Μια Μεταλλική Εισβολή ταρακούνησε για έναν ολόκληρο μήνα τη Θεσσαλονίκη.

Δεν ξέρω αν το προσέξατε… Ο μήνας που μας πέρασε, ειδικά για το κοινό της Θεσσαλονίκης, ήταν όχι απλά γεμάτος από συναυλίες, αλλά γεμάτος από αντικειμενικά μεγάλα ονόματα του μεταλλικού, αλλά και του πιο σκληρού ήχου. Κάτι τέτοιο θέλει χρόνο για να γίνει στη Θεσσαλονίκη, γιατί, για να μη γελιόμαστε, οι μεγάλες συναυλίες εδώ γίνονται αραιά και που… Μέσα σε έναν μήνα, επισκέφτηκαν την πόλη μας ονόματα όπως οι SepticFlesh, οι Titan Force, οι Primordial, οι Carcass, οι Opeth… Ανάμεσα σε όλους αυτούς είχαμε την ευχαρίστηση να απολαύσουμε ζωντανά τους Sanctuary και τους Epica!
Σχετικά με τους Sanctuary…

Λίγες μέρες μετά την καταπληκτική συναυλία που έδωσαν οι Primordial (ακόμα νιώθω την μουσική τους να κυλάει μέσα μου), η Μεταλλική Εισβολή στην πόλη της Θεσσαλονίκης συνεχίστηκε με τους Sanctuary!

Την συναυλία άνοιξαν οι Έλληνες Black Fate. Το τελευταίο τους άλμπουμ άφησε τρομερές εντυπώσεις για την ποιότητα του, οπότε φυσικά πρόσθεσα το “Βetween Visions and Lies” στην δισκοθήκη μου. Συνήθως η ανυπομονησία μας να δούμε ζωντανά το αγαπημένο μας Headline γκρουπ δεν μας αφήνει να προσέξουμε τα support γκρουπ και μάλιστα τις περισσότερες φορές βαριόμαστε και θέλουμε να »ξεμπερδεύουμε» γρήγορα. Στην προκειμένη όμως περίπτωση, οι Black Fate ευτυχώς δεν μας έκαναν την χάρη και μας »ανάγκασαν» να στρέψουμε την προσοχή μας σ’ αυτούς και την μουσική τους. Υπέροχοι μουσικοί, έχοντας στις τάξεις τους έναν εκπληκτικό κιθαρίστα και μια φωνή απεριόριστων δυνατοτήτων, με ωραία δομημένα τραγούδια, οι Black Fate, παρουσίασαν ένα εξαιρετικό θέαμα. Ένα ακόμα υπέροχο Ελληνικό γκρουπ, που αποδεικνύει τα μεγάλα βήματα προόδου που έχουν κάνει οι Έλληνες στο Heavy Metal.

Sanctuary… Μια θρυλική μπάντα που έχει στιγματίσει όχι μόνο την δική μου ζωή αλλά πιστεύω και κάθε μεταλλά της γενιάς μου. Πέρασαν 28 χρόνια από την κυκλοφορία του αθάνατου “Refuge Denied” για να αξιωθούμε επιτέλους να τους δούμε ζωντανά στην Θεσσαλονίκη. Άξιζε άραγε τον κόπο, τόσα χρόνια προσμονής; Με το χέρι στην καρδιά ομολογώ πως ναι, άξιζαν όλα αυτά τα χρόνια προσμονής. Οι Sanctuary πραγματικά επέστρεψαν! Μουσικοί άρτια τεχνικά καταρτισμένοι, άνετοι πάνω στην σκηνή, με τον Warrel Dane (πόλος έλξης) σε πολύ καλή κατάσταση, να ξεδιπλώνει το αστείρευτο ταλέντο του, οι Sanctuary επιβεβαίωσαν τις προσδοκίες μας, παρουσίασαν ένα ονειρεμένο συμπαγές σύνολο και κατάφεραν να βγάλουν στην επιφάνεια συναισθήματα, που είχαμε νοιώσει στα πρώτα ακούσματα των “Refuge Denied” και “Ιnto the Mirror Black”. Παρασύρθηκα λοιπόν στο ρυθμό τους, αφέθηκα πραγματικά και απόλαυσα την μουσική. Είναι σημαντικό να αναφέρω πως παρακολούθησα τη συναυλία των Sanctuary, με μεγάλο σεβασμό και αγάπη απέναντι στην μπάντα που μας χάρισε μουσικά αριστουργήματα, χωρίς καμία προκατάληψη, όπως προφανώς είχαν μερικοί λόγω της αμφισβήτησης της ποιότητας του πολυπόθητου νέου άλμπουμ τους.

Αναφέρομαι κυρίως σε όσους, συγκρίνοντας το “The Year the Sun Died”, με τα 2 πρώτα άλμπουμ και τις επιμέρους διαφορές τους, το έκριναν, μέτριο ή κακό δίσκο, γιατί μοιάζει περισσότερο Νevermore, παρά Sanctuary (κατά την άποψη μου πλησιάζει περισσότερο τον ήχο και το ύφος του προσωπικού άλμπουμ του Warrel Dane), ή γιατί ο Dane δεν ακουμπά τις ψιλές, όπως στο “Refuge Denied” .

Την μουσική την αισθανόμαστε, δεν την εξηγούμε. Ακούμε τη μουσική με το συναίσθημα και όχι με τη λογική. Νιώθουμε ένα μουσικό έργο να μας πλημμυρίζει με συναισθήματα, επειδή είναι καλό και όχι επειδή ονομάζεται Nevermore ή Sanctuary ή επειδή ο τραγουδιστής τους είναι υψίφωνος. Η σύγκριση, μεταξύ των μουσικών έργων ενός καλλιτέχνη, είναι πολλές φορές αναπόφευκτη , μα πρέπει να γίνεται αβίαστα, με βάση αυτό καθ’ αυτό το περιεχόμενο της δημιουργίας και όχι με κριτήριο τις επιθυμίες των θαυμαστών, τα χαρακτηριστικά και το ειδικό ύφος του μουσικού έργου. Πραγματικός δε καλλιτέχνης είναι αυτός που την ώρα της δημιουργίας, λειτουργεί περισσότερο με το συναίσθημα, παρά με τη λογική και οι προσδοκίες του δεν επηρεάζονται με τις εκάστοτε προσδοκίες του ακροατή.

Είναι η τρίτη φορά που ο μικρότερος αδελφός μου βλέπει τους Sanctuary. Οι δύο προηγούμενες ήταν την 10ετία του ’80!!! Ρώτησα τον αδελφό μου, μετά την συναυλία, πως του φάνηκαν σε σχέση με τότε…

…»σήμερα ήταν φοβεροί, πολύ ώριμοι, έπαιξαν πολύ καλύτερα από τότε…και τότε ήταν απίστευτα καλοί αν και άπειροι…αλλά τότε, ακούγαμε με άλλα αυτιά.»

Setlist:
Ad vitam Aeternam
Arise and Purity
Let the Serpent Follow Me
Seasons of Destruction
Die for my Sins
White Rabbit
The Mirror Black
Battle Angels
Exitium (Anthem of the Living)
The Year the Sun Died
Question Existence Fading

Σειρά είχαν οι Epica στις 28 του μήνα… Ήταν η τέταρτη φορά που έβλεπα τους Epica στην Θεσσαλονίκη και διαπιστώνω πως γίνονται ολοένα και καλύτεροι, πράγμα που αυξάνει υπερβολικά την εκτίμηση και τον θαυμασμό που ήδη τρέφω για αυτούς. Μεγαλειώδης, επική συναυλία, με τους μουσικούς των Epica να αποδίδουν με φοβερή επιδεξιότητα για μια ακόμη φορά ζωντανά τις ομορφότερες δημιουργίες τους, με έναν ιδιαίτερο τρόπο που δεν σου έδινε το δικαίωμα , να αποσπάσεις την προσοχή σου από την μουσική , ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Φανέρωσαν δε, πόσο πολύ αγαπούν και νιώθουν την μουσική που παίζουν, μέσω της οποίας εκφράζουν τα συναισθήματα τους και αποκαλύπτουν τον εαυτό τους. Αυτή η ικανότητα έκφρασης και απελευθέρωσης έντονων συναισθημάτων μέσα από την μουσική, είναι που χαρακτηρίζει τους Epica ως σπουδαίους δημιουργούς. Οι Epica έδειξαν τον μεγάλο σεβασμό τους στη μουσική και στους θαυμαστές τους κι αυτοί ταπεινά, τους το ανταπέδωσαν με το θερμό χειροκρότημα τους.

Όσοι είδαν την συναυλία και είχαν την ικανότητα να αισθανθούν την αρμονία της μουσικής, την ανατριχίλα των συμφωνικών μερών και την δυναμική της μελωδίας, σίγουρα ένιωσαν την ψυχή τους να ανυψώνεται στον ουρανό.

Simone Simons. Το φαινόμενο Simone Simons. Όσα λόγια κι αν έχουν ειπωθεί, δεν είναι δυνατόν να εξηγηθεί. Αυθεντικό ταλέντο, προικισμένο από την φύση με μοναδικές φωνητικές ιδιότητες. Η S. Simons έχει το Θείο χάρισμα! Ο Ελύτης, ο μέγας Έλληνας ποιητής είχε πει για τον Μότσαρτ:

»Η μουσική του έχει το αυτοδύναμο ενός φυσικού πίδακα, που μας θαμπώνει, κάνει τα πράγματα να κολυμπούν μισό μέτρο πάνω από το έδαφος, σε μια σωστή πλημμύρα φωτός, λαμπερές ψιχάλες ήχων, που διασχίζουν λοξά το σκοτεινό μας παράθυρο. »

Δανείζομαι τα λόγια του μεγάλου ποιητή, γιατί δεν θα μπορούσα να εκφράσω καλύτερα, την πλημμύρα των φωτεινών μουσικών ήχων της φωνής της Simone, που είχε την δύναμη σε όλη την διάρκεια της συναυλίας, να διαπερνά και να φωτίζει και τις πιο σκοτεινές πλευρές της ψυχής μας.