In The Woods … – Pure

Published:

Last Updated on 11:22 by Nikos Nakos

Είδος: Progressive Black Metal
Χώρα: Νορβηγία
Εταιρία: Debemur Morti Productions
Χρονιά: 2016

Όταν ανακοινώθηκε πριν δυο χρόνια η επανασύνδεση των θρυλικών In The Woods…, ένα χρόνο μετά τον θάνατο του Oddvar, η προσμονή, τόσο για τις live εμφανίσεις, όσο και για την πιθανότητα νέου δίσκου, ήταν τουλάχιστον μεγάλη. Το ότι το συγκρότημα άδραξε το κύμα της νοσταλγίας, το οποίο είναι υπεύθυνο για τόσες και τόσες επανασυνδέσεις, είναι προφανές. Ήταν όμως και σχετικά αναπάντεχο, μιας και – τουλάχιστον στο μυαλό μου – οι συγκεκριμένοι Νορβηγοί εξέπεμπαν ανέκαθεν μια εκλεπτυσμένη ατμόσφαιρα γνησιότητας, μιας οντότητας πέρα από το χρόνο, η οποία δεν εξαρτάται από τις μόδες των καιρών. Όπως και να έχει, τα νέα της επανασύνδεσης με χαροποίησαν, αφενός για την πιθανότητα να τους δω ζωντανά, και αφετέρου για την αναμονή του καινούριου δίσκου, το οποίο κυκλοφορεί εντός τους Σεπτέμβρη, με το όνομα ‘Pure’.

Τέταρτο κατά σειρά ολοκληρωμένο άλμπουμ λοιπόν για τους In The Woods…, 17 χρόνια μετά το ‘Strange In Stereo’. Το πρώτο δείγμα, στη μορφή του ομώνυμου κομματιού που εμφανίστηκε στις συναυλίες αλλά και σε studio μορφή πριν μήνες, ομολογώ πως με απογοήτευσε – αδιάφορα riffs δίχως ευκινησία, με τα γρήγορα σημεία να θυμίζουν κακέκτυπο του ατμοσφαιρικού metal των ’90s, παρά την οξύνοια στην οποία μας είχαν συνηθίσει οι Νορβηγοί.

Έχοντας ακούσει αρκετές φορές ολόκληρο το δίσκο πλέον, μπορώ να πω πως το ομώνυμο κομμάτι, όπως και το επόμενο, ‘Blue Oceans Rise (Like A War)’, δεν είναι ευτυχώς αντιπροσωπευτικά. Το ‘Pure’ παίρνει ουσιαστικά μπρος από το ‘The Recalcitrant Protagonist’, όπου αντιλαμβάνεσαι κάτι από το μεγαλείο του παρελθόντος: ρομαντισμός, φυσιολατρική (έως ένα σημείο) αίγλη πνευματικότητας, και κυρίως πηγαία συναισθηματικότητα. Η φωνή του καινούριου Mr. Fog καλύπτει ικανοποιητικότατα το κενό του Jan Transeth, κινούμενος (όπως περιμέναμε) ως επί το πλείστο σε καθαρά μονοπάτια, εμπλουτίζοντας το μείγμα και με κάποια ακραία φωνητικά, τα οποία όμως δεν έχουν εκείνη την σπαραξικάρδια λυκίσια αχλή που κυριαρχούσε στο ‘Heart Of  The Ages’. Οι κιθάρες κυριαρχούνται από ατμοσφαιρική και ελαφρώς ψυχεδελική διάθεση, θυμίζοντας τόσο το ‘Omnio’ όσο και (επικίνδυνα πολύ) κάποια συγκεκριμένα σημεία του “Heart”. Στιβαρές συστοιχίες riffs, τα οποία ακολουθούν περισσότερο keyboard και λιγότερο κιθαριστική λογική, σαν αστρικές πινελιές πάνω σε έναν ήμι-δασώδη, ήμι-ενδοσκοπικό καμβά. Η ατμόσφαιρα ήταν ανέκαθεν το ατού των Νορβηγών, και εκεί είναι που αναδεικνύονται και στο τελευταίο τους πόνημα.

Η πλειοψηφία των συνθέσεων, χωρίς να φτάνει στα μεγαλεία των δυο προαναφερθέντων δίσκων, στέκεται ικανοποιητικά. Κάποιες ίσως είναι υπερβολικά φορτωμένες σε ενορχηστρώσεις, και κάποιες μαστίζονται από ελαφρώς ανιαρά riffs ή/και διάρκεια, αλλά αμφότερα θέματα ήταν λίγο πολύ αναμενόμενα από ένα γκρουπ που έχει να δισκογραφήσει σχεδόν δυο δεκαετίες. Με τον instrumental κολοσσό ‘Transmission KRS’ να αποτελεί την αιχμή του δόρατος από τη μια, με τη φωνή του Mr. Fog να λάμπει σε συνθέσεις όπως το ‘Cult Of Shining Stars’ ή το ‘Towards The Black Surreal’, μπορούμε να μιλάμε για μια στιβαρή επιστροφή ενός θρύλου. Το ‘Pure’ σαφώς και δε φτάνει το ‘Heart Of  The Ages’ και το ‘Omnio’ (με το οποίο έχει και τα περισσότερα κοινά), αλλά κάλλιστα θα προσφέρει στιγμές απόλαυσης στον οπαδό του συγκροτήματος, ενώ θα μπορούσε να λειτουργήσει ως καλό σημείο εκκίνησης για γνωριμία με τους In The Woods…

4/6

Athotep Nyarl
I Dream of Lars Ulrich Being Thrown Through the Bus Window Instead of My Mystikal Master Kliff Burton
Exit mobile version