Είδος: Death/Doom Metal
Χώρα: Φινλανδία
Εταιρία: Season of Mist
Έτος: 2021

Οι Hooded Menace επιστρέφουν με το έκτο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους με τίτλο «The Tritonus Bell». Ένα άλμπουμ όπου η σκοτεινή ατμόσφαιρα δημιουργεί μια δίνη που λειτουργεί σαν ένα πέρασμα για μια μηχανή του χρόνου στην οποία ο ακροατής για όσο περιστρέφεται ο δίσκος στο πικάπ του, ταξιδεύει στις αρχές της δεκαετίας του ’90, νιώθοντας τα vibes από τα πρώτα άλμπουμ των Paradise Lost και των Asphyx σε συνδυασμό με κλασικά Heavy Metal riffs (στο πνεύμα των Andy LaRocque/Michael Denner) και γενναίες δόσεις Doom θεμελίων (με τα ίδια υλικά που οι Candlemass έχουν χτίσει πάνω τη φήμη τους). Παρόλο που οι Hooded Menace είναι στα αυτιά μου πιο κοντά στο Death metal, έχω μιλήσει με πολλούς Doom οπαδούς ή ακόμα και με επικομεταλλάδες που είναι ενθουσιασμένοι με το νέο άλμπουμ της μπάντας. Πιθανώς τα ακουστικά μέρη, τα καλπάζοντα riff ή ακόμα και μερικά σημεία που απαγγέλλονται/διαβάζονται οι στίχοι/λέξεις που μπορείτε να βρείτε διάσπαρτα στον δίσκο, δουλεύουν στη δημιουργία αυτού του πολλαπλού επιπέδου επιρροών και εμπνεύσεων. Το «The Tritonus Bell» έχει τρομερές συνθέσεις όπως το «Chime Diabolicus» (με τα καθαρά του riff), «Blood Ornaments» (τα προαναφερθέντα King Diamond riff μπορούν να βρεθούν εδώ) ή που έχουν αυτή τη γοτθική κομψότητα και ομορφιά που μόνο οι Paradise Lost ή οι My Το Dying Bride θα μπορούσαν να μας παραδώσουν πριν από σχεδόν 30 χρόνια. Το Heavy Metal που καλπάζει (στην Maiden λογική) μπορεί να βρεθεί στο «Corpus Asunder» πριν αυτό μετατραπεί σε ένα Doom τέρας όπου οι βρυχηθμοί του Harri Kuokkanen και οι μελωδικές κιθάρες του Lasse Pyykkö ανταλλάσσουν γροθιές μέχρι να καταλήξουμε στο «Scattered Into Dark» το τελευταίο τραγούδι με στίχους καθώς το άλμπουμ κλείνει με το instrumental «Instruments Of Somber Finality» και την διασκευή στο κλασικό «The Torture Never Stops» των W.A.S.P. Καθώς το συγκρότημα επέλεξε μια προσέγγιση που βασίζονταν σε πιο Doom-βάση εμπλουτισμένο με 80’s Heavy Metal, πιστεύω ότι η αυτό έγινε με γνώμονα της αναζήτησης μεγαλύτερου ακροατηρίου χωρίς να χάσουν τη μουσική τους ταυτότητα. Έτσι με αυτούς τους όρους πιστεύω ότι το «The Tritonus Bell» είναι ένα 100% πετυχημένο LP.