Είδος: Heavy/Power/Progressive metal
Χώρα: Ελλάδα
Εταιρία: 7hard Records
Έτος: 2016

Να ξεκαθαρίσω κάτι εξ αρχής. Οι Illusory, συγκεκριμένα ο Γιώργος, είναι φίλοι. Το λέω προκειμένου να διασαφηνίσουμε μια συνθήκη ειλικρίνειας με όσους μας διαβάζουν, καθώς τελευταία μάλλον ποινικοποιείται η κατάθεση γνώμης για ένα συγκρότημα όταν μεσολαβεί η προσωπική γνωριμία/φιλία. Αντικειμενικός δεν υπήρξα ποτέ, ούτε με τους φίλους, ούτε με τους αγνώστους. Ξέρετε, η Ελλάς στο χέβι μέταλ είναι μάλλον λίγο «χωριό» και λίγο πολύ γνωριζόμαστε μεταξύ μας. Όχι ότι έχει σημασία από τη στιγμή που και τα εισιτήριά μας για τα λάιβ, και το merch και τα cd/βινύλιά μας τα πληρώνουμε ΚΑΝΟΝΙΚΑ, απλά για να υπάρχει και ο παράγων «χρήμα» στη συζήτηση, μιας και αυτά που πληρώνουμε (υποτίθεται ότι) τα πονάμε και περισσότερο. Λοιπόν, στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε, ο γράφων πλήρωσε για τη φυσική κόπια του Polysyllabic (και όχι από υποχρέωση στο φίλο Γιώργο), και αφού το άκουσε αρκετές φορές, είπε να γράψει δυο κουβέντες. Λοιπόν, οι Illusory προχωρούν παραπέρα σε σχέση με το (πολύ καλό) ντεμπούτο τους, κρατώντας τις Maiden μονομανίες, την Queensryche/Savatage νοοτροπία, τις πολυφωνίες, τις ωραίες, μελωδικές, ευρωπαϊκού (ΌΧΙ, ΔΕΝ θα γράψω europower) κιθάρες (όχι φλωρούμπες όμως) και συνθέτουν με αξιώσεις. Η φωνή του Dee είναι από αυτές που μου αρέσουν πολύ γενικά, όχι μόνο «για τα ελληνικά δεδομένα»: ζεστός, μεστός, στεντόρειος, παθιασμένος, εντεταγμένος στη Dio νοοτροπία. Ηχούν σαν λιγότερο aggressive Symphony X, πιο λυρικοί, τα τραγούδια είναι όμορφα, με ιδέες κάμποσες, το Odd-y-sea δικαίως είναι το «χιτ» του άλμπουμ, χωρίς να σημαίνει ότι και τα Bleak, Dreamshade, Last Fallen Angel (αυτά τα ακουστικά περάσματα μου θύμισαν τους Rush του Χanadu, πολύ φευγαλέα, και το λέω για καλό), Solitary Nomad (σας άρεσε το Brave New World, ε; Κι εμένα, παιδιά, δεν το κρύβω, και καλά κάνετε), το The Eyes of Hades (νομίζω από τα καλύτερα) ή το δεκάλεπτο Swan Song. Νομίζω ότι είναι δίσκος που δουλεύτηκε μέχρι αηδίας (με όσα καλά, αλλά και όσα στραβά μπορεί αυτό να συνεπάγεται για το πηγαίο του πράγματος-μαλακίες γράφω, το πόσο πηγαία μπορεί να είναι εξ ορισμού μια διαδικασία ηχογράφησης είναι μια συζήτηση από μόνη της), και αυτό ακούγεται, τόσο στην ακρίβεια, τις δομές κλπ, αλλά ήθελε δυνατότερη παραγωγή για να «αναπνεύσει» καλύτερα το υλικό. Το εξώφυλλο δεν μου άρεσε, και νομίζω ότι ήχος και εξώφυλλο (το layout είναι όμορφο, ωστόσο) είναι σημαντικοί παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη από τα παιδιά στο μέλλον. Γενικά το θεωρώ μια εξαιρετική μουσική προσπάθεια ανθρώπων που είναι και οπαδοί, εκτός από μουσικοί (σημαντικό), και όσοι πουκαμισάτοι παροικούν στα προαναφερθέντα ηχοτοπία να τσεκάρουν πάραυτα. Αυτά για τους φίλους μας, με αγάπη, να προσθέσουμε. Τη γνώμη μας γράφουμε, και μόνον αυτή. Όπως για κάθε μπάντα που συναντάμε στο δρόμο μας.

4,5/6