Είδος: Heavy/Power/Progressive Metal
Χώρα: Η.Π.Α.
Εταιρία: No Remorse Records
Έτος: 2018

29 ολόκληρα χρόνια μετά το «One Small Voice» άλμπουμ τους, οι Heir Apparent από το Seattle των ΗΠΑ, επανέρχονται με έναν δίσκο ο οποίος έχει όλα τα φόντα να χαρακτηριστεί «πολυαναμενόμενος».

Εντάξει είναι εύκολο να αναφερθεί κανείς στα προφανή, δηλαδή στις αναρίθμητες αλλαγές στο line up, το παρασκήνιο, στο ότι η μπάντα επέστρεφε στη σκηνή με εμφανίσεις που κάθε φορά έκοβαν την ανάσα και υποσχέσεις για δίσκο που θα έρχονταν σύντομα…

Αυτό όμως που τελικά αξίζει να κρατήσει κάποιος είναι το μεγάλο όραμα του Terry Gorle για την μπάντα του. Όχι δεν είναι καθόλου φιλολογική η αναφορά μου. Απλά καταγράφω τα facts και αναφέρομαι σε μια μπάντα η οποία έδρασε και δρα χωρίς συμβιβασμούς. Τα ζητούμενα πάντα συγκεκριμένα, οι στόχοι πάντα υψηλοί και τα standards ακόμα υψηλότερα. Αν όλα τα παραπάνω ήταν σε πληρότητα, η μπάντα έλυνε την σιωπή της δισκογραφικά και συναυλιακά. Περφεξιονισμός θα πουν κάποιοι, ίσως να είναι και έτσι.

Αναφέρθηκα πριν σε «συγκεκριμένα ζητούμενα» έχοντας στο μυαλό μου κυρίως τα δύο προηγούμενα άλμπουμ και το πόσο διαφορετικά ηχούν μεταξύ τους. Από το «Graceful Inheritance» του 86, στο «One Small Voice» του 89. Δύο άλμπουμ τα οποία τα χωρίζει ένας ολόκληρος ωκεανός και ας απέχουν μόλις τρία χρόνια μεταξύ τους. Φορές φορές μάλιστα αναρωτιέμαι για το πως αντέδρασαν τα αντανακλαστικά των εκάστοτε ακροατών οι οποίοι πέρασαν από το ντεμπούτο στο «One Small…» την εποχή της κυκλοφορίας του. Τροφή για σκέψη με αφορμή δύο άλμπουμ τα οποία είναι πλέον κλασικά στο είδος τους. Ναι κλασσικά, δεν περιμένετε εξάλλου από εμένα να σας πω πως το «Graceful Inheritance» θεωρείται ένα από τα καλύτερα US Metal άλμπουμ που βγήκαν στα 80ς, ούτε πως το «One Small Voice» λογίζεται ως ένα από τα καλύτερα και σημαντικότερα Progressive Metal άλμπουμ στην ιστορία του ιδιώματος.

Με όλα τα παραπάνω στο μυαλό και με την βεβαιότητα πως οι Apparent είναι μια μπάντα που έτσι και αλλιώς δεν θα βασίζει το υλικό της σε ηχητικές συνταγές -ούτε και τότε, πόσο μάλλον τώρα-, πάτησα το play στο «A View From Bellow».

Ας ξεκινήσω με κάποιες βασικές διαπιστώσεις: Καταρχήν το υλικό στο μεγαλύτερο μέρος του είναι βασισμένο σε αργές ταχύτητες, δημιουργείται έτσι ένα γόνιμο υπόβαθρο για την πλήρη ανάπτυξη των κιθαριστικών θεμάτων που απαρτίζουν το κάθε κομμάτι. Δεν θέλω να γράψω τη λέξη riffs γιατί εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με riffs αλλά με ολοκληρωμένα ανεπτυγμένες κιθαριστικές φράσεις. Το εκάστοτε κιθαριστικό θέμα θα κάνει τον κύκλο του χωρισμένο πολλές φορές σε ακόμα μικρότερες φράσεις. Η σύνδεση αυτών των θεμάτων δημιουργεί το σκελετό της κάθε μιας από τις οχτώ συνθέσεις του άλμπουμ.

Η ρυθμική προσέγγιση στο παραπάνω κιθαριστικό οικοδόμημα, χαρακτηρίζεται από τρία στοιχεία: α) Την απίστευτη δυναμική που έχουν τα τύμπανα ως προς την εκτέλεση τους από τον Ray Schwartz, β) την επίσης ολοκληρωμένη -τυμπανιστική αυτή τη φορά- φρασεολογία βασισμένη σχεδόν κατ αντιστοιχία σε κλασικά Prog μονοπάτια και γ) την παρουσία του μπάσου του Derek Peace που μόνο συνοδευτική δεν είναι μιας και βασίζεται σε πληρέστατες γραμμές, μελωδικές και εμφατικές ταυτόχρονα.

Σε όλο το παραπάνω μοτίβο υπάρχει άπλετος χώρος για έναν Terry Gorle να εκφράσει ολόκληρο το εξωκοσμικό του lead κιθαριστικό γίγνεσθαι και σε ένα Will Shaw να σφραγίσει με τις φωνητικές γραμμές του κάθε τραγούδι μετατρέποντας το σε αριστούργημα. Το ξαναγράφω, σε αριστούργημα.

Οχτώ τραγούδια που φέρνουν στο προσκήνιο την ανήσυχη, περιπετειώδη και ανατρεπτική προσέγγιση που επιχειρούν οι Heir Apparent του σήμερα στην ίδια τους την μουσική. Μιας και είναι ξεκάθαρο πως το ζητούμενο για τούτη τη μπάντα τίθεται για μια ακόμα φορά: Εξερευνητικά βήματα προς τα εμπρός. Κάπως έτσι ανακάλυψαν και το πέρασμα από το από το «Graceful Inheritance» στο «One Small Voice». Και η αναζήτηση συνεχίζεται και στις μέρες μας, με το τρίτο κεφάλαιο της δισκογραφικής τους κατάθεσης.

Με το «Man In The Sky» να δείχνει από το πρώτο κλάσμα δευτερολέπτου της Prog αρετές του. Χτισμένο σε mid tempo υπόβαθρο, το κομμάτι ελίσσεται μέσα από τις ίδιες τις ρυθμικές εναλλαγές και τα ξεσπάσματά του στα οποία ο Shaw θα φροντίσει να μας δείξει πολύ γρήγορα έναν από τους λόγους για τους οποίους έγινε το λαρύγγι των Heir Apparent. Γιατί σίγουρα η έκταση δεν είναι αρκετή για κάτι τέτοιο. Ευτυχώς εδώ έχουμε εκφραστικότητα, ερμηνεία και εξαίρετες φωνητικές μελωδίες. Ειδικά στo κομμάτι και γενικά στον Shaw.

Το εναρκτήριο θέμα του «The Door» είναι σαν να προσπαθεί να αναπαράγει τη σαστιμάρα του ακροατή που μόλις βίωσε τον επίλογο – ξέσπασμα του «Man In The Sky». Μεταμοντέρνο Prog ύφος στο βασικό θέμα, που θα σας φανεί αρκετά οικείο αν έχετε περάσει αρκετές ώρες ακούγοντας για παράδειγμα το «Sympathetic Resonance» (ναι των Arch / Matheos). Οικείο σε σχέση με το ύφος και την χροιά στις κιθάρες που θα συναντήσουμε σε πολλά Prog Metal άλμπουμ από το 2010 και μετά, χωρίς όμως τις Gorle αναπτύξεις, χωρίς τα ανατολίτικα χρώματα στις Shaw καταλήξεις και χωρίς την έμπνευση που υπάρχει σε αφθονία εδώ.

Το απόλυτα λυρικό Apparent πρόσωπο παρουσιάζεται στο «Here We Aren’t» με το πιανιστικό θέμα να δείχνει πόσο καταλυτική είναι η Op Sakiya παρουσία στο δίσκο. Οικειότητα και γνώριμα μονοπάτια. Από τον απόλυτο λυρισμό θα περάσουμε στην επιβλητική ψυχρότητα του «Synthetic Lies». Ένα σκοτεινό και επιβλητικό κομμάτι το οποίο σε αφήνει να το παρακολουθήσεις να αναπτύσσεται σταδιακά δείχνοντας την δυναμική του. Αινιγματικό και ερμηνευτικά φορτισμένο το συγκεκριμένο τραγούδι είναι από τις πλέον ιδιαίτερες στιγμές του δίσκου. Η σκυτάλη θα δοθεί στην ηλεκτρική καταιγίδα που ονομάζεται «Savior». Εδώ οι ταχύτητες θα ανέβουν και τα κομμάτια του παζλ θα στηθούν πάνω σε Power / Prog μοτίβα. Ο Shaw θα δώσει τα ρέστα του.

Το «Further And Farther» είναι το πιο «One Small Voice» κομμάτι του άλμπουμ. Εσωστρεφής λυρισμός χτισμένος σε Prog μοτίβα. Στοιχεία γνώριμα που μας έκαναν να αγαπήσουμε αυτήν την μπάντα, έτσι δεν είναι; Γενικά πρέπει να σημειωθεί πως ένα σωρό γνώριμα Heir ηχητικά χαρακτηριστικά είναι διάσπαρτα στο δίσκο, χαρακτηριστικά και στοιχεία που έχουν παραμείνει αναλλοίωτα και σήματα κατατεθέν. Άλλες φορές μας δίνονται με αφοπλιστική αμεσότητα και άλλοτε καλούμαστε να τα ανακαλύψουμε μέσα από καινούρια ηχοτόπια που στήνει η μπάντα με το παρών υλικό.

Μεγαλειώδες το «Road To Palestine», δεν θα γράψω τίποτα παραπάνω γιατί απλά δεν χρειάζεται. Οι ανατολίτικες κλίμακες στην υπηρεσία της Heir Apparent έμπνευσης.

Το άλμπουμ κλείνει με το δικό μου αγαπημένο «Insomnia». Ένα κομμάτι στο οποίο οι Heir Apparent παραδίδουν μαθήματα αστείρευτου συνθετικού ταλέντου. Ένα πραγματικό κομψοτέχνημα. Πρέπει κανείς να βιώσει αυτήν την ιδιαίτερη και μυσταγωγικά φορτισμένη ένταση με την οποία είναι προικισμένο το κομμάτι. Και σε αυτή την βιωματική εμπειρία θα οδηγηθεί ο ακροατής μέσα από την ερμηνεία του Will Shaw, μέσα από τα τεράστια κιθαριστικά θέματα που υπάρχουν εδώ, μέσα από τον εσωτερικό δυναμισμό που κρύβει κάθε νότα του «Insomnia», Πότε ήταν η τελευταία φορά που ένας «Chasing The Dream» ψίθυρος σε χτύπησε με κάποια χιλιάδες βολτ ηλεκτρικού ρεύματος; Ε;…. Αριστούργημα.

Στην κονσόλα του ήχου κάθισε μαζί με την μπάντα ο παλιός γνώριμος από την εποχή του ντεμπούτου, Tom Hall. Ναι το ξέρω ότι κάτι σας λέει και κάτι άλλο το όνομα. Ρίξτε μια ματιά στα credits του «Queensryche» EP και του «Empire» και θα βγείτε σωστοί. Το ηχητικό αποτέλεσμα δίνει το Heir Apparent στίγμα του σήμερα. Δυνατή και απλωμένη παραγωγή, με άπλετο χώρο στις κιθάρες, με διακριτική μα ουσιώδη παρουσία στα πλήκτρα, και με αυτή την σαφή προσέγγιση στο rhythm section που έχει σκοπό να τονίσει δυναμικές.

Οι Heir Apparent του 2018 παραδίδουν μαθήματα έμπνευσης και συνθετικής υπεροχής, δίνοντας μας έναν δίσκο ουσιώδη και ολοκληρωμένο. Έναν δίσκο προικισμένο με όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που έκαναν αυτή την μπάντα μεγάλη, δοσμένα μέσα από ανήσυχες ηχητικές διαδρομές. Έναν δίσκο που θα αντέξει στο χρόνο επειδή το ταλέντο είναι το μόνο συστατικό του. Ανοίξτε αυτιά, ψυχή και μυαλό και βιώστε τον.

5/6