχετε διαβάσει την αντίστοιχη ανταπόκρισή μου από το περσινό τετραήμερο (link 1) (link 2) (link 3) (link 4)έχετε καταλάβει για τι μεγέθη μιλάμε: Kiss, Scorpions, Judas Priest, Korn, Slipknot, Marilyn Manson… κανείς δε μένει παραπονεμένος!
Click to enlarge picture.
Πάμε να ρίξουμε μια ματιά στο line-up του Graspop 2015 ώστε να πάρετε μια ιδέα για την ποικιλία των 100+ συγκροτημάτων που εμφανίστηκαν, μέσα από το φετινό μου top 5:
5. Scorpions. 50 χρόνια στη σκηνή. Ας το επαναλάβω για να το σκεφτούμε λίγο καλύτερα, 50 χρόνια στη σκηνή. Νομίζω ότι η λίστα των συγκροτημάτων που έχουν κατορθώσει κάτι τέτοιο είναι τρομερά ολιγομελής! Με τόσα χρόνια στο κοντέρ και τόση δισκογραφία στο ενεργητικό τους είναι άπειρα τα κομμάτια που θέλεις να παίξουν όταν τους δεις ζωντανά… Περιμένοντας να ακούσω τα «Tease Me Please Me» και «No One Like You» μπορεί μεν να στάθηκα άτυχος, είχα όμως την τύχη να απολαύσω ένα καταπληκτικό σόου από τους ροκ γερόλυκους που έδειξαν ότι σκοπεύουν να αλωνίζουν στη σκηνή για πολύ καιρό ακόμα!
4. Slipknot. Πριν χρόνια που τους πρωτοάκουσα ήταν ένα τσούρμο φρικιά με μάσκες που έπαιζαν επιθετικά σκορπώντας μίσος και οργή. Βλέποντάς τους ζωντανά για τέταρτη φορά δεν μπορώ να μη σχολιάσω τo προφανές: οι Slipknot έχουν αλλάξει, και δεν είναι μόνο ο χαμός του μπασίστα Paul Gray και η αποχώρηση του ντράμερ Joey Jordison, νομίζω ότι υπάρχει και μια ψυχολογική μετατόπιση της μπάντας. Δεν είναι πια πιτσιρικάδες που ουρλιάζουν και τα σπάνε, η μουσική τους έχει ανέβει επίπεδο παίζοντας με τις εσωτερικές δυναμικές και ισορροπίες του εννιαμελούς συνόλου: τρανταχτό παράδειγμα το πρόσφατο χιτ «The Devil In I». Σε συνδυασμό με την αδιάκοπη βελτίωση στα φωνητικά του Corey Taylor που χρησιμοποιεί πλέον όλη την εντυπωσιακή του γκάμα, οι εμφανίσεις της μπάντας πάνε από το καλό στο καλύτερο, με αυτή την τελευταία να στέφεται αυτόματα η αγαπημένη μου.
Slipknot
3. Ne Obliviscaris. Η συναυλιακή αποκάλυψη του φετινού Graspop μας έρχεται από την Αυστραλία. Το τελευταίο τους άλμπουμ με τίτλο «Citadel» είχε κερδίσει μια θέση στο προσωπικό μου top 10 για το 2014 ενώ και το ντεμπούτο τους με τίτλο «Portal Of I» με είχε εντυπωσιάσει… εύλογη λοιπόν η περιέργειά μου κατά πόσο θα κατάφερναν να αποδώσουν ζωντανά το σύνθετο ήχο τους. Ε λοιπόν τα καταφέρνουν άψογα! Οι εκτελέσεις των κομματιών τους είναι μια ακουστική πανδαισία, με τις περίπλοκες συνθέσεις τους να συνδυάζονται αρμονικά με όμορφα ατμοσφαιρικά διαλλείματα. Πραγματικά ανυπομονώ να τους ξαναδώ επί ευρωπαϊκού εδάφους!
Ne Obliviscaris
2. Children of Bodom. Εδώ τι να πρωτοπώ; Αυτό το συγκρότημα με έκανε να αγαπήσω τη μέταλ μουσική και διεύρυνε τους ορίζοντές μου πέρα από το nu metal. Οι τελευταίες τους κυκλοφορίες βέβαια με είχαν απογοητεύσει… κατανοητό όμως αφού η μπάντα προχωρά και αλλάζει. Διαλέγοντας όμως ένα σετ αποτελούμενο από τα «κλασσικά κι αγαπημένα» τους και παραλείποντας εντελώς τα δύο προτελευταία τους άλμπουμ, νομίζω πως έδειξαν ότι αναγνωρίζουν και οι ίδιοι τι γουστάρει να ακούει από αυτούς ο κόσμος τους. Οι επιλογές των κομματιών άγγιξαν την τελειότητα και δημιούργησαν ελπίδα και προσμονή για το επόμενό τους άλμπουμ.
1. Amorphis.Ο ήχος των Φινλανδών έχει περάσει από πολλά διαφορετικά στάδια, παραμένοντας όμως στην κορυφή της φινλανδικής σκηνής και διεθνώς. Παρά το σημερινό τους μελωδικό ροκ χαρακτήρα, όταν ξεκίνησαν ήταν βασικά death, με το «Tales From The Thousand Lakes» να τους φέρνει στο προσκήνιο το 1994. Για να γιορτάσουν τα 20 χρόνια από αυτήν την κυκλοφορία, οι Amorphis αποφάσισαν να κάνουν κάποιες ζωντανές εμφανίσεις όπου θα παρουσιάζουν ολόκληρο το θρυλικό τους άλμπουμ. Μια τέτοια εμφάνιση είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε στο Graspop: old scool death με τη σφραγίδα του χαρακτηριστικού ήχου των Amorphis και πινελιές ντουμ και φολκ, μια πραγματική υπερπαραγωγή.
Στο Graspop Metal Meeting 2015 έκαναν βέβαια την εμφάνισή τους και πολλά άλλα μεγάλα και μικρότερα ονόματα, θα προσπαθήσω στη συνέχεια να σας μεταφέρω όσο περισσότερα μπορώ.
Η μεγαλύτερη ανακάλυψη της πατροπαράδοτης «Βελγικής βραδιάς» την Πέμπτη ήταν οι Bliksem (ο κεραυνός στα ολλανδικά). Η thrash μπάντα έχει ήδη αποκτήσει φήμη για τις ζωντανές της εμφανίσεις και μάλιστα απόλυτα δικαιολογημένα. Η frontwoman Peggy Meeussen κατάφερε να σπάσει το μονοπώλιο του εντυπωσιασμού της Alissa White-Gluz των Arch Enemy. Μια πολύ ωραία στιγμή ήταν το reunion των avant-guard Oceans Of Sadness, οι οποίοι αποφάσισαν να μας χαρίσουν μία τελευταία κοινή εμφάνιση λόγω των εικοστών γενεθλίων του Graspop, αφότου διαλύθηκαν το 2011 μετά από 15 χρόνια παρουσίας. Και τι καλύτερο για το κλείσιμο της πρώτης βραδιάς από τις tribute μπάντες σε Dio, Pantera, Iron Maiden και Metallica.
Bliksem
Το hangover του επόμενου πρωινού κατάφερα να το ξεχάσω χάρη στους Avatarium, με το μπάσο του Leif Edling των Candlemass και τη Jennie-Ann Smith να κλέβει την παράσταση με τη φωνάρα της και τους χορούς της. Η δεύτερη ευχάριστη έκπληξη της ημέρας οφείλεται σε μια άλλη γυναικεία φωνάρα, αυτή της Σουηδής Elin Larsson των Blues Pills. Η μπάντα κινείται στα δημοφιλή πλέον μονοπάτια της ‘70s hard rock επαναφοράς (παρέα με τους Orchid, τους Graveyard και τους Vintage Caravan), με μια δυνατή εμφάνιση που ταρακούνησε ακόμα και τους πιο κοιμισμένους.
Blues Pills
Λίγο μετά, οι αφοι Cavalera έκαναν τη γη να σείεται με ένα σετ γεμάτο Cavalera Conspiracy και Sepultura: Refuse/Resist, medley με τα Beneath The Remains, Desperate Cry και Dead Embryonic Cells, We Who Are Not As Others, Attitude και φυσικά Roots Bloody Roots. Δωράκι για τους φαν του Max η εκτέλεση του Sum Of Your Achievements των Nailbomb, ενώ ο κύκλος των cover έκλεισε πανηγυρικά με Orgasmatron.
Η μεγαλύτερη απογοήτευση του φεστιβάλ ήταν δυστυχώς οι Motorhead… Με λύπη το λέω ότι οι αντοχές του Lemmy έχουν πέσει, παρά τη φιλότιμη προσπάθεια των συνοδοιπόρων του να το καλύψουν. Δεν είναι ευχάριστο να αποσύρεται ένας τέτοιος γίγαντας αλλά τα προβλήματα υγείας του έχουν δυσκολέψει τις εμφανίσεις και ίσως έχει έρθει καιρός για έξοδο από το ρινγκ. Κάποιες άλλες μικροαπογοητεύσεις δεν τις θεωρώ καν άξιες αναφοράς.
Το πρόβλημα ενός τόσο γεμάτου line-up είναι η δύσκολη επιλογή που πρέπει να κάνεις ανάμεσα σε εμφανίσεις που συμπίπτουν χρονικά, ειδικά όταν σου αρέσουν πολλά διαφορετικά υποείδη όπως εμένα. Έτσι αναγκάστηκα να διαλέξω μεταξύ των θεμελιωτών του melodic death At The Gates, και των Γάλλων με τον ιδιαίτερο ήχο Alcest. Λόγω τεχνικών προβλημάτων βρέθηκα τελικά στους Alcest, που με αντάμειψαν με μια χορταστική και χαλαρωτική εμφάνιση. Η εμφάνιση των Lamb Of God συνέπεσε με αυτή των Amorphis, οι Arch Enemy (με τον Jeff Loomis των Nevermore στην κιθάρα) έπαιξαν ίδιες ώρες με τον Alice Cooper και τους Primordial ενώ οι Έλληνες Septic Flesh εμφανίστηκαν ταυτόχρονα με τους Αυστραλούς Airbourne και τους φολκ Equilibrium. E, μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας, ανανεώνουμε το ραντεβού μας για το Graspop 2016!
Arch Enemy
Hope to see you next year!
