26.2 C
Athens

Hellhammer: A Triumph of Death and Ecstasy

Published:

Last Updated on 12:27 by Giorgos Tsekas

Την εποχή που το black metal ήταν μια έννοια που δεν είχε λάβει ακόμα μια ολοκληρωμένη μορφή, όντας νέο ιδίωμα που κόντραρε σε ακρότητα και γραφικότητα το παλαί ποτέ ορθόδοξο heavy metal για τα δεδομένα της εποχής λόγω Venom, Mercyful Fate, Black Sabbath, Motorhead, μεταξύ άλλων, στην Ελβετία γεννήθηκαν οι Hellhammer. Μια μπάντα που δεν γνώρισε ποτέ δισκογραφική αναγνώριση με αυτό το όνομα, που δεν κυκλοφόρησε ποτέ full length, που δεν έκανε ποτέ περιοδεία, (μόνο τα τελευταία χρόνια γίνονται κάποιες εμφανίσεις κάτω από αυτό το όνομα), που επηρέασε όμως όλο τον ακραίο ήχο και ακόμα και τα μετρημένα στα δάχτυλα demo της είναι Ευαγγέλια για τους πιστούς οπαδούς του black metal.

Στη σέντρα ο Tom G. Warrior, ο οποίος κατά την εποχή εκείνη αναρωτιόταν τι στον πούτσο συμβαίνει με την Αγγλία και μεγαλουργεί τόσο πολύ στο συγκεκριμένο χώρο. Η Ελβετία δεν ήταν καν στον χάρτη του Ευρωπαικού metal, αφού το πιο “ακραίο” που είχε να αναδείξει ήταν οι Krokus. Προφανώς, τον εν λόγω κύριο δεν τον ενδιέφερε ούτε κατά διάνοια ούτε να παίξει κάτι τέτοιο, πόσω μάλλον να αντιγράψει κάτι αντίστοιχο. Η τύχη ήρθε με το μέρος του, όταν ένωσε τις δυνάμεις του με τον Urs Sprenger λαι τον Pete Stratton. Και κάπως έτσι, όλη η Ελβετία τους σιχάθηκε, όπως ακριβώς θέλησαν και εκείνοι.

To 1983, η τριάδα κυκλοφορεί τα τρία ντέμο “Death Fiend”, “Triumph of Death” και “Satanic Rites”. Με εξαίρεση συγκροτήματα όπως οι Venom και οι Discharge, που είχαν αυτό το πιο ωμό, αλήτικο/punk στοιχείο στη μουσική τους, τότε, το extreme metal που θέλησαν να πρεσβεύσουν οι Hellhammer, δεν υπήρχε καν. Εκείνη την εποχή, μπάντες όπως οι Slayer, Kreator, Bathory, ήταν επίσης στα γεννοφάσκια τους, οπότε ακόμα και σε πιο πανευρωπαικό επίπεδο, δεν ήταν δυνατόν να δημιουργηθεί ακόμα κάποιου είδους “σκηνή”. Η τριάδα ήταν ο ορισμός του outcast, κάτι που όχι μόνο δεν τους ενοχλούσε, αλλά τους έδωσε και το έναυσμα να δημιουργήσουν “μαύρη μαγεία”. Αυτό που παίξανε στα συγκεκριμένα ντέμο δεν έμοιαζε με κάτι άλλο. Ο Venom είχαν ήδη κυκλοφορήσει το “Black Metal” και οι Slayer μόλις είχαν κάνει την πρώτη τους αίσθηση με το “Show No Mercy”. Ωστόσο, οι Hellhammer παίζανε ατόφιο black metal. Κάτι νέο, που δεν ήξερε κανείς τι σκατά είναι. Και αυτό είναι που τους έκανε θρύλους.

Μέσα από μια σειρά συνεχόμενων απορρίψεων από διάφορες δισκογραφικές τις οποίες οι Hellhammer προσπάθησαν να προσεγγίσουν, μόνο μια είδε κάτι το ριζοσπαστικό στην εμφάνιση και στον ήχο τους, και αποφάσισε να τους δώσει μια ευκαιρία. Αυτή ήταν η Berlin Noise Records, ένα θυγατρικό label μιας punk εταιρείας. Μέσω αυτής, κυκλοφορεί το μοναδικό ΕΡ της μπάντας, “Apocalyptic Raids” το Μάρτιο του 1984. Η κυκλοφορια αυτή πέρασε τα όρια της Ελβετίας, βρήκε αναγνώριση μεταγενέστερα προς τη Σκανδιναβία, όπου άρχισε να δημιουργείται το λεγόμενο “νέο κύμα” του black metal στις αρχές των 90’s, με τους Mayhem και τους Emperor να αναφέρουν πως οι Hellhammer τους επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό. Επιπλέον, το ίδιο το “Apocalyptic Raids” ήταν άμεση επιρροή για τους Sepultura, οι οποίοι από την Λατινική Αμερική δημιουργούσαν αίσθηση σε ένα εξίσου περιορισμένο ακραίο κοινό και τους Napalm Death από την Αγγλία. Όμως, οι Hellhammer μετά από αυτό, δεν συνέχισαν άλλο, μέχρι να επανενώσει τις δυνάμεια του ο Warrior με τον Martin Eric Ain, που συμμετείχε στο ΕΡ, αυτή τη φορά ως Celtic Frost. Τα υπόλοιπα, είναι ιστορία.

Related articles

spot_img

Recent articles

spot_img