17.6 C
Athens

In Flames – Siren Charms (2η ματιά)

Published:

Last Updated on 17:35 by Giorgos Tsekas

Είδος: Modern Metal / Alternative Rock
Χώρα: Σουηδία
Εταιρεία: Epic Records/Sony
Είδος: 2014

Ελπίζω οι επιταγές να είναι μεγάλες πλέον για αυτή τη μπάντα, αφού είναι η μοναδική -και κάπως στενάχωρη- δικαιολογία για τη στροφή που έχουν κάνει τα τελευταία χρόνια. Μετά από μια μετριότητα προς το κενό του εμπορίου με το Sounds of a Playground Fading, οι In Flames έρχονται με ένα ακόμα πιο επιφανειακό δίσκο, μια μίξη από όλα αυτά που μισούμε στη ροκ μουσική γενικά.

Το Siren Charms σου χαμογελά με ένα ήπιο εξώφυλλο και ακριβώς όταν νόμιζες ότι είχες δει αρκετά μ’αυτούς, καταλαβαίνεις ότι το μαχαίρι μπορεί να μπει ακόμα βαθύτερα. Είναι η αποστειρωμένη παραγωγή που προορίζει το δίσκο για background μουσική σε εκδηλώσεις μόδας ή κάτι τέτοιο, ή απλώς είναι το απρόσωπο, ασφαλές ροκ που μισώ πολύ.

Πέρα από μια χούφτα από σχεδόν σωστά nu-thrash / death riffs όπως στην εισαγωγή των “In Plain View”, “Everything Gone” ή στο μέσο κομμάτι του “Monsters in the Ballroom” που κρατά τρία δευτερόλεπτα, το Siren Charms είναι ένα επαναλαμβανόμενο, ενοχλητικό πακέτο από απαίσιες μελωδίες και μελό ανοστιά, κάτι που δεν έχει χαρακτήρα ή οποιαδήποτε σημεία της παλιάς τους επιθετικότητας.

Πολλά από τα κομμάτια είναι απλά γελοία (βλέπε “With Eyes Wide Open”, “Rusted Nail”, “Through Oblivion”) και δεν βλέπω καθόλου πάθος σε τέτοιες συνθέσεις, φτάνοντας στο συμπέρασμα ότι οι Inflames απλά δεν ακούγονται πια για μένα. Ο δίσκος φαίνεται σαν μια μόνιμη προετοιμασία για ένα βασικό ρεφραίν, το οποίο είναι αρκετά αδύναμο τελικά και τα τρικ που έχουν γίνει στο studio απλά κάνουν την κατάσταση χειρότερη.

Ολα ακούγονται μπερδεμένα και τυχαία, υπάρχουν γυναικεία φωνητικά στο “When the World Explodes” λες και είναι κάποια epic metal ανοησία, υπάρχουν metalcore / deathcore riffs μαζί με πολύ κακά κομμάτια ηλεκτρονικής εδώ και κει στο δίσκο, η μπάντα είναι τελείως ασυνεπής παρόλο που είναι σχεδόν τρεις δεκαετίες ενεργή.

Το να το ακούς είναι μπερδευτικό, με ανάμεικτα συναισθήματα απέχθειας, λύπησης για τους ανθρώπους που κάποτε πονούσαν τη μπάντα, αναρωτώμενος αν αυτή είναι όντως η καταδίκη της μουσικής ή απλά η ηλιθιότητα των φαν του pop rock, που περνάνε αυτό ως “εξέλιξη” και “τέχν稔. Είναι μόνο βαρετές μπασογραμμές και απωθητικά φωνητικά, λησμονήσιμες κιθάρες και τύμπανα, ανούσια μουσική για όλη την οικογένεια.

Παρακαλώ αποφύγετε αυτό το δίσκο.

0,5/6

VJ
VJ
The gate of the cavern is despair, and its floor is paved with the gravestones of abandoned hopes. There Self must die; there the eagerness, the greed of untamed desire must be slain, for only so can the soul be freed from the empire of Fate.

Related articles

spot_img

Recent articles

spot_img