Genre: Speed/Power/Thrash
Country: U.S.A.
Label: AFM Records
Year: 2014

Οι Helstar έχουν βάλει, ήδη από τα πρώτα τους χρόνια, τους θεμέλιους λίθους στην κληρονομιά του power metal, με τους 4 πρώτους δίσκους »διαμάντια» να είναι βαθιά μέσα στις προτιμήσεις μας. Έχοντας μια καριέρα 30 ετών, φτάνοντας στο 2014, μπορούμε να μιλάμε για τη μετάλλαξη του group, μιας και ξεφεύγουν απ’ το κλασικό παίξιμο, χωρίς βέβαια να απαρνιούνται τις ρίζες τους. Ίσως το νέο στυλ να ξενίσει κάποιους που είχαν συνηθίσει αλλιώς με τα 4 πρώτα άλμπουμ, αυτό όμως γίνεται με πολλά γκρούπ (βλέπε π.χ. τους Judas Priest όταν μεταπήδησαν με το ‘Jugulator’ σε πιο σκληρό ήχο), χωρίς απαραίτητα να είναι κάτι αρνητικό. Είναι προτιμότερο απ’ το να παίζεις τα ίδια και τα ίδια κουράζοντας με flat συνθέσεις και ξεμένοντας από ιδέες, πόσο μάλλον όταν το νέο στυλ σου πετύχει και έχεις και την αποδοχή του κόσμου.

Φτάνοντας στα του δίσκου, το ‘This Wicked Nest’ είναι άξιος συνεχιστής των ‘King of Hell’ (2008) και ‘Glory of Chaos’ (2010). Ο δίσκος είναι στιβαρός και ογκώδης (βοηθάει και η πολύ καλή παραγωγή σε αυτό) και αντλεί έμπνευση από τις αναταραχές και τα δυσοίωνα γεγονότα ανά τον κόσμο λαμβάνοντας έντονη πολιτική χροιά σχετιζόμενο με αυτούς που μας κυβερνάνε όπως καταμαρτυρά και το εξώφυλλο. Αμέσως μετά τη μελωδική εισαγωγή, το καταιγιστικό ‘Fall of Dominion’ σε βάζει για τα καλά στο πνεύμα για το τι θα ακολουθήσει. Blast in your face! Ο δίσκος κυμαίνεται στα πλαίσια του speed, power, thrash(!!!) φέρνοντας στο νου Agent Steel, Exodus, Testament, (στο ‘Defy The Swarm’ σαν να άκουσα το ριφάκι του ‘Phobia’!?) μέχρι και doom (το ‘Cursed’ θα σας θυμίσει εποχές ‘Ancient Dreams’ των Candlemass).

Χωρίς να αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης, ο κύριος J.Rivera μας επιβεβαιώνει ότι είναι από τις καλύτερες φωνές στο χώρο, ακόμα και τώρα, στέλνοντας το δικό του μήνυμα με το κομμάτι ‘It Has Risen’ (ζώντας από πρώτο χέρι τα επεισόδια στην Τουρκία). Ο Michael Lewis πίσω από το drumkit, φρούριο της μπάντας από το Τέξας, εξαπολύει κανονιοβολισμούς τη στιγμή που το δίδυμο Trevino – Barragan κεντάει, τόσο με επιθετικά riffs και solos, όσο και με μελωδικά περάσματα. Μοναδική ανάσα από αυτόν το βομβαρδισμό και συνάμα χλωμό σημείο, αν θα μπορούσαμε να το περιγράψουμε έτσι, είναι το instrumental ‘Isla de la Munecas’. Το γκρουπ μας αποκαλύπτει το πολύπλευρο ταλέντο του, αναδεικνύοντας μια σκοτεινή ομορφιά ενός δίσκου που ήρθε για να μείνει.

Καλύτερες στιγμές: Fall of Dominion, Eternal Black, Souls Cry, Cursed, Defy the Swarm. Και αν νομίζατε ότι οι Testament στο ‘Dark Roots of the Earth’ σας πήραν το κεφάλι…. ξανασκεφτείτε το…. here is the total furiusness & aggressiveness!!!!

5/6