Είδος: Black / Death metal
Χώρα: Η.Π.Α.
Εταιρεία: I, Voidhanger Records
Έτος: 2016

Οι Howls of Ebb είναι (ή ήταν καλύτερα, αφού πλέον έχουν διαλυθεί) μια από τις πιο ενδιαφέρουσες προτάσεις στο ακραίο μέταλλο τα τελευταία χρόνια.

Ο δεύτερος ολοκληρωμένος τους δίσκος, με τον ιδιαίτερο τίτλο ‘Cursus Impasse: The Pendlomic Vows’ κυκλοφόρησε πριν από δύο χρόνια και κάτι (15 Απριλίου 2016), μέσω της αγαπημένης I, Voidhanger Records. Στο σύνολό του, ο δίσκος αποτελείται από επτά κομμάτια, συνολικής διάρκειας 43 λεπτών.

Το μπάσιμο του δίσκου θα ακουστεί πολύ απότομο, ξαφνιάζοντας τον απροετοίμαστο ακροατή και ίσως σε πρώτο επίπεδο να τον κάνουν να νομίσει ότι δεν ακούει κάτι ιδιαίτερο. Παρόλα αυτά, με την προσεκτική ακρόαση, ήτοι ακρόαση από ανθρώπους που πραγματικά ακούν μουσική και όχι περαστικοί που θα το ακούσουν απλά για να λένε ότι το άκουσαν, εντύπωση θα κάνουν οι ασυνήθιστες συνθέσεις• πολύ ιδιαίτερες, ίσως και αλλόκοτες σε κάποια σημεία, με μια περίεργη εσάνς στην σουρεαλιστική του δυσαρμονία. Ίσως η έννοια ‘σουρεαλισμός’ εδώ που τα λέμε να είναι και η καλύτερη για να χαρακτηρίσει το ηχητικό αποτέλεσμα των HowlsofEbb. Ναι μεν διακρίνουμε αρκετά ‘παραδοσιακά’ κομμάτια, με την λογική ότι ακολουθούν χωρίς πολλές αποκλίσεις τις Death Metal δομές της Αμερικανικής σκηνής (και πως αλλιώς άλλωστε να γινόταν αφού οι HoE προέρχονται από το San Francisco;) ωστόσο υπάρχουν σημεία που οι HoE κάνουν κάτι πραγματικά δικό τους, εγκαθιδρύοντας τον αποκλειστικά δικό τους ήχο. Από τη μια πλευρά ακούμε στιβαρά leadsδεμένα με ριφφ που σε ετοιμάζουν για πόλεμο, ενώ από την άλλη δυσνόητες, ιδιόρρυθμες δομές κάνουν την εμφάνισή τους, προσδίδοντας στο τελικό αποτέλεσμα ποικιλοχρωμία ήχων. Σίγουρα, αυτά που βασιλεύουν όλων είναι το occultfeelingκαι η νιχιλιστική γκρούβα που ‘απλώνονται’ σε κάθε δευτερόλεπτο του δίσκου.

Επανερχόμενη σε αυτό που ανέφερα πριν, το σουρεαλιστικό DeathMetalτων HowlsofEbb δεν επιβεβαιώνεται απλώς και μόνο από τις περίπλοκες συνθέσεις τους. Λίγο οι δόσεις Avant-Garde που υποβόσκουν πίσω από τις κουρτίνες, λίγο τα πλήρως χαοτικά σημεία κατά τα οποία οι HοE κατεβάζουν ρυθμούς και ψιθυρίζουν ακατανόητα ως επί το πλείστον λόγια, λίγο τα τερτίπια στην ταστίερα που θυμίζουν ‘Altars of Madness’, λίγο τα δυσοίωνα ξεσπάσματα που σε κάνουν να φαντασιώνεσαι μια μαύρη τρύπα να καταπίνει το είναι μας, τα μυστηριώδη περάσματα μεταξύ διαφορετικών συνθέσεων που θυμίζουν σκοτεινές τελετές… ε δεν θέλει και πολύ. Ακραία ατμοσφαιρικός δίσκος που χρειάζεται αρκετές ακροάσεις για να τον καταλάβεις. Την ‘αλλοκοτιά’ του ‘Cursus Impasse’εντείνουν οι αφηρημένοι στίχοι που κατά βάση εστιάζουν στην εσωτερική αναζήτηση, ενώ δεν πάει πίσω ο πίνακας του Ιταλού Agostino Arrivabene που χρησιμοποιήθηκε για εξώφυλλο.

Περίεργη κυκλοφορία, όχι για πολλούς, αλλά για όσους θέλουν το μέταλ τους να είναι εκκεντρικό χωρίς να είναι εκνευριστικά επιτηδευμένο.