English
1987: The Year Helloween Opened the Seven Keys
Έχοντας ήδη κάνει αίσθηση με το ωμό και καταιγιστικό ”Walls of Jericho” το 1985 και περιοδεύοντας μαζί με τους Celtic Frost και Grave Digger όντας μεγάλη ελπίδα στον χώρο του speed και του heavy metal το κουαρτέτο από την Βόρεια Γερμανία ψάχνει την επόμενη πρόκληση. Με το όραμα της μπάντας πλέον να είναι διαφορετικό έψαχναν αυτό που θα τους πήγαινε ένα βήμα παραπέρα, ένα σκαλί ψηλότερα. Ο Kai Hansen, χαρισματικός κιθαρίστας και βασικός συνθέτης του συγκροτήματος, δυσκολευόταν να ισορροπήσει ανάμεσα στον ρόλο του τραγουδιστή και του κιθαρίστα. Η μουσική των Helloween γινόταν ολοένα πιο απαιτητική και σύνθετη και ήταν φανερό πως χρειαζόταν μια φωνή αντάξια των φιλοδοξιών της. Μετά από ενδελεχή αναζήτηση, προσλαμβάνουν τον 18χρονο δυναμικό τραγουδιστή Michael Kiske, πρώην μέλος του γερμανικού συγκροτήματος Ill Prophecy, με τον Hansen αρχικά να έχει τις αμφιβολίες του, λόγω της διαφορετικής φωνητικής τονικότητας.
Η άφιξη του Kiske δεν αποτέλεσε απλώς μια αλλαγή μέλους, εδραίωσε αυτό που θα εξελισσόταν στην κλασική τους σύνθεση. Οι Hansen και Weikath, ως κύριοι συνθέτες του συγκροτήματος, είχαν συγκεντρώσει ένα πλούσιο απόθεμα τραγουδιών. Γεμάτοι ενέργεια, επινόησαν ένα τολμηρό σχέδιο για το επόμενο album. Ήταν η στιγμή που μεταμορφώθηκαν από ένα εξαιρετικό speed metal συγκρότημα σε κάτι πολύ μεγαλύτερο. Ξαφνικά, η επιθετικότητα μπορούσε να συνυπάρξει με τη μελωδία. Η δύναμη με το συναίσθημα. Η ταχύτητα με την επικότητα. Εφτά κλειδιά, που άνοιξαν αμέτρητες πόρτες. Οι Helloween, με το ”Keeper of the Seven Keys Part I”, έγραψαν ιστορία. Έγιναν εμπνευστές και πρωτοπόροι.
Υπό την καθοδήγηση του Hansen, το πρώτο μέρος κυκλοφόρησε τον Μάϊο του 1987 και έτυχε θερμής υποδοχής από τους κριτικούς αποκτώντας μυθικές διαστάσεις. Αρχικά, το συγκρότημα είχε οραματιστεί ένα ενιαίο διπλό studio album καθώς εκείνη την εποχή κανένα metal σχήμα δεν είχε επιχειρήσει αντίστοιχη πρωτοπόρα ενέργεια. Η Noise Records όμως θεώρησε πιο συμφέρουσα εμπορικά τη διάσπασή του σε δύο ξεχωριστές κυκλοφορίες. Σύμφωνα με τον Kai αυτή η απόφαση της δισκογραφικής ήταν το πρώτο μικρό σπασμένο γυαλί μέσα του. Το αρχικό σχέδιο ήταν να αναμειχθούν τα τραγούδια των Hansen και Weikath στα δύο album και να κυκλοφορήσουν με διαφορά ενός έτους. Τίποτα από τα δυο δεν συνέβη.
Με το πρώτο part να περιλαμβάνει κυρίως τραγούδια του Hansen με το σκεπτικό ότι ήταν πιο κοντά στην παραδοσιακή προσέγγιση τους, τα τραγούδια του Weikath έχοντας μια ελαφρώς πιο χιουμοριστική προσέγγιση τοποθετήθηκαν στο δεύτερο part δείχνοντας τον Αύγουστο του 1988 την κατεύθυνση προς την οποία κατευθυνόταν το συγκρότημα, ένα τελείως διαφορετικό album με πολλά overdubs και πλήκτρα. Οι λεβέντες από το Αμβούργο θεωρούνταν πλέον το συγκρότημα που θα οδηγούσε το metal σε μια εντελώς νέα εποχή, οι νέοι Scorpions σύμφωνα με τον εγχώριο τύπο της εποχής. Κάτι που και για τους ίδιους ήταν κάτι σίγουρο όπως θα φαινόταν και μεταγενέστερα μέσα από δηλώσεις του Kai που δήλωνε με τόλμη ότι είχαν εξαρχής την πεποίθηση ότι οι συνθέσεις τους θα άφηναν το στίγμα τους στην βιομηχανία.
Ο δίσκος ηχογραφείται στο Horus Sound Studio στο Αννόβερο της Γερμανίας από τον Δανό Tommy Hansen, μια απόφαση της μπάντας να συνεργαστούν μαζί του, σκεπτόμενοι την επιτυχία των Pretty Maids με το ντεμπούτο τους “Red, Hot & Heavy” το 1984 και τον Γερμανό Tommy Newton. Σύμφωνα με τον Hansen o 2ος δούλεψε περισσότερο μαζί του στο πρώτο part με τον Δανό να συνεργάζεται περρισσότερο με τον Weikath στην τελειοποίηση του part II. Μια διαδικασία που κράτησε μερόνυχτα και για τα δυο albums καθώς μουσικοί και μουσικοί παραγωγοί δουλεύαν με βάρδιες για το αποτέλεσμα που όλοι ξέρουμε. Εικασίες που δεν είδαν ποτέ το φως της δημοσιότητας την εποχή εκείνη αναφέρουν ότι ο Weikath δεν συμμετείχε ενεργά στην ολοκλήρωση του part I για λόγους υγείας όπως έχει δηλώσει και ήταν πολύ χαρούμενος που διατηρήθηκε στην μπάντα μετά από αυτή την περιπέτεια. Φυσικά, το album δεν είναι αψεγάδιαστο. Η παραγωγή του, ακόμη και για τα δεδομένα της εποχής, ακούγεται λεπτή και στερείται του όγκου που θα ταίριαζε σε τέτοιες συνθέσεις. Παρ’ όλα αυτά, η δύναμη των τραγουδιών είναι τόσο μεγάλη ώστε ξεπερνά κάθε τεχνική αδυναμία. Όσα λείπουν από τον ήχο, αναπληρώνονται πολλαπλάσια από την έμπνευση. Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει και στο εξώφυλλο του δίσκου, ένα ακόμα έργο τέχνης από τον Uwe Karczewski (R.I.P.) που αποτύπωσε απόλυτα το concept των Kai Hansen, Michael Weikath και Limb Schnoor.
Από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα του εναρκτήριου ”Initiation” (εμβατηριακή ορχηστρική εισαγωγή με χρήση φλάουτου) γίνεται σαφές πως κάτι διαφορετικό συμβαίνει εδώ. Η κινηματογραφική ατμόσφαιρα λειτουργεί σαν πύλη προς έναν καινούργιο κόσμο, πριν το ”I‘m Alive” εκραγεί με όλη τη δύναμη ενός νέου μουσικού κινήματος που ακόμη δεν είχε αποκτήσει όνομα. Οι διπλές κιθάρες των Hansen και Weikath, οι ξέφρενοι ρυθμοί του αείμνηστου Ingo Schwichtenberg και η μεταβλητή φωνή του εξαιρετικά ταλαντούχου Kiske συνθέτουν ένα αποτέλεσμα με ρίζες στο speed metal που, ακόμη και σήμερα, ακούγεται συναρπαστικά φρέσκο αποκαλύπτοντας την πιο μελωδική πλευρά τους.
Η μεγάλη επιτυχία του δίσκου, όμως, δεν βρίσκεται μόνο στην ταχύτητα ή την τεχνική του. Βρίσκεται στην ικανότητά του να ισορροπεί ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους. Ενώ το εκπληκτικό σε chorus και sound effects hard rock άσμα ”A Little Time” (το πρώτο Kiske δημιούργημα) καλπάζει, το κριτικό απέναντι στη θρησκεία ”Twilight of the Gods” με έναν νέο εθιστικό χαρακτήρα παρουσιάζει ίσως το απόλυτο πρότυπο του ευρωπαϊκού power metal, εκρηκτικά riffs, επικές μελωδίες και ένα ρεφρέν που αρνείται να εγκαταλείψει το μυαλό του ακροατή.
Η καψουροτραγουδάρα “A Tale That Wasn’t Right” (κομμάτι που προαναγγέλλει την προτίμηση του Kiske για περισσότερη συναισθηματικότητα, η οποία ξεχωρίζει σαφώς από το ”Pink Bubbles Go Ape” και μετά) που σου σπαράζει την καρδιά αποτελέι ακόμη μεγαλύτερη έκπληξη εδώ. Σε μια εποχή όπου οι μπαλάντες συχνά λειτουργούσαν ως εμπορικό άλλοθι, οι Γερμανοί παραδίδουν μια σύνθεση γεμάτη ειλικρίνεια και συναισθηματικό βάθος. Η ερμηνεία του Michi αγγίζει επίπεδα συγκλονιστικά, αποδεικνύοντας γιατί μέσα σε ελάχιστο χρόνο θεωρήθηκε μία από τις κορυφαίες φωνές που γνώρισε ποτέ το είδος. Η μητέρα όλων των μπαλαντών των Helloween με διαφορά από τις υπόλοιπες.
Κι έπειτα έρχεται το αισιόδοξο-ουτοπικό “Future World“. Ελάχιστα τραγούδια στην ιστορία του heavy metal έχουν αποτυπώσει τόσο τέλεια την αίσθηση της αισιοδοξίας και της ελευθερίας. Με το ακαταμάχητο riff του και το σχεδόν παιδικό αίσθημα ελπίδας που αποπνέει, το κομμάτι έγινε σύντομα αναπόσπαστο μέρος της ταυτότητας του συγκροτήματος και παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια του κοινού καθώς ενθαρρύνει τη συμμετοχή του στις ζωντανές τους εμφανίσεις. Κυκλοφόρησε ως single τον Απρίλιο του 1987 και όπως όλα τα εξώφυλλα των Helloween ήταν εντυπωσιακό, αποτίοντας φόρο τιμής στον αντιήρωα των comics, τον Judge Dredd δια χειρός Frederick Moulaert.
Εμπνευσμένοι από συγκροτήματα όπως οι Queensrÿche, το συγκρότημα στόχευε σε κάτι πιο φιλόδοξο και περίπλοκο που ενσαρκώθηκε και πρωτοπαρουσιάστηκε στο προτελευταίο κομμάτι του δίσκου. Το διάρκειας 13 λεπτών ”Halloween” αποτελεί ορόσημο στην ιστορία τους. Ένα κομμάτι που πραγματικά κέντρισε τη φαντασία του κόσμου. Ένα καταπληκτικό τραγούδι για ζωντανές εμφανίσεις. Ένας επικός, εξαιρετικά πολυδιάστατος ύμνος που προκαλεί ρίγη έως σήμερα και που έδωσε στον δίσκο τη μυθολογία του αποτελόντας μια από τις σημαντικότερες συνθέσεις στην ιστορία του power metal.
Δεν είναι απλώς ένα μεγάλο τραγούδι. Είναι μια μουσική αφήγηση γεμάτη εναλλαγές, θεατρικότητα, τεχνική αρτιότητα και συνθετικό θάρρος. Από τις σκοτεινές εισαγωγικές μελωδίες μέχρι τις καταιγιστικές κιθαριστικές μονομαχίες και τα επικά φωνητικά ξεσπάσματα, λειτουργεί σαν μικρογραφία ολόκληρου του είδους που θα ακολουθούσε τα επόμενα χρόνια. Η πραγματική καρδιά του δίσκου που συγκλόνησε την παγκόσμια metal κοινότητα όταν και την ακροάστηκε. Σήμερα μπορεί να θεωρούμε δεδομένες τις μεγάλες επικές συνθέσεις του power metal, όμως το 1987 τέτοια τραγούδια αποτελούσαν σχεδόν άγνωστο έδαφος. Οι Helloween δεν ακολούθησαν κάποιον δρόμο, τον δημιούργησαν. Παρόλο που δεν ήταν καθόλου κατάλληλο για το ραδιόφωνο, εκείνη την εποχή ορισμένοι metal/rock παραγωγοί το τοποθετούσαν στις εκπομπές τους. Μάλιστα, ο Tommy Vance στο BBC Radio One υποστήριξε θερμά το άλμπουμ και συνέβαλε στην επιτυχία του συγκροτήματος.
Φέρνοντας το album στο αποκορύφωμά του με ένα σύντομο ψίθυρο, το ”Follow The Sign” αποτελεί ουσιαστικά ένα προαναγγελτικό outro για το part II και ενώ ορισμένοι οπαδοί μπορεί να υποστηρίξουν ότι το επόμενο το επισκιάζει, το πρώτο ήταν το θεμέλιο που επέτρεψε να πραγματοποιηθεί αυτή η μεγαλοπρέπεια. Με πωλήσεις 1,5 εκατομμυρίου αντιτύπων και περιοδεία σε Ευρώπη και Αμερική με groups όπως οι Overkill, Grim Reaper, Armored Saint ο δίσκος κατάφερε κάτι εξαιρετικά σπάνιο. Δεν καθόρισε απλώς την καριέρα τους. Καθόρισε ένα ολόκληρο μουσικό ιδίωμα. Από τους Gamma Ray μέχρι τους Blind Guardian, από τους Stratovarius, Hammerfall μέχρι τους Sonata Arctica και τους DragonForce, σχεδόν κάθε σημαντικό ευρωπαϊκό power metal συγκρότημα χρωστά ένα μέρος της ύπαρξής του σε αυτό το αριστούργημα.
Σε σύγκριση με τον πολλά υποσχόμενο προκάτοχό του, ο δίσκος αυτός σηματοδοτεί ένα πραγματικό άλμα και δεν είναι τυχαίο ότι θεωρείται παγκοσμίως ένα κλασικό metal gem. Η διαφορά σε σχέση με τον προκάτοχό του έγκειται στην αυξημένη προσιτότητα, η οποία διανθίζει μελωδικά εκλεπτυσμένα κομμάτια-ορόσημα. Η διασκέδαση που προσφέρει ενισχύεται από το γεγονός ότι ο δίσκος περιέχει μόλις έξι ”πραγματικά” τραγούδια. Είναι το σημείο μηδέν του ευρωπαϊκού power metal. Η στιγμή όπου η ταχύτητα του speed metal συναντήθηκε με την επικότητα του παραδοσιακού heavy metal και τη μελωδία απέκτησε πρωταγωνιστικό ρόλο.
Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες αργότερα, εξακολουθεί να ακούγεται σαν υπόσχεση για το μέλλον. Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο επίτευγμά του. Δεν ανήκει στο παρελθόν. Ανήκει σε κάθε γενιά που ανακαλύπτει για πρώτη φορά τη μαγεία του heavy metal. Γιατί αν υπάρχει μία κυκλοφορία που δικαιούται να αποκαλείται η Βίβλος του ευρωπαϊκού power metal, τότε το ”Keeper of the Seven Keys Part I” βρίσκεται αναμφίβολα στην πρώτη σελίδα της.
