38.1 C
Athens

Graveyard – Innocence & Decadence

Published:

Last Updated on 22:51 by Giorgos Tsekas

Είδος : Hard Rock
Χώρα : Σουηδία
Εταιρεία : Nuclear Blast
Χρονιά : 2015

Η αφορμή για να ανακαλύψω τους Graveyard όταν κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ μερικά χρόνια πριν, ήταν μια απόλυτα διθυραμβική κριτική η οποία πραγματικά με έκανε να αναρωτιέμαι αν αληθεύουν έστω και τα μισά από τα κολακευτικά σχόλια που περιλάμβανε. Ακούγοντας τη μπάντα και παρακολουθώντας τη δουλειά τους στη συνέχεια, διαπίστωσα ότι η υπερβολή ήταν δικαιολογημένη: οι Graveyard είναι ένα βήμα μπροστά από τα υπόλοιπα hard rock συγκροτήματα κυρίως γιατί η μουσική τους έχει διακριτή ταυτότητα και έτσι όταν ακούς κάποιο κομμάτι τους καταλαβαίνεις αμέσως ότι ακούς Graveyard. Το τέταρτο άλμπουμ τους με τίτλο Innocence & Decadence περιλαμβάνει 11 κομμάτια, τα οποία έχω κατατάξει σε τρεις κατηγορίες ανάλογα με το ύφος τους:

1. αυτά που θυμίζουν έντονα τις προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές της μπάντας. Εδώ ανήκουν:
– το εναρκτήριο Magnetic Shunk, που μας εισάγει στο Innocence and Decadence όπως το Ain’t Fit To Live Here άνοιγε το Hisingen Blues,
– το Hard Headed, που κινείται στο πνεύμα του παρθενικού Graveyard,
– το Cause And Defect, που ακούγεται σαν συνδετικός κρίκος μεταξύ του Graveyard και του Hisingen Blues,
– το Never Theirs To Sell, που μοιάζει με αδερφάκι του Seven Seven από το Lights Out.
2. αυτά που διαφοροποιούνται αρκετά από το μέχρι σήμερα στίγμα της μπάντας. Εδώ ανήκουν:
– το The Apple And The Tree (από τους στίχους του οποίου προέρχεται και ο τίτλος του άλμπουμ), που προφανώς κυκλοφόρησε ως πρώτο single του δίσκου με σκοπό να προϊδεάσει για αυτή τη διαφοροποίηση,
– το Can’t Walk Out, με την εισαγωγή που θυμίζει Radio Moscow και την ευχάριστα απρόσμενη σύνθεση,
– το From A Hole In The Wall, με τα φωνητικά του Truls και τη διάχυτη 80ίλα σε ρυθμό και κλίμα.
3. αυτά που κινούνται σε αργούς ρυθμούς και blues αισθητική. Εδώ οι Graveyard κάνουν τη διαφορά και δείχνουν τι τους έχει κάνει να ξεχωρίσουν από όλες τις υπόλοιπες μπάντες του retro ήχου: παθιασμένες κιθάρες, μελαγχολικές μπασογραμμές, ενδιαφέροντες στίχοι και πάνω απ’ όλα η απίστευτη φωνάρα του Joakim που προκαλεί ανατριχίλες.
– το δεύτερο single του δίσκου, Too Much Is Not Enough, είναι μια από τις κορυφαίες τους στιγμές και ξεχωρίζει από το πρώτο άκουσμα. Τα γυναικεία gospel δεύτερα φωνητικά είναι απρόσμενα αλλά απόλυτα ταιριαστά με τη μελαγχολική διάθεση του κομματιού,
– το Exit 97 είναι ένα υπέροχο blues κομμάτι που δίνει στον Joakim την ευκαιρία να ξεδιπλώσει την εντυπωσιακή φωνή του.
– το Far Too Close αποτελεί μια ωραία έκπληξη, καθώς στα φωνητικά συναντάμε τον Jonathan με μια ερμηνεία λιτή αλλά συναισθηματική,
– το Stay For A Song, το κομμάτι που κλείνει το δίσκο, ένα λακωνικό κομμάτι όπου η φωνή του Joakim έχει τον πρώτο λόγο με τη διακριτική συνοδεία της κιθάρας.

Η παραγωγή είναι προσεγμένη όπως και στις προηγούμενες δουλειές των Graveyard, διατηρώντας σωστή ισορροπία μεταξύ vintage αισθητικής και ευκρίνειας.

Κρίνοντας συνολικά το δίσκο, διαπιστώνω ότι ισχύει απόλυτα αυτό που μας είχε πει ο Joakim στη συνέντευξη που μας παραχώρησε: (λινκ συνέντευξης) η μπάντα έχει πειραματιστεί περισσότερο και έχει παίξει με πολλές διαφορετικές επιρροές και στυλ. Είναι δύσκολο να βαθμολογήσω αντικειμενικά καθώς έχω ήδη ακούσει το άλμπουμ καμιά διακοσαριά φορές και μου’χει κολλήσει στο μυαλό ολόκληρη η tracklist. Για τους ακροατές της μπάντας ένα πενταράκι θεωρώ ότι είναι μια μετριοπαθής εκτίμηση (δηλαδή θα έμπαινα στον πειρασμό να βάλω και λίγο παραπάνω), για μια δουλειά που πιστεύω συναγωνίζεται με αξιώσεις το Hisingen Blues. Για εσάς τους υπόλοιπους βάζω ένα 4,5/6, καθώς ένας δίσκος που σε τραβάει να τον ξανακούσεις ολόκληρο πιστεύω ότι το αξίζει, όπως το αξίζει και μια μπάντα που συνεχίζει να βγάζει ποιοτικές δουλειές χωρίς πισωγυρίσματα. Και αν με βρίσκετε υπερβολική, ελπίζω να μπείτε στο πειρασμό να το ελέγξετε ιδίοις ωσίν 😉
4.5/6

Related articles

spot_img

Recent articles

spot_img