Είδος: Hard Rock/Sleaze/Poser
Χώρα: Σουηδία
Εταιρία: Gain
Έτος: 2018

Πραγματικά αυτή η μπάντα έχει εξαιρετικά εξώφυλλα στα άλμπουμ της! Είναι sleazy, βρώμικα και ποζεράδικα. Ικανά για να ιντριγκάρουν τόσο έναν καβλωμένο έφηβο όσο και μια 45άρα cougar της διπλανής πόρτας που θέλει να δει τα άλμπουμ που γράφεις και γελάει με πονηρό τρόπο όταν βλέπει τις τρεις καλόγριες στο εξώφυλλο του ‘You Can not Kill My Rock n Roll’. Και ναι, μας έχουν λείψει αυτοί οι τρελοί από τη Σουηδία! Το ‘Split Your Lip’ εξακολουθεί να είναι ακόμα ένα από τα αγαπημένα μου από την τρέχουσα δεκαετία στο hard rock και το βινύλιο του εξακολουθεί να περιστρέφεται σε πολλά πάρτι ή όταν έχω μια σκανδαλιάρικη διάθεση. Τόσο το «C’mon Take on Me» (2013) όσο και το «HCSS» (2015) –αυτό μάλλον περισσότερο- δεν ήταν άσχημα άλμπουμ όμως ούτε και κάτι το εξαιρετικό, έτσι μόνο οι φανατικοί τους τα αγκάλιασαν. Πιθανόν η μπάντα ήθελε να πάρει έναν πιο σοβαρό δρόμο μια πιο ώριμη ρότα και δυστυχώς αυτό δεν εκτιμήθηκε από την πλειοψηφία των οπαδών τους σε όλο τον κόσμο. Το «You Can not Kill My Rock n Roll» ξεκινάει με 3 τραγούδια που σκοτώνουν, τα: «AD / HD», «Electric Rider» και «My Sanctuary» με κοφτερές κιθάρες και αν το ρεφραίν του τελευταίου ήταν λίγο καλύτερο θα μιλούσαμε για την απόλυτη τριπλέτα για να ανοίξει ένας δίσκος. Τα «Hit Me Where It Hurts» και «YCKMRNR» που ακολουθούν θα έπρεπε να γίνουν hit singles, αν δεν είναι ήδη και ορκίζομαι στη Βίβλο πως το «Have Mercy On Me» είναι τόσο pop που με κάνει να αναρωτιέμαι αν οι Ghost είναι death metal ή κάτι τόσο βαρύ, αλλά ακόμα και έτσι είναι ένα ωραίο ροκ τραγούδι φτιαγμένο για πάρτι. Δεν μου άρεσε για κανέναν λόγο το “The Others”, που είναι είναι ίσως το χειρότερο του άλμπουμ για να είμαι ειλικρινής, αλλά μου άρεσε πάρα πολύ το γραμμένο για συναυλίες «Bring The House Down». Το «Never Cared For Snobbery» είναι αρκετά μπερδεμένο μιας και προσπαθεί να βάλει πολλά στοιχεία σε αυτό, και το «Baboon» θα ευχαριστήσει όλους τους οπαδούς του σχήματος που είναι κάτω από την ηλικία των 22-23 με τη σύγχρονη προσέγγισή του. Τα «Medicine Man» και το «Goodbye» που κλείνει το δίσκο είναι απλά (σχεδόν) εντάξει, μην πω filler, αν θέλω να γίνω πιο αυστηρός…

4/6